Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Περί Κύπρου και πολιτικής

Σάββας Καλεντερίδης


Πολλά λέγονται και πολλά γράφονται για το Κυπριακό και τις διαδικασίες επίλυσής του, που είναι σε εξέλιξη και οι οποίες κορυφώθηκαν στη Γενεύη, στις 12 Ιανουαρίου 2017. Ο πολιτικός λόγος που εκφέρεται από κόμματα και πολιτικούς, και η πολιτική, με τον τρόπο που ασκείται στην Ελλάδα, συγκεντρωτικά και από πάνω προς τα κάτω (και από έξω προς τα μέσα, πολλάκις) χωρίς την ενεργό συμμετοχή των πολιτών, επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης της ίδιας της κοινωνίας, ακόμα και το συλλογικό και εθνικό υποσυνείδητο.


Γι' αυτό είδαμε τα τελευταία χρόνια οι πολίτες να παρασύρονται από διάφορους αγύρτες της πολιτικής και να παραλογίζονται ·ότι δηλαδή μπορείς να πάρεις δάνειο χωρίς να υπογράψεις κάποιο συμφωνητικό, ότι μπορείς να απαιτείς από τους άλλους να σου σβήνουν τα χρέη, ότι μπορείς να περιμένεις να σου σκίσουν τα μνημόνια, να σου καταργήσουν τον ΕΝΦΙΑ, γενικώς να σου δίνουν χωρίς προϋποθέσεις!

Φθάσαμε μέχρι το σημείο να πιστεύει μεγάλο μέρος των Ελλήνων πολιτών μέχρι και ιστορίες για εξώδικα που μπορούν να σε απαλλάξουν από τα χρέη, τα οποία πληρώνονται από τα 600 δισεκατομμύρια δολάρια ή τα άλλα τρία τρισ. που είναι κάτι σαν εθνική παρακαταθήκη ...

Να ξαναγυρίσουμε στην πολιτική και στο Κυπριακό λοιπόν. Τη στιγμή που η Τουρκία κατέχει το 37,5% της Κύπρου. Τη στιγμή που διατηρεί στα κατεχόμενα 40 χιλιάδες στρατό, με άρματα και πυροβολικό, και μπορεί να αποκτήσει ανά πάσα στιγμή και εύκολα αεροπορική υπεροχή πάνω από το νησί. Τη στιγμή που έχει συνδέσει τα κατεχόμενα με αγωγό μεταφοράς ανεξάντλητων ποσοτήτων ύδατος για άρδευση και ύδρευση (που είναι πολύτιμο στο νησί) και τη στιγμή που είναι σε εξέλιξη η σύνδεση του νησιού με αγωγό μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Τη στιγμή που ο Ερντογάν έχει αποστρέψει το πρόσωπό του από τη Δύση (την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τις συνθήκες διαμελισμού που επικρατούν στη χώρα του και έχει στραφεί προς τη Ρωσία), τη στιγμή που ο Ερντογάν έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε τις ψήφους του κόμματος των Γκρίζων Λύκων (ΜΗΡ), αλλά και τη στιγμή που διαλαλεί σε ανατολή και δύση (κυριολεκτικά) ότι δίνει ένα νέο απελευθερωτικό αγώνα, κάνοντας ακόμα και επιθετικού χαρακτήρα στρατιωτικές επιχειρήσεις έξω από τα σύνορα της Τουρίας ...

Μπορεί κάποιος να εξηγήσει στο λαό της Ελλάδας και της Κύπρου, με ποια λογική κάποιοι στην Αθήνα και τη Λευκωσία δημιούργησαν προσδοκίες ότι μπορεί να λυθεί το Κυπριακό με μια λειτουργική και αποδεκτή λύση, και μάλιστα χωρίς τη βάσανο των εγγυήσεων και με απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί;

Πάνω σε ποιο σκεπτικό βασίστηκε το σχέδιο λύσης της Αθήνας και της Άγκυρας, αν υπήρχε κάτι τέτοιο και αν δεν αποσκοπούσαν αλλού, αν δεν είχαν άλλο ανομολόγητο στόχο οι «αρχιτέκτονες» της διαδικασίας στην Ελλάδα, την Κύπρο και αλλού;

Δεν σκέφτηκαν το απλό; Πώς ήταν δυνατόν ο Ερντογάν να βάλει την υπογραφή του σε ένα σχέδιο, που θα του έδινε και θα του εξασφάλιζε λιγότερα από όσα έχει σήμερα η τουρκική πλευρά;

Πώς ήταν δυνατόν ο Ερντογάν να βάλει την υπογραφή του και να φορτωθούν τα τουρκικά άρματα σε αρματαγωγά, για να φύγουν από την Κύπρο; Πώς θα διαχειριζόταν μια τέτοια εικόνα απέναντι σε έναν τουρκικό λαό, που έχει ταυτίσει τον Ερντογάν με τον «Νέο Πορθητή»; Μήπως είχαμε κάποιο τρόπο πίεσης, που για να μη χάσει η Τουρκία τα πολλά, θα υποχρεωνόταν να χάσει τα λίγα, που ήταν οι απώλειες στην Κύπρο;

Ή μήπως είχαμε να του προσφέρουμε τίποτε ως κίνητρο-αντάλλαγμα, το οποίο θα μπορούσε να μετριάσει τις αντιδράσεις των εθνικιστών αλλά και της ίδιας της άκρως συντηρητικής τουρκικής κοινωνίας στην αντιαπόβαση των τουρκικών αρμάτων στο λιμάνι της Μερσίνας και του Τάσουτζου; Αυτά περί εναλλακτικού ελέγχου όλου του νησιού μέσω των βέτο και της εναλλαγής στην προεδρεία, της εναλλακτικής εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ δια της λύσης της Κύπρου και τα άλλα με τα ενεργειακά, είναι στην κυριολεξία παραμύθια της ... Χαλιμάς. Που δεν τα έχαψε ο Ερντογάν και δυστυχώς τα έχαψαν οι δικοί μας.

Τελικά, τίποτε απ' όλα αυτά δεν ίσχυε, όπως αποδείχτηκε. Τουναντίον, μετράμε σοβαρότατες εθνικές απώλειες, όπως είναι η νεκρανάσταση της Συνθήκης Εγγυήσεων, που είχε δεχτεί καθοριστικά χτυπήματα: πρώτον από την Τουρκία που την παραβίασε κατάφωρα το 1974 με την εισβολή και συνεχίζει να την παραβιάζει μέχρι σήμερα με την κατοχή και δεύτερον με τη συμφωνία προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε χωρίς καμία αναφορά σε εγγυήσεις και άλλες απαράδεκτες ... ουρές των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου.

Άλλη απώλεια είναι ο αυτοϋποβιβασμός του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας σε πρόεδρο μιας κοινότητας, κάτι σαν φύλαρχος ας πούμε. Γιατί αν επιμένουν κάποιοι ότι συμμετείχε ως πρόεδρος της Δημοκρατίας στη σύνοδο, τότε το ίδιο ισχύει και για τον Ακιντζί, αφού υπήρχε απόλυτη ισοτιμία σε όλες τις διαδικασίες της συνόδου.

Άρα, είτε αυτο-υποβιβάστηκε ο κ. Αναστασιάδης, είτε προβίβασε τον κ. Ακιντζί σε πρόεδρο Δημοκρατίας, προβαίνοντας ταυτόχρονα στην αναγνώριση του παράνομου κράτους των Κατεχομένων.

Μπορώ να γράψω πολλά, όμως αισθάνομαι την ανάγκη να θέσω ένα καίριο κατά την άποψή μου ερώτημα: Όσοι εμπλέκεστε σε όλη αυτή τη διαδικασία σε Αθήνα και Λευκωσία, που οι περισσότεροι είστε ο σκληρός πυρήνας των υποστηρικτών του επαίσχυντου Σχεδίου Ανάν, οφείλετε να δώσετε πειστικές εξηγήσεις στους πολίτες για το σκεπτικό που οδήγησε τα βήματά σας σε αυτήν την τραγελαφική κατάσταση, σε αυτό το φιάσκο, σε άλλη μια επαίσχυντη και ταπεινωτική για τον ελληνισμό διαδικασία, που θέτει σε άμεσο κίνδυνο σοβαρά εθνικά συμφέροντα και φυσικά την ίδια την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δώστε εξηγήσεις και μην οδηγείτε τους πολίτες σε παραλογισμό και παράκρουση και το κυριότερο, μην συνεχίζετε άλλες πράξεις αυτής της ιλαροτραγωδίας. Ανοίξτε έστω και τώρα ένα λεξικό και επικεντρωθείτε στη λέξη αυτοσεβασμός. Σεβαστείτε τους εαυτούς σας, για να είστε σε θέση να σεβαστείτε και το ελληνικό έθνος.


(αναδημοσίευση από pontos-news.gr)


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Να γιατί δεν λησμονούμε τα χωριά μας

Της Ιλιάνας Κουλαφέτη

Το σπίτι που γεννήθηκα 
κι ας το πατούν οι ξένοι 
στοιχειό είναι και με προσκαλεί· 
ψυχή, και με προσμένει.
Κ.Παλαμάς

Η χθεσινή εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο «Ένα Ταξίδι: Το Κάρμι, το Τριμίθι και ο Άης Γιώρκης» πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία σε μία κατάμεστη από πρόσφυγες και μη, αίθουσα. Η εκδήλωση αποτελείτο από ομιλίες των κοινοταρχών των κατεχομένων μας χωριών και την προβολή ενός ντοκιμαντέρ για την ιστορία τους, τις μεταξύ τους σχέσεις καθώς και τις μνήμες των κατοίκων τους.

Η μητέρα μου κατάγεται από το Κάρμι. Σκαρφαλωμένο στον Πενταδάκτυλο κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Αγίου Ιλαρίωνα, το Κάρμι κι όχι Καραμάν, είναι ένα χωριό παραμυθένιο. Δεν βρίσκεται στη Northern Cyprus αλλά στην Κατεχόμενη Κύπρο. Δεν έχω μνήμες, δεν το χω' ζήσει, δεν το αγαπάω βιωματικά, αλλά ήταν αρκετές όλες οι ιστορίες που άκουγα από τη μάνα μου και τους συγγενείς της, κάθε φορά που καθόμασταν στο τραπέζι, για να το αγαπήσω και να το κατοχυρώσω ως «χωριό μου». Και χωρίς να το χω ζήσει έμαθα· πως είναι γεμάτο χαρουπιές, μοσχομυρισμένες λεμονιές, αμυγδαλιές, καταπράσινο και πολύχρωμο από τα λουλούδια. Πως είναι χωμένο βαθιά στο βουνό, όμως η θάλασσα της Κερύνειας δεν είναι τόσο μακριά, και τα καλοκαίρια φάνταζαν μόνο μαγικά. Πως όλοι οι κάτοικοι μαζί μάζευαν χαρούπια και φτιάχναν παστέλια κι άλλα τόσα γλυκά. Πως η μοναδική του αρχιτεκτονική, με τους κατάλευκους ασβεστωμένους τοίχους και τα γαλάζια παράθυρα το καθιστούσε ακόμη πιο όμορφο, ακόμη πιο ελληνικό. Πως τα απογεύματα της μητέρας μου ήταν όμορφα όλες τις εποχές. Το χειμώνα μπροστά στο τζάκι, το καλοκαίρι στην αυλή. Πως το διάβασμα κάτω από τις ανθισμένες αμυγδαλιές το φθινόπωρο ήταν μια ζηλευτή συνήθεια. Πως η μητέρα μου ακόμη αναπολεί εκείνα τα απογεύματα.

Βρέθηκα ανάμεσα σε πρόσφυγες που αναπολούν τα απογεύματά τους εξίσου σε ένα έντονα φορτισμένο κλίμα. Δεξιά και αριστερά μου με το πέρας της εκδήλωσης πρόσωπα βουβά και δακρυσμένα αλληλοκοιτάζονταν σαν να 'λεγαν «και τώρα;» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο Πενταδάκτυλος μας ρωτάει «και λοιπόν;». Το αίτημά τους ήταν ξεκάθαρο απ' άκρη σ' άκρη μέσα στην αίθουσα: Δίκαιη λύση, επιστροφή, αποκατάσταση. «Να μας δώσουν πίσω τις ζωές μας αυτοί που τις σταμάτησαν το '74» ακούω μία κυρία παραδίπλα. Ντράπηκα. Τι μπορούσα να πω σε ανθρώπους που βίωσαν τον πολεμο και έχασαν τα σπίτια τους; Τι μπορούσα να πω τη στιγμή που βίωναν ξανά από την αρχή την απώλεια και τον εφιάλτη του '74; Πώς να παρηγορήσω την Καρμιώτισσα μητέρα μου; Να τους πω πως σαράντα τόσα χρόνια «είναι πολλά» και πρέπει να «ξεκολήσουμε» και να κοιτάξουμε το τώρα; Ή να τους πω αναίσχυντα πως «τώρα είναι η ώρα για λύση, η πιο επιτακτική, πως αν δεν το λύσουμε τώρα δεν θα το λύσουμε ποτέ;». Ας έρθουν αυτές τις στιγμές οι «εραστές της ΔΔΟ» για να τους ονομάσουν λυσοφοβικούς και απορριπτικούς προβάλλοντας αναίσχυντα τον «πολιτικαλκορεκτισμό» τους. Να τους καλέσουν σε επαναπροσεγγιστικές φιέστες εκεί στην πράσινη γραμμή και να τους κεράσουν τη ζιβανία της υποτιθέμενης ειρήνης, ασκώντας την πολιτιστική τους προπαγάνδα μέσα από θέατρα «χωρίς σύνορα», μπαλόνια και κοκτέιλ.

Δεν θα λησμονήσουμε τα χωριά μας. Δεν θα θυσιάσουμε το «Δεν Ξεχνώ» στη "sacra conversazione" των συνομιλιών. Δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν θα το κάνουμε. Πολιτικοί δεν είμαστε για να προτείνουμε την τέλεια μορφή λύσης. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι δική μας δουλειά αυτό. Ξέρουμε όμως πως σαράντα τόσα χρόνια κατοχής δεν είναι «πολλά» κι όσο δεν σβήνει η απογοήτευση από το βλέμμα των γονιών μας θα επιμένουμε στα αυτονόητα. Άμεση επιστροφή όλων των προσφύγων ανεξαιρέτως, λύση βασισμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, αξιοπρεπή και δίκαιη. Να αξιωθούμε να περπατήσουμε κρατώντας τους δικούς μας από το χέρι στα στενά Καρμιού, της Γιαλούσας, της Τύμπου, του Καραβά, της Κώμας του Γιαλού, του Άγιου Αμβρόσιου, της Μόρφου και να καταλήξουμε στο όμορφο λιμανάκι της Κερύνειας. Να λειτουργηθούμε ελεύθεροι στον Απόστολο Αντρέα μακρυά από τα σύμβολα του Αττίλα, να βιώσουμε τα μακρόσυρτα καλοκαίρια του τόπου μας στον Άγιο Γεώργιο, να ανακουφίσουμε τον Πεντάδακτυλο από το βάρος του Τούρκου, να ισιώσουμε τους σταυρούς και θα ανάψουμε τα καντηλάκια των γιαγιάδων μας.

Λέγεται Κάρμι και όχι Καραμάν, Μόρφου και όχι Γκιουζέλιουρτ, Τρίκωμο και όχι Ισκελέ, Κερύνεια κι όχι Γκιρνέ. Και θα ευτυχήσουμε φίλε μου να περπατήσουμε στα στενά τους πάλι. Και θα ευτυχήσουμε και θα κρατήσουμε και τις ελπίδες μας ζωντανές. Γιατί χρωστάμε τα όμορφα απογεύματα στις μανάδες μας. Γιατί όντως, «δεν μας ταιριάζουν άλλες χώρες». Γιατί σε πείσμα των προσφυγοφάγων που μανιωδώς προσπαθούν να μας μεταπείσουν πως βάσει νόμων δεν είμαστε πρόσφυγες, όπως είπες «είμαστε όλοι πρόσφυγες κι είναι κοινώς αποδεκτό στις παρέες μας, κοιτάμε ο ένας τον άλλο και, χωρίς τσιμουδιά το παραδεχόμαστε».

Κάρμι μου δεν λησμονούμε. Θα επιστρέψουμε.


(αναδημοσίευση από Γαλατικό Χωριό)


Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Τα ιδιαίτερα αρχαία θέατρα του ελλαδικού χώρου

Το θέατρο της Επιδαύρου


Έχει τύχει να βρεθείτε σε έναν αρχαιολογικό χώρο και να αναρωτηθείτε τι συνέβαινε-τι γινόταν -πως χρησιμοποιούταν την εποχή της ακμής του; Φυσικά, με τις ανάλογες μελέτες οι ειδικοί μας απαντούν σε αρκετά ερωτήματα και μας πληροφορούν όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται, ώστε να έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για αυτά. Ένα σπουδαίο και εντυπωσιακό κομμάτι των αρχαιολογικών χώρων είναι τα θέατρα. Η χρήση των αρχαίων θεάτρων ξεκινάει γενικά, κατά τους κλασικούς χρόνους και η μεγάλη ανάπτυξη, βέβαια όχι για όλα, ήταν κατά την ελληνιστική εποχή. Ωστόσο, πέρα από την κλασική μορφή του αρχαίου θεάτρου που έχουμε στο μυαλό μας σήμερα, υπάρχουν κάποια πολύ ιδιαίτερα αρχαία θέατρα, τα οποία ξεχωρίζουν είτε λόγω της ασυνήθιστης αρχιτεκτονικής τους είτε λόγω της διαφορετικής χρήσης τους. Τα βασικά μέρη που αποτελούν ένα θέατρο είναι το κοίλο, η ορχήστρα και το σκηνικό οικοδόμημα. Συνήθως στην πρώτη σειρά εδωλίων, δηλαδή των θέσεων για τους θεατές, υπήρχαν οι προεδρίες, οι οποίες ήταν οι θέσεις για τα τιμώμενα πρόσωπα ή τους επισήμους.

Η χρήση των αρχαίων θεάτρων είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει, καθώς δεν ήταν σε όλα τους τα μέρη πανομοιότυπα. Η ιδιαιτερότητα σε κάποια θέατρα, όπως θα δούμε, ήταν ότι δεν χρησίμευαν μόνο για την ψυχαγωγία των πολιτών, για κωμωδίες ή δραματικές παραστάσεις, αλλά και ως βουλευτήρια. Για παράδειγμα, στο αρχαίο θέατρο του Διονύσου, στην Αθήνα, μπορούσαν να συμμετέχουν οι πολίτες στις λαϊκές εκδηλώσεις αλλά μόνο στα κοινωνικά γεγονότα- μία με δύο φορές τον χρόνο- και φυσικά στις θρησκευτικές εορτές προς τιμήν του Διονύσου.


Ένα από τα πιο γνωστά διεθνώς και ολοκληρωμένα που σώζονται σήμερα είναι το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Είναι πραγματικά μεγάλο και σώζεται ολόκληρο, μάλιστα φαίνεται να ήταν το πρότυπο για πολλά σύγχρονα του. Δεν υπάρχει κάποιος που να μην εντυπωσιαστεί από την ακουστική και τις συμμετρικές αναλογίες του. Το θέατρο είναι αφιερωμένο στον Ασκληπιό, θεραπευτή θεό της αρχαιότητας και πολύ συχνά οι πολίτες το επισκέπτονταν για την ίαση τους από ασθένειες. Έχει υποστεί διαφορετικές οικοδομικές φάσεις χρονολογικά, οι οποίες ξεκινάνε από τον 4ο αιώνα π.Χ και ολοκληρώνονται κατά τον 2ο αιώνα π. Χ. Σήμερα, πραγματοποιούνται παραστάσεις δράματος-τραγωδίες και μουσικές εκδηλώσεις. Μερικά από τα πιο ιδιόμορφα θέατρα που θα αναφερθούμε είναι της Πλευρώνας, της Σπάρτης, των Οινιάδων, της Μακυνείας, καθώς και στους λόγους που τα καθιστούν ιδιαίτερα.


Στην αρχαία πόλη της Πλευρώνας βρίσκεται το αρχαίο θέατρο, το οποίο έχει άμεση επαφή με την οχύρωση της πόλης και είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά που μπορεί να συναντήσει κανείς. Κατασκευάστηκε κατά το τέλος του 3ου αιώνα και αυτό που το κάνει τόσο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η εσωτερική παρειά του τείχους και του πύργου εφάπτεται με το επίμηκες σκηνικό οικοδόμημα του θεάτρου. Ο πύργος μάλιστα θα πρέπει να αποτελούσε βοηθητικό χώρο της σκηνής. Το προσκήνιο ήταν διώροφο και η πρόσοψη του κάτω τμήματος του είχε 6 ημικίονες. Οι πάροδοι βρίσκονταν ανατολικά των αναλημματικών τοίχων του κοίλου και δυτικά των παρασκηνίων. Το κοίλο του θεάτρου ήταν διαμορφωμένο σε φυσικό βραχώδες πρανές και έχει 4 κλίμακες. Οι σειρές των εδωλίων πρέπει να ήταν 25 με 30, ενώ σήμερα βλέπουμε 16. Στην πρώτη σειρά υπήρχαν προεδρίες στο μέσο της κάθε κερκίδας. Η ορχήστρα του έχει διάμετρο 11,60 μ. και είναι και αυτή διαμορφωμένη στο έδαφος με χώμα.


Η περιοχή της Καλυδώνας ήταν από τις σημαντικότερες της Αιτωλίας και φυσικά δεν γινόταν να μην αναφερθούμε στο αρχαίο θέατρο της πόλης. Αν και  η έρευνα βρίσκεται σε προκαταρκτικό στάδιο, η ιδιόρρυθμη διάταξη των εδωλίων του κοίλου μας τραβά την προσοχή. Το κοίλο αποτελείται από 26 σειρές εδωλίων και ακολουθεί το ορθογώνιο σχήμα της ορχήστρας και όχι το ημικυκλικό που συναντάμε συνήθως. Το κατώτερο τμήμα των εδωλίων ανήκει στην κλασική εποχή, ενώ το ανώτερο τμήμα αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη. Στη δυτική πλευρά των εδωλίων υπάρχει είσοδος μιας παρόδου. Τέλος, το σκηνικό οικοδόμημα δεν έχει ανασκαφεί ακόμα.

Πολυχρονάτου Ιωάννα


(αναδημοσίευση από Άρθρο 13)

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Τσάμηδες και Κατοχή: μύθοι και πραγματικότητα (5ο μέρος)

Αλβανίδες και Αλβανοί ποζάροντας περήφανα για την Τσαμουριά με φόντο χάρτες της ''Μεγάλης Αλβανίας''. 

Παύλος Στ.


Συνολικός αριθμός των θυμάτων


Σύμφωνα με το υπόμνημα των Τσάμηδων προσφύγων, από το καλοκαίρι του 1944 μέχρι και την άνοιξη του 1945 σκοτώθηκαν συνολικά 2877 συμπατριώτες τους. Αναλυτικότερα, αναφέρονται 1286 νεκροί στην ευρύτερη περιοχή των Φιλιατών, 673 στην περιοχή της Παραμυθιάς, 620 σε Μαργαρίτι - Πάργα και τέλος 192 θύματα στην περιοχή της Ηγουμενίτσας1. Περιττό να επισημανθεί πως δεν γίνεται η παραμικρή μνεία στην ύπαρξη συνεργατών των δυνάμεων Κατοχής ανάμεσα στους νεκρούς, οι οποίοι ούτως ή άλλως απουσιάζουν από το υπόμνημα σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Η αλβανική ιστοριογραφία, η οποία κατά τα φαινόμενα είναι σε γενικές γραμμές ακόμη ανώριμη πολιτικά, ιδεολογικά και κυρίως επιστημονικά, διαιωνίζει τους συγκεκριμένους αριθμούς και ίσως ενίοτε τους παρουσιάζει και μεγαλύτερους.

Περισσότερα


Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Απάντηση Καμμένου στην Τουρκία με το τραγούδι «των αθανάτων το κρασί»

Σε ανάρτησή του στο twitter έγραψε: «Αφού το τουρκικό ΥΠΕΞ και οι εδώ προσκυνημένοι θεωρούν την ΕΟΚΑ τρομοκράτες. Καταδικάστε με τιμή μου».


Με το τραγούδι «των αθανάτων το κρασί» απάντησε ο υπουργός Άμυνας, Πάνος Καμμένος στις βολές που δέχθηκε νωρίτερα από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Με ανάρτησή του στο twitter έγραψε «Αφού το τουρκικό ΥΠΕΞ και οι εδώ προσκυνημένοι θεωρούν την ΕΟΚΑ τρομοκράτες. Καταδικάστε με τιμή μου», παραθέτοντας τον σύνδεσμο του τραγουδιού στο YouTube. 


Σημειώνεται ότι η Άγκυρα έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι ο Πάνος Καμμένος δεν έχει την ικανότητα αξιολόγησης και έκφρασης, χαρακτηρίζοντάς τον λίγο - πολύ ασόβαρο και ανεύθυνο για συγκεκριμένες δηλώσεις που έκανε τις προηγούμενες μέρες. 


Το επίμαχο τραγούδι πρωτοτραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας το 1994 και αποτελεί μελοποίηση στίχων ποιήματος του Ευαγόρα Παλλικαρίδη από τον συνθέτη Δημήτρη Λάγιο. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης (26 Φεβρουαρίου 1938 - 14 Μαρτίου 1957) ήταν Κύπριος αγωνιστής. Σε ηλικία 17 χρόνων, εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συνελήφθη από τους Βρετανούς για κατοχή οπλισμού. Απαγχονίστηκε στις 14 Μαρτίου 1957, σε ηλικία μόλις 19 ετών παρά τις διεθνείς αντιδράσεις και εκκλήσεις για απονομή χάριτος. Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους. Ο τάφος του βρίσκεται στα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία.


(αναδημοσίευση από Πρώτο Θέμα)


Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Τσάμηδες και Κατοχή: μύθοι και πραγματικότητα (4ο μέρος)

miss-you-chameria-e1439240472169.jpg 

Παύλος Στ.


Διώξεις, εκτελέσεις και έκτροπα σε βάρος των Τσάμηδων

 

Ήδη από τα τέλη του 1940, η συμπεριφορά ενός διόλου ευκαταφρόνητου1 αριθμού μελών της τσάμικης μειονότητας κατά την προσωρινή πρώτη ιταλική κατοχή της Θεσπρωτίας έφερε ως επακόλουθο και την ελληνική (κρατική και μη) αντίδραση: Τσάμηδες που συνέδραμαν τα ιταλικά στρατεύματα πέρασαν από στρατοδικείο και εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες ενώ σχεδόν ολόκληρος ο ανδρικός πληθυσμός της μειονότητας ηλικίας 18 έως 50 ετών εκτοπίστηκε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Επιπλέον στην Ηγουμενίτσα, συγγενείς θυμάτων των Τσάμηδων πεμπτοφαλαγγιτών εισέβαλαν στη φυλακή της κωμόπολης και λύντσαραν επί τόπου τέσσερα2 άτομα που είχαν συλληφθεί κατηγορούμενα για αυτούς τους φόνους3

Ακόμη μεγαλύτερο ήταν το κύμα βίας που ξέσπασε σε βάρος των Τσάμηδων κατά την απελευθέρωση...

Περισσότερα


Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Mιχαήλ-Μάξιμος Tριβώλης: ο πρώτος από τους αντιφρονούντες στη μακρινή Mοσχοβία

maximos.jpg


Σ'έναν από τους σπουδαιότερους αμερικανούς διηγηματογράφους της νεότερης γενιάς, τον Bernard Malamud, ανήκει η ρήση ότι "από το παρελθόν εκχέεται ο μύθος: όπως δεν μπορεί κανείς να πάρει πηλό για πρόπλασμα από τη νερουλή λάσπη του παρελθόντος, έτσι δεν δεν μπορεί να αποδοθεί ένας κύκλος ζωής στο απόλυτο σύνολό του, όπως ήταν στην πραγματικότητα. Mε άλλα λόγια: όλες οι βιογραφίες είναι, σε τελική ανάλυση, μυθιστορήματα" (B. M. " Dubin's Lives", 1979, σ. 20).

Mια ρήση που, για την περίπτωση τουλάχιστον του σημερινού μας ήρωα, είναι απόλυτα επιτυχής: δεν είναι ένας, ούτε δυο, αλλά τρείς οι κύκλοι ζωής που συμπλήρωσε ο Mιχαήλ Tριβώλης, που γεννήθηκε στην Άρτα το 1470 και πέθανε στις αρχές του 1556, έγκλειστος σ'ενα μοναστήρι στη μακρινή Mοσχοβία. Tρεις κύκλοι ζωής με τόσο αντιφατικό περιεχόμενο ο καθένας, ωστε, θα 'λεγε κανείς, ότι η κάθε μια από τις τρείς ξεχωριστές βιογραφίες του αναιρεί τα δεδομένα των υπόλοιπων δυο, μεταθέτοντας συνάμα το περιεχόμενό τους στη σφαίρα του μη-πραγματικού, της μυθιστορίας. 

Δώδεκα χρόνια θα διαρκέσει ο πρώτος κύκλος του βίου του νεαρού Tριβώλη από την Άρτα. Eίναι τα χρόνια που, αφιερωμένος στις ουμανιστικές σπουδές του, θα εγκατασταθεί (από το 1492) Φλωρεντία, για να μαθητεύσει κοντά σ'έναν από τους κατεξοχήν εκπροσώπους της ιταλικής Aναγέννησης, τον Giovanni Pico della Mirandola. H Mπολόνια, η Πάδουα, το Mιλάνο και η Bενετία, με όλους τους επιφανείς εκπροσώπους της Aναγέννησης που διδάσκουν εκεί, αποτελούν τους ενδιάμεσους σταθμούς του Tριβώλη. Πνευματική δραστηριότητα που θα την σφραγίσει η απευθείας επαφή με τους δασκάλους του, αλλά και η απογοήτευση από την τραγική εμπειρία από την εις θάνατον καταδίκη (το 1494) του δασκάλου του, Giovanni Pico della Mirandola, ως αιρετικού, αλλά και από τη δημόσια εκτέλεση του Savonarola, τον οποίο θα δεί ο ίδιος ο Tριβώλης, τέσσερα χρόνια αργότερα, να ανέρχεται στη πυρά.

Mετά το πέρας των σπουδών του, ώριμος πια εκπρόσωπος της ιταλικής Aναγέννησης, θα πραγματοποιήσει ο Tριβώλης το μεγάλο βήμα και θα εισέλθει και ο ίδιος στο τάγμα των Δομηνικανών μοναχών, το 1502. O δεύτερος κύκλος του βίου του ήρωά μας θ' αρχίσει δυο χρόνια αργότερα, όταν οι αμφιβολίες του για την πορεία του βίου του θα τον ωθήσουν να αποβάλλει το σχήμα του καθολικού μοναχού και να επανακάμψει στον πατρικό του κόσμο της Oρθοδοξίας. Tον συναντούμε έτσι, το 1506, στο Bατοπέδι να έχει δεχθεί την κουρά ως μοναχός Mάξιμος. Tον τρίτο και τελευταίο κύκλο της ζωής του θα διεξέλθει ο ήρωάς μας στη Pωσία, όπου θα προσκληθεί επίσημα από τον ηγεμόνα της Mόσχας, Vasilij Γ', για να επιβλέψει την ορθή απόδοση θεολογικών έργων και λειτουργικών βιβλίων από τα ελληνικά στην εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Ένα ταξίδι που θα γίνει το 1518 και θα είναι για τον μοναχό Mάξιμο το Γραικό (Maksim Grek, όπως θα γίνει γνωστός στη Pωσία) χωρίς γυρισμό.

Παρακάμπτοντας εδώ την αναφορά στη σπουδαιότητα του πνευματικού έργου του Mάξιμου του Γραικού για την παλαιορωσική γραμματεία, ας τονίσω την έκφανση εκείνη που του προσδίδει μια διπλή αποκλειστικότητα. Παγιδευμένος από τους εχθρούς του μέσα σε ένα ξένο για εκείνον περιβάλλον, θα κατηγορηθεί ο Mάξιμος για "αντικαθεστωτικές ενέργειες" και θα παραμείνει μέχρι το θάνατό του (αρχές του 1556) έγκλειστος σε μια μονή, συντάσσοντας από εκεί συγγράμματα με αλληγορικό περιεχόμενο, όπου στηλιτεύεται η αυθαιρεσία της Eξουσίας.

O Mιχαήλ-Mάξιμος Tριβώλης από την Άρτα θα έχει λοιπόν το θλιβερό προνόμιο να είναι ένας από τους πρώτους πολιτικούς κρατούμενους στη ρωσική ιστορία αλλά και ο μοναδικός, από όσα γνωρίζω, που μετέφερε με τα συγγράμματά του ψήγματα από τον πολιτειακό στοχασμό της ιταλικής Aναγέννησης στη μακρινή Pωσία.


Φαίδων Μαλιγκούδης

(αναδημοσίευση από Helleno - Slavica)

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Οι ιστορικές ανακρίβειες της ανάρτησης του Έντι Ράμα

Ποιος ήταν ο «Αρχιεπίσκοπος» Γεώργιος Δούσμανης, που ανέφερε ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα; Υπήρχε Αρχιεπίσκοπος στην Αθήνα κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Και ποια ήταν η σχέση του Δούσμανη με τον Μοροζίνι; Εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν από την ανάρτηση του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, όπου ισχυρίστηκε την διάσωση της Ακρόπολης από τον «Αλβανό αρχιεπίσκοπο» Γεώργιο Δούσμανη  τον 17ο αιώνα.

Η τοποθέτηση του Αλβανού πρωθυπουργού, αποδεικνύει με έμφαση πως η σκιά των «Ρομαντικών χρόνων των Βαλκανίων» δηλαδή των Βαλκανικών Εθνικισμών που γεννήθηκαν στο τέλος του 19ου αιώνα και είχαν σαν σκοπό την διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και τη συγκρότηση κρατών-εθνών είναι βαριά και παρούσα ακόμη. Κάθε βαλκανικό κράτος ανέπτυξε την δική του « Μεγάλη Ιδέα» την οποία και ολοκλήρωσε κυρίως μέσα από τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13. Ένα κράτος δεν πέρασε από αυτή τη διαδικασία, η Αλβανία. Προϊόν κυρίως συμβιβασμών και γεωπολιτικών ισορροπιών η Αλβανία ιδρύθηκε το 1912 και ρέπει ακόμα ανάμεσα σε αυτόν το βαλκανικό εθνικισμό και τις αλυτρωτικές τάσεις, που τις περισσότερες φορές έρχονται να βεβαιώσουν την ιστορική της ταυτότητα που ξεπήδησε απότομα στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ας έρθουμε όμως στην ουσία της ανάρτησης του  Έντι Ράμα. Ο Στέφανος Καβαλλιεράκης, Ιστορικός, Δρ. Μεσογειακών και Ανατολικών Σπουδών Πανεπιστημίου Στρασβούργου, αναφέρει στην «Καθημερινή» πως «βρίθει ιστορικών λαθών» και προχωρά στην ανάλυση των αναφορών του Αλβανού Πρωθυπουργού.

«Ο Γεώργιος Δούσμανης ,  μάλλον πρόγονος της γνωστής στρατιωτικής οικογένειας είναι πράγματι  ένα ιστορικό πρόσωπο. Ο Δούσμανης ανήκει στους προεστούς της Αθήνας. Τον αναφέρει ο γνωστός ιστοριοδίφης και αθηναιολόγος Γ. Καμπούρογλου στην Ιστορία των Αθηνών στο Γ' τόμο, ως  κάτοικο Γαστούνης, παλιός τόπος διαμονής των Φράγκων πριγκίπων της Αχαΐας με το όνομα La Gastogne, που επί Φραγκοκρατίας αποτελούσε μέρος του Πριγκιπάτου Αχαΐας, που είχε έρθει στην Αθήνα».

Όσον αφορά τώρα τις αναφορές «Αλβανός», «Αρχιεπίσκοπος» και το ότι «έσωσε την Ακρόπολη», ο κ. Στέφανος Καβαλλιέράκης αναφέρει:
-«Δεν ήταν Αρχιεπίσκοπος γιατί oι εθνικές ορθόδοξες Εκκλησίες είναι προϊόν του 190υ αιώνα , ως τότε οι ορθόδοξοι λαοί βρίσκονται υπό την πνευματική επιστασία του Πατριαρχείου.
-« Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «Αλβανός», γιατί ο διαχωρισμός τότε ήταν θρησκευτικός, μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών (Ρωμηών). Εκείνος ήταν χριστιανός»
-«Όντως παρεμβαίνει στο Μοροζίνι αλλά ανεπιτυχώς, αφού το 1687 ο βενετός δόγης την βομβάρδισε, και το 1688 την πλιατσικολόγησε μέχρις εσχάτων.  Ο Δούσμανης μάλλον όμως κέρδισε την συμπάθεια του Μοροζίνι ο οποίος τον παρασημοφόρησε. Συμμετείχε σε διάφορες εκστρατείες εναντίον των Τούρκων  και τελικά σκοτώνεται το 1701 « πεσόντος θύματος 12 πυροβολισμών και 50 πληγών» . Προς τιμήν του ο Δούκας της Βενετίας Αλοίσιος Μοτσενίγος  απένειμε στα παιδιά του τον τίτλο του κόμη».

Οι αναφορές του Έντι Ράμα εντάσσονται προφανώς στο πλαίσιο μίας επιβεβαίωσης της εθνικής ταυτότητας που έρχεταια πό πολύ παλιά και απευθύνεται πιο πολύ στο εσωτερικό της χώρας του, παρά υπηρετεί την αντικειμενική ιστοριογραφία, όπως έρχεται μέσα από τις πηγές.


(αναδημοσίευση από kathimerini.gr)


Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Γιώργος Καραμπελιάς και Αθανάσιος Γκότοβος συνομιλούν για το ζήτημα των Τσάμηδων



Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Τσάμηδες και Κατοχή: μύθοι και πραγματικότητα (3ο μέρος)

AAOC Marshim NYC.jpg 

Παύλος Στ.


Η πολυθρύλητη τσάμικη αντίσταση: μύθος και πραγματικότητα

Ένας από τους διαχρονικούς πυλώνες της επιχειρηματολογίας των Αλβανώνκαι Ελλήνων απολογητών της τσάμικης μειονότητας αλλά και των κατήγορων του ελληνικού σωβινισμού είναι και η αντίσταση των Τσάμηδων εναντίον των δυνάμεων του Άξονα.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η τσάμικη μειονότητα της Θεσπρωτίας, παρά το μικρό της μέγεθος, συμμετείχε ενεργά στον αντιφασιστικό αγώνα με εκατοντάδες εθελοντές. Άλλωστε και το υπόμνημα της αντιφασιστικής επιτροπής αναφέρεται στο αίμα του Αλί Ντεμί...των μαρτύρων Μουχαρέμ Μουρτεζάι, Ιμπραήμ Χαλούμι, Χούσο Βέσελι κλπ, που σκοτώθηκαν πολεμώντας το φασισμό. 

Από την άλλη πλευρά, αφήνοντας στην άκρη τις επιδερμικές αναφορές...

Περισσότερα

pavlos1988 pavlos 1988

Το προφίλ μου

Η οποιαδήποτε αναδημοσίευση που αναρτάται δεν αντιπροσωπεύει απαραίτητα τις προσωπικές μου απόψεις αλλά αυτές του εκάστοτε αρθρογράφου.

Σελίδες

Αρχείο θεμάτων

Επίσης δικά μου

Ιστολόγια

Αναζήτηση

RSS: Θέματα, Σχόλια
Powered by Pathfinder blogs