Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Μην τους παίρνεις στα σοβαρά…

Ομολογώ ότι χάρη στη φασαρία που έγινε ανακάλυψα το κομμάτι που γράφτηκε στην Αυγή και που προκάλεσε το εξώδικο του Πύρρου Δήμα και ένα σωρό αντιδράσεις. Γράφτηκε Τετάρτη 10 Αυγούστου και για μέρες δεν το είχε διαβάσει κανείς - πράγμα που δεν αποτελεί τιμή για την εφημερίδα βέβαια. Το πώς έφτασε να το διαβάσει ο Δήμας είναι παράξενο, όπως παράξενο είναι και γιατί αντέδρασε έτσι. Τον ξέρω λίγο τον Πύρρο: είναι άνθρωπος με χιούμορ. Το χιούμορ, βέβαια, είναι αρκετά προσωπική υπόθεση - νομίζω πως ούτε αυτός, ούτε και αρκετοί άλλοι, που αντέδρασαν αφού το διάβασαν δεν κατάλαβαν πως πρόκειται για ευθυμογράφημα.

Που εξαφανίστηκε η Αρση Βαρών; 

Ο λαμπρός χιουμορίστας συντάκτης του Δημήτρης Χρήστου (τον οποίο ελπίζω ο σύντροφος Λάκης Λαζόπουλος να αξιοποιήσει προσεχώς ...) μοιάζει αρχικά να καταπιάνεται με κάτι σοβαρό: την εξαφάνιση της Εθνικής ομάδας της Αρσης Βαρών, που κάποτε κέρδιζε μετάλλια. Θα μπορούσε να ασχοληθεί με την εξαφάνιση του πάλαι ποτέ «προγράμματος της Θεσσαλονίκης» ή έστω με την απόλυτη προδοσία του προγράμματος του αθλητισμού, που παρουσίασε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ας μην απαιτούμε από τον δημιουργό, να αντλεί την έμπνευσή του από όσα εμάς μας φαίνονται κωμικά. Σημασία έχει το κείμενο, το οποίο είναι απολαυστικά αστείο.

Δεν είναι άθλημα, όπως πιστεύαμε

Ο Χρήστου αναρωτιέται φωναχτά που είναι η εθνική Αρσης Βαρών, καταλήγοντας ότι η Αρση Βαρών, δεν είναι άθλημα (όπως όλοι, πιστεύω, νομίζουμε) αλλά «βιομηχανία εισαγωγής και ελληνοποίησης κατασκευής πρωταθλητών» (δεν κάνω πλάκα, έτσι ακριβώς το γράφει)! Εξιστορεί στη συνέχεια μια συνομιλία του Σημίτη, με το Σγουρό και τον Ιακώβου, που  ζητάνε λεφτά από τον πρώην πρωθυπουργό, χωρίς φυσικά να μας πει πότε έγινε ή έστω που - αλλά δε βαριέσαι: αυτά απασχολούν τους δημοσιογράφους. Ξεχνάει, σαφώς εντέχνως, ότι ο Δήμας πήρε το πρώτο του ολυμπιακό μετάλλιο το 1992, όταν τη χώρα κυβερνούσε ο Μητσοτάκης, και το τελευταίο το 2004, όταν την κυβερνούσε ο Κώστας Καραμανής, τον Υπουργό ... Διορισμών του οποίου, τον καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά ας μην αφήνουμε τις λεπτομέρειες να χαλάσουν το έργο. Ξεχνάει επίσης, ότι αθλητές της Εθνικής της Αρσης Βαρών δεν πιάστηκαν ντοπέ πριν το 2004, αλλά πριν τους Αγώνες του 2008, και δεν πιάστηκαν φυσικά από έλληνες ελεγκτές: το λέω γιατί η Αυγή μπορεί να βγάλει διώκτες του ντόπινγκ τον Καραμανλή, τον Πάκη, και τον Καμμένο και να τους παρουσιάσει ως νέους Avengers! Ωστόσο παρά τη φτωχή μνήμη, ο συντάκτης δεν πτοείται. Αφού μας έχει προετοιμάσει με διάφορα χωρατά, αμολάει το μεγάλο ανέκδοτο, σαν πορδή που ταράζει γριά σε λεωφορείο, όπως θα έλεγε κι Αριστοφάνης ή ο βάρδος Λάκης: «τι είδους άθλημα είναι αυτό που ένας πρωταθλητής αγωνίζεται μία ή δύο φορές σε τέσσερα χρόνια από Ολυμπιάδα σε Ολυμπιάδα, όπως ο Πύρρος Δήμας» αναρωτιέται, ενώ ο χορός, θα πρεπε, για να τονίσει την απορία, να φωνάζει «Ω άνδρες Συριζαίοι». Και προσθέτει απαντώντας στον εαυτό του, ως ο πρώτος του χορού: «Διότι έτσι δεν αγωνίζεσαι για την τιμή της πατρίδος και τη δόξα του αθλητισμού, αλλά για την τιμή της παρτίδος σου, από τα παχυλά πριμ και τα άλλα ευεργετήματα των αργομισθιών»!  Να τονισθεί το ευφυολόγημα «πατρίδα - παρτίδα». Θα το ζήλευε και η Πέπη Τσεσμελή ...

Ολότελα άσχετος ή τεμπέλης;

Κάποιος θα πει ότι ο σχολιαστής (;), της Αυγής είναι μάλλον άσχετος: το είδος του βαριεστημένου δημοσιογράφου, που δουλεύει κάπου χάρη στην κομματική του ταυτότητα και ζαλισμένος από τη ζέστη μπλέκει σε μονοπάτια που δεν γνωρίζει, όπως αυτά του αθλητισμού. Μόνο αν είσαι ολότελα άσχετος, αγνοείς, ενώ θες ν ασχοληθείς με τον Δήμα, ότι αυτός έχει ακόμη τρεις παγκόσμιους τίτλους (1993, 1995 και 1998) κερδισμένους σε παγκόσμια πρωταθλήματα. Μόνο αν ανακάλυψες την Αρση βαρών χθες, δεν γνωρίζεις ότι ο Δήμας έχει μείνει στην ιστορία για δύο παγκόσμια ρεκόρ τα οποία θα ζουν αιώνια, καθώς τα έχει πετύχει στη κατηγορία των 83 κιλών, η οποία δεν υπάρχει πια. Μόνο αν είσαι τεμπέλης δεν θα μπεις στον κόπο να τσεκάρεις το βιογραφικό του για να ανακαλύψεις ότι το 1992 και το 1993 κατέκτησε την τρίτη θέση στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, πριν στην ίδια διοργάνωση, στη Βαρσοβία τον Μάιο του 1995, κατακτήσει τρία χρυσά μετάλλια επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα τρία παγκόσμια ρεκόρ, στο αρασέ, το ζετέ και το σύνολο - ρεκόρ που αργότερα βελτίωσε. Μπορεί να είσαι πανηγυρτζής και να θυμάσαι τις νίκες του, αγνοώντας πχ ότι το 1998 στη Φινλανδία κατετάγη δεύτερος στο πανευρωπαϊκό ή ότι έχασε μεσογειακούς λόγω τραυματισμού. Αλλά και πανηγυρτζής κι αν είσαι, ένας από αυτούς που ζει για να δει νταούλια να χτυπάνε κι αγορές να χορεύουν, απορώ πως δεν σου πέρασε από το μυαλό πως αν κάποιος έκανε ένα αγώνα κάθε τέσσερα χρόνια, δεν θα βραβεύονταν ποτέ από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αρσης βαρών, ως «ο καλύτερος αθλητής του αιώνα». Αλλα παρασύρθηκα κι εγώ κι απαντώ επί της ουσίας, μιλώντας για μετάλλια και διακρίσεις του αθλητή, ενώ το κείμενο του δημιουργού είναι γραμμένο για να προσφέρει άφθονο γέλιο.

Ετρεχαν για συγχαρητήρια

Ισως να μην με πιστεύετε. Ισως να πιστεύετε πως το Δήμα δεν τον αγαπάνε στην Αυγή γιατί πολιτεύτηκε με το ΠΑΣΟΚ: κουταμάρες είναι αυτά - εδώ ο Κουρουπλής και η Τζάκρη είναι υπουργοί! Ισως να σας έπεισαν ότι τάχα μου  οι συντάκτες της Αυγής προσπαθούν να υποβαθμίσουν τους αθλητές, που κέρδισαν μετάλλια σε εποχές που ο ΣΥΡΙΖΑ λέγονταν Συνασπισμός και τους έστελνε συγχαρητήρια: ο Κωνσταντόπουλος πχ τον Δήμα τον είχε συγχαρεί σε κάθε ευκαιρία και ήταν και από τους πρώτους. Δεν τα πιστεύω αυτά γιατί θα θύμωνε η πρωταθλήτρια κολύμβησης Ελένη Αυλωνίτου πχ, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που αποκλείεται να πιστεύει πως οι επιτυχίες των αθλητών πρέπει να υποβαθμίζονται, αν πολιτικά μαζί τους δεν συμφωνούμε. Η σιωπή της Αυλωνίτου πάντως είναι κατανοητή: δεν αποκλείεται να την βγάλουν ντοπαρισμένη και δαύτη γιατί έλληνες κολυμβητές ντοπέ πιάστηκαν κάμποσοι, όταν η ίδια σταμάτησε την μεγάλη καριέρα της.  

Επίλογος αποθέωση

Νομίζω ότι το απολύτως κωμικό αυτό κείμενο, ένα αληθινό μελτεμάκι γέλιου αυγουστιάτικα, έδωσε σε πολλούς την ευκαιρία να το διαβάσουν λάθος. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αυγή του δεν έχουν ανάγκη από ανθρώπους του αθλητισμού. Αλλωστε, όταν έχεις ένα Πέτρο Κωνσταντινέα, τι να τους κάνεις τους άλλους;

Γέλιο ήθελαν να προσφέρουν και διαβάστε τον επίλογο. Ο συντάκτης, χιουμορίστας σπάνιας ράτσας, προτείνει στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, επί των ημερών της οποίας κλείνει το αθλητικό κέντρο Αγιος Κοσμάς και πωλείται το ΟΑΚΑ, να αναβαθμίσει το μαζικό αθλητισμό και τον σχολικό αθλητισμό, υιοθετώντας το σύστημα των  ΗΠΑ, που «είναι η πλέον οργανωμένη χώρα σε επίπεδο αθλητισμού και πρωταθλητισμού, με δεκάδες χιλιάδες υποτροφίες σε ταλαντούχους στον αθλητισμό φοιτητές που θέλουν να συνδυάσουν πρωταθλητισμό, μόρφωση και επιστημονική κατάρτιση». Όλα αυτά μάλιστα προτείνει να γίνουν όχι τώρα, αλλά μόλις επιλυθούν από την Κυβέρνηση ετούτη «τα ζωτικά προβλήματα, τα οποία απειλούν το παρόν και το μέλλον του τόπου». Τότε υπολογίζει «να βρεθεί χρόνος και ικανοί πολιτικοί να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν τα σχολικά προγράμματα του αθλητισμού» και να γίνουμε κάτι σαν τις ΗΠΑ.

Ομολογώ ότι ζήλεψα. Με έκανε και έκλαψα από τα γέλια καλοκαιριάτικα ή από ντροπή για τα όσα έγραψε για τον Δήμα που αγνοεί - δεν θυμάμαι ακριβώς, πέρασαν και πολλές μέρες. Τώρα γελάω με τον Σταύρο Θεοδωράκη, που για να κάνει ρελάνς στην «Αυγή» πρότεινε να μιλήσουν στη Βουλή οι Ολυμπιονίκες, χωρίς όμως λέει να ρίξουν «συναισθηματικούς δεκάρικους και πατριωτικές κορώνες»! Περιμένει λέει «αλήθειες που θα είναι απαραίτητες στην κοινωνία»: σε λίγο θα τους ζητήσουν να μας λύσουν και το ασφαλιστικό.

Μα, που διάβολε τους έχουμε βρει όλους αυτούς, αναρωτιέμαι ...

Αντώνης Καρπετόπουλος

(αναδημοσίευση από karpetshow)


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Τσάμηδες και Κατοχή: μύθοι και πραγματικότητα (1ο μέρος)

amorfoti.jpg

Παύλος Στ.


Η παρούσα δημοσίευση γράφτηκε στα πλαίσια της ενασχόλησης του υποφαινόμενου με τις πολυποίκιλες πτυχές της Ιστορίας του χώρου της Ηπείρου και της Αλβανίας και είχε δρομολογηθεί από καιρό. Βέβαια, αν και πολλά από τα στοιχεία που ακολουθούν έχουν συλλεχτεί εδώ και αρκετό καιρό, κυρίως ως αποσπάσματα άλλων (δημοσιευμένων ή μη) εργασιών, είναι απαραίτητη η παραδοχή πως το έναυσμα για την επίσπευση της ολοκλήρωσης αυτού του κειμένου αποτέλεσε η σχετικά πρόσφατη ανακίνηση από τα ΜΜΕ του ζητήματος των Τσάμηδων, μέσω της προβολής ενός ανορθόγραφου πανό που ύψωσαν Αλβανοί εθνικιστές σε κάποιο από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Γαλλίας τον Ιούνιο που μας πέρασε.

Ειδικότερα, πρέπει να αναφερθεί πως απρόσμενοι σύμμαχοι στην προσπάθεια για την ολοκλήρωση, την τεκμηρίωση και φυσικά τη δημοσίευση του κειμένου που ακολουθεί υπήρξαν και τα κείμενα ορισμένων αρθρογράφων που είτε λόγω πρόχειρης και επιφανειακής ενασχόλησης με το ζήτημα των Τσάμηδων είτε λόγω μιας υπέρμετρης αίσθησης διεθνιστικού ή αντιεθνικιστικού καθήκοντος προχώρησαν, ηθελημένα ή μη, σε μεγαλύτερη ή μικρότερη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Το κείμενο που ακολουθεί δεν διεκδικεί το αλάθητο: εξάλλου ο δημιουργός του δεν είχε στη διάθεσή του ούτε όλη τη βιβλιογραφία που χρειαζόταν, ούτε την απαραίτητη πρόσβαση σε αδημοσίευτες πηγές ούτε φυσικά το χρόνο και τα μέσα για επιτόπια έρευνα. Όμως παρά τις όποιες αντιξοότητες και ελλείψεις, το παρόν κείμενο δεν γράφτηκε για τη δικαίωση των προσωπικών ή ιδεολογικών απόψεων του συγγραφέα αλλά με σκοπό την όσο το δυνατόν καλύτερη προσέγγιση των γεγονότων που συντάραξαν κατά την περίοδο της Κατοχής την Ήπειρο και τη Νότια Αλβανία καθώς και τη σχέση της τσάμικης μειονότητας της Ελλάδας1 με αυτά.

 

Εισαγωγή

 

Η βάση της παρούσας δημοσίευσης είναι ο σχολιασμός του εθνικισμού της ΄΄αντιφασιστικής΄΄ επιτροπής των Τσάμηδων προσφύγων, όπως αυτός εκφράζεται μέσα από το ίδιο τους το υπόμνημα που γράφτηκε το 1947 με αποδέκτη το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ2.

Το συγκεκριμένο υπόμνημα, προϊόν ακραίου σωβινισμού και εκτεταμένης διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, αποτελεί εδώ και δεκαετίες τον πυρήνα  πάνω στον οποίο Αλβανοί υπερεθνικιστές αλλά και Έλληνες διεθνιστές ή ακροαριστεροί αντεθνικιστές δημοσιεύουν σε γραπτή ή ηλεκτρονική μορφή τα πονήματά τους για τα συμβάντα της περιόδου, φυσικά μαζί με τις απαραίτητες προσθαφαιρέσεις ή επιλεκτικές αναφορές από την υπόλοιπη βιβλιογραφία, ώστε να παρουσιαστεί στον ανυποψίαστο ή ευκολόπιστο αναγνώστη όχι μια αντικειμενική ή ουδέτερη προσέγγιση των γεγονότων αλλά μια συρραφή εκείνων των στοιχείων που θα δικαιώσουν την άποψη του εκάστοτε αρθρογράφου, όποια και αν είναι αυτή.

 

Δύο λόγια για το περιβόητο υπόμνημα

 

Στον προσεκτικό αναγνώστη προκαλεί εντύπωση το ότι εν έτει 1947, το υπόμνημα των εκδιωγμένων Τσάμηδων της Ελλάδας, συνταγμένο από μια ''αντιφασιστική'' επιτροπή η οποία έδρευε σε ένα κομμουνιστικό κράτος όπως η Αλβανία και που πραγματευόταν τα συμβάντα σε μια περιοχή που δοκιμάστηκε σκληρά από τα εγκλήματα του φασισμού (Θεσπρωτία και γειτονικές περιοχές) δεν κάνει ουδεμία αναφορά σε αυτά. 

Αντιθέτως, πραγματοποιείται ένα άλμα στην αφήγηση (και τη λογική) που οδηγεί τον αναγνώστη από τις συνέπειες που είχε για τους Τσάμηδες η ενσωμάτωση της Θεσπρωτίας στην Ελλάδα, στις τελευταίες μέρες της Κατοχής. Εκεί αναφέρονται, αποκομμένες από τα υπόλοιπα γεγονότα της περιόδου 1941-1944, οι βιαιότητες των ''αντιδραστικών μοναρχοφασιστικών δυνάμεων'' του ΕΔΕΣ ενώ γίνεται και μια γενικόλογη αναφορά στους ''εκατοντάδες νέους Τσάμηδες'' που εντάχτηκαν στον ΕΛΑΣ, διανθισμένη από την απαραίτητη επίκληση στο συναίσθημα (βλ. Το αίμα του Αλί Ντέμι...των μαρτύρων Μουχαρέμ Μουρτεζάι, Ιμπραήμ Χαλούμι... κλπ).

Η εξήγηση για αυτή την αμήχανη σιωπή των Τσάμηδων ''αντιφασιστών'' σε ότι αφορά τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν από τα στρατεύματα Κατοχής βρίσκεται στην ένοπλη - και όχι μόνο - συνεργασία σημαντικής μερίδας της μειονότητας πρώτα με τις ιταλικές και έπειτα με τις γερμανικές δυνάμεις.

Βέβαια, η λογική και το αντιφασιστικό καθήκον θα επέβαλε να γίνει έστω και μια μικρή αναφορά λ.χ. σε ''μια μικρή δράκα προδοτών που συμμάχησε με τους ναζιστές'' φαίνεται όμως πως ο ''αντιφασισμός'' των Τσάμηδων ήταν, το λιγότερο, ιδιόρρυθμος. 

 

Τσάμικη μειονότητα και ελληνοϊταλικός πόλεμος

 

Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, την αρχική προέλαση του ιταλικού στρατού στο ελληνικό έδαφος συνόδευσαν και δύο αλβανικά τάγματα δύναμης χιλίων ανδρών3 στα οποία συμμετείχαν αρκετοί Τσάμηδες της Θεσπρωτίας4. Οι συγκεκριμένοι ένοπλοι προχώρησαν σε διάφορα έκτροπα σε Σαγιάδα, Φιλιάτες, Πέρδικα, Μαργαρίτι και Ηγουμενίτσα5 - μέρος της οποίας καταστράφηκε - με πιο γνωστό περιστατικό την υπόδειξη στις ιταλικές δυνάμεις των Χρήστου Πιτούλη6 και Χρήστου Τσώνη, οι οποίοι εκτελέστηκαν στις 15 Νοεμβρίου 1940 στη θέση Μόλιζα7. Από την άλλη, παρά την εμπλοκή τους σε λεηλασίες και καταστροφές, δεν έδειχναν ιδιαίτερη προθυμία για ενεργή συμμετοχή στις συγκρούσεις με τον ελληνικό στρατό8. Παράλληλα περίπου 300 - 400 Τσάμηδες χωρικοί δημιούργησαν ομάδες ατάκτων χτυπώντας τις ελληνικές δυνάμεις που υποχωρούσαν, προξενώντας σε αυτές απρόβλεπτες απώλειες9 ενώ στα τέλη Νοεμβρίου, κατά την ελληνική αντεπίθεση, συμπολέμησαν στο πλευρό των ιταλικών δυνάμεων (βλ. την περίπτωση των κατοίκων της Κώτσικας10).

 

Τσάμηδες και δυνάμεις Κατοχής

 

Τον Ιούλιο του 1941 οι ιταλικές δυνάμεις Κατοχής διόρισαν τον Τζεμίλ Ντίνο στη θέση του ανωτάτου επιτρόπου της Αλβανίας για την Τσαμουριά11 ενώ τον Ιούλιο του επόμενου έτους (1942) προχώρησαν στην ίδρυση της οργάνωσης Keshilla12, η οποία χρησιμοποιήθηκε μεταξύ άλλων και ως ένα είδος πολιτοφυλακής ή βοηθητικής χωροφυλακής. Το επόμενο διάστημα η οργάνωση ενδυναμώθηκε τόσο πολιτικά (υποκαθιστώντας τις ελληνικές κρατικές δομές) όσο και στρατιωτικά ενώ το καλοκαίρι του 1943 δημιουργήθηκε το Τάγμα εθελοντών μουσουλμάνων που υπαγόταν στη δικαιοδοσία του Γερμανού αντισυνταγματάρχη Γιόζεφ Ρέμολντ13. Μάλιστα η συνεργασία των Τσάμηδων με τις δυνάμεις Κατοχής κυμάνθηκε σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα αν υπολογίσει κανείς πως στις δοσιλογικές δομές της μειονότητας που εκτός από το ένοπλο σκέλος περιλάμβαναν επίσης κοινοτικές επιτροπές, εφορία, δικαστήρια, τελωνεία κλπ14 οργανώθηκαν 2000 με 3200 άτομα15 τη στιγμή που ο συνολικός πληθυσμός των Τσάμηδων ανερχόταν στις 20 με 25 χιλιάδες16 ενώ και γερμανικές αναφορές κατά τα μέσα του 1943 τόνιζαν την ιδιαιτερότητα της τσάμικης μειονότητας ως τη μόνη πληθυσμιακή ομάδα της Θεσπρωτίας που δεν διακατεχόταν από αντιγερμανικά αισθήματα17. Συν τοις άλλοις, αρκετά ήταν και τα μέλη της μειονότητας που έσπευσαν να συνδράμουν τις γερμανικές δυνάμεις ως σύνδεσμοι, οδηγοί κλπ18.

Με βάση όλα τα παραπάνω δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως ο ίδιος ο Ρέμολντ επαίνεσε τους Αλβανούς για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στις δυνάμεις Κατοχής, σε αντίθεση π.χ. με τους βλαχόφωνους της Θεσπρωτίας που αρνήθηκαν να συμπράξουν με τα γερμανικά στρατεύματα19.

 

 Έργα και ημέρες των Αλβανών ταγματασφαλιτών της Θεσπρωτίας: μερικά στοιχεία

 

Τον Απρίλιο του 1941, μετά τη συνθηκολόγηση του ελληνικού στρατού εξαιτίας της γερμανικής εισβολής, η Θεσπρωτία πέρασε υπό ιταλικό έλεγχο. Μολονότι οι ιταλικές αρχές Κατοχής δεν ικανοποίησαν τις μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις του αλβανικού εθνικισμού και παρά το ότι επίσημα δεν υποστήριζαν τις βιαιοπραγίες εναντίον του ελληνικού πληθυσμού, δεν έδειχναν πρόθυμες να περιορίσουν ούτε τις πράξεις αυτές αλλά ούτε και τον αθρόο εξοπλισμό διάφορων Τσάμηδων20

Ως αποτέλεσμα αυτής της στάσης, ήδη από το καλοκαίρι του 1941 ομάδες Τσάμηδων που πήραν τα όπλα υπό πολυποίκιλα κίνητρα (αντεκδίκηση, ληστεία, εθνικές, οικονομικές ή προσωπικές διαφορές) είχαν δημιουργήσει ένα κλίμα τρομοκρατίας εναντίον του ελληνικού πληθυσμού. Πρώτο θύμα της αυθαιρεσίας των Αλβανών ενόπλων υπήρξε ένας αγροφύλακας από τον Άγιο Βλάσιο (θύμα αντεκδίκηση) που σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 1941. Την ίδια περίοδο, σε παρόμοια περιστατικά σκοτώθηκαν ένας κάτοικος του Καστρίου, ένας ηλικιωμένος και μια γυναίκα από το Γραικοχώρι, ένας αγρότης από τον Αργυρότοπο και ένας συνταξιούχος χωροφύλακας από το Φοινίκι21.

Ο Μαζάρ Ντίνο (δεξιά με το λευκό κοστούμι), αρχηγός των Τσάμηδων δοσίλογων

Την 1η Φεβρουαρίου του 1942 σκοτώθηκαν κοντά στην Ελαία Θεσπρωτίας (ΝΑ των Φιλιατών) τέσσερεις Έλληνες αγρότες22 ενώ στις 19 Φεβρουαρίου δολοφονήθηκε από Αλβανούς ένοπλους στην Ηγουμενίτσα ο νομάρχης Θεσπρωτίας Γεώργιος Βασιλάκος23.

Η συγκεκριμένη ενέργεια έχει μεγάλη σημασία καθώς δεν εκδηλώθηκε ως μια πράξη αντίστασης στη φασιστική Κατοχή μέσω της εκτέλεσης ενός εν δυνάμει συνεργάτη των κατακτητών (όπως π.χ. οι αθρόες εκτελέσεις τοπικών αρχόντων, διορισμένων από τους κατακτητές, που πραγματοποιήθηκαν την ίδια περίοδο στην Κρήτη). Αντιθέτως ερμηνεύεται  ως μια ευθεία αμφισβήτηση της εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδας επί της ''αλύτρωτης Τσαμουριάς'' στα πλαίσια του αγώνα για την ''εθνική ολοκλήρωση'' της Αλβανίας. Αργότερα ακολούθησαν προς την ίδια κατεύθυνση, οι δολοφονίες των κρατικών υπαλλήλων Γ. Δούσια και Π. Οικονομίδη24.

Στις 15 Ιουνίου εκτελέστηκε ο πολύτεκνος εφημέριος της Σίδερης Βασίλειος Ιωάννου25, την 1η Ιουλίου στο χωριό Σπαθαραίοι, Ιταλοί και Αλβανοί συνεργάτες τους εκτέλεσαν τρεις κατοίκους με τις κατηγορίες της οπλοκατοχής και της υπόθαλψης ανταρτών26 και κατά τα μέσα Ιουλίου, απόσπασμα είκοσι ανδρών (δέκα Ιταλοί και ισάριθμοι Τσάμηδες) υπό τον Γιασίν Σαντίκ λεηλάτησε χωριά στην περιοχή του Φαναρίου27. Κατά τα τέλη του ίδιου μήνα, απόσπασμα παρόμοιας σύνθεσης σκότωσε στο Κορωνόπουλο νεαρό Έλληνα γεωργό28.

Στις 22 Αυγούστου δολοφονήθηκε κτηνοτρόφος από το Πλαίσιο29 ενώ τον Οκτώβριο σκοτώθηκε καθώς επέστρεφε από τη Μαζαρακιά όπου είχε μεταβεί για να διαμαρτυρηθεί στην ιταλική διοίκηση για διάφορες αυθαιρεσίες των Αλβανών συνεργατών της, ο ηλικιωμένος ιερέας του Καρτερίου Ανδρέας Βασιλείου ή Παπανδρέου30

Επιπλέον στις αρχές Δεκεμβρίου του ίδιου έτους εκτελέστηκαν στους Σπαθαραίους ο εφημέριος της κοινότητας31, ο πρόεδρος της και εννιά σκηνίτες κτηνοτρόφοι ως αντίποινα για το φόνο του σημαίνοντα παράγοντα της μειονότητας και συνεργάτη των δυνάμεων Κατοχής32, Γιασίν Σαντίκ33, σε μια περίοδο κατά την οποία είχαν ξεκινήσει συμπλοκές ανάμεσα στην αλβανική πολιτοφυλακή και σε Έλληνες ένοπλους των Σπαθαραίων, του Ελευθεροχωρίου και άλλων οικισμών34. Τον ίδιο μήνα, Αλβανοί από τον Παραπόταμο δολοφόνησαν τρεις Έλληνες αγρότες από το Καστρί35.

Η πολυεπιπέδη καταπίεση εκ μέρους των Τσαμηδων (δολοφονίες, εκβιασμοί, αυθαίρετη φορολογία, αρπαγή αγροτικών αγαθών και εκτάσεων κλπ) σε συνδυασμό με την αδιαφορία της ιταλικής διοίκησης36 και την αδυναμία των ελληνικών κατοχικών αρχών να εγγυηθούν την ασφάλεια των Ελλήνων κατοίκων της περιοχής37, οδήγησε σταδιακά εκατοντάδες από τους τελευταίους στην έξοδο από τις εστίες τους και στην εγκατάσταση, υπό αντίξοες συνθήκες, στις περιοχές της Πάργας και του Φαναρίου38.

Χαρακτηριστικά, από το καλοκαίρι του 1943 και εντεύθεν η δράση των Τσάμηδων δοσιλόγων κλιμακώθηκε, πάντα σε αγαστή συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής. 

Κατά το διάστημα 10-13 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε, με την ενεργή συμμετοχή περίπου 300 Τσάμηδων39, φονική εκκαθαριστική επιχείρηση στην περιοχή του Φαναρίου κατά την οποία πυρπολήθηκαν και λεηλατήθηκαν 20 χωριά, σκοτώθηκαν 250 άμαχοι και αιχμαλωτίστηκαν άλλα 400 άτομα, τα οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στις φυλακές των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης40. Αμέσως μετά τη λήξη της επιχείρησης, ο Ρέμολντ - προφανώς ικανοποιημένος από τη δράση των Τσάμηδων συμμετεχόντων - αποφάσισε τη δημιουργία επιπλέον ταγμάτων εθελοντών μουσουλμάνων41.

Παράλληλα στις 23 του ίδιου μήνα ένοπλοι της μειονότητας (κυρίως από τη Λιόψη42) συμμετείχαν, ως αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ, στην πυρπόληση της Σαγιάδας43 την οποία σύμφωνα με γερμανική αναφορά υπεράσπιζαν τριάντα αντάρτες44, προφανώς ελασίτες.

Στις 14 Σεπτεμβρίου, Τσάμηδες συμμετείχαν και στην καταστροφή του Πλαισίου όπου σκοτώθηκαν δύο κάτοικοι45. Καταστροφές υπέστησαν επίσης το Ζερβοχώρι και ο Ξηρόλοφος στα νότια της Παραμυθιάς46. Στις 18 Σεπτεμβρίου, τα στρατεύματα Κατοχής από κοινού με τους Τσάμηδες συνεργάτες τους προχώρησαν στην αιχμαλωσία 60 κατοίκων στα ΒΑ της Παραμυθιάς εκ των οποίων οι εννιά εκτελέστηκαν την επόμενη ημέρα47. Στις 27 - 28 του ίδιου μήνα, περίπου 150 Τσάμηδες συμμετείχαν στην εκδικητικού χαρακτήρα επιχείρηση των γερμανικών δυνάμεων της Παραμυθιάς στα βόρεια της κωμόπολης που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή τεσσάρων χωριών και το θάνατο 50 Ελλήνων. Αξίζει να σημειωθεί και το ότι για την απόδοσή τους στην επιχείρηση απέσπασαν τους επαίνους των Γερμανών ανωτέρων τους48. Αποκορύφωμα της δράσης των Τσάμηδων για τον Σεπτέμβριο ήταν η συμμετοχή στην αιχμαλωσία και στην εκτέλεση στις 29 του μήνα άλλων 49 κατοίκων της Παραμυθιάς49, των λεγόμενων πρόκριτων.

Μάλιστα, κρίνοντας από το γεγονός πως τα θύματα ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία εκπρόσωποι της τοπικής κοινωνικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ (εκπαιδευτικοί, επιχειρηματίες, μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο αρχιερατικός επίτροπος κ.ά.) οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως στόχος των εκτελέσεων δεν ήταν απλά η διάπραξη αντιποίνων για τον άγριο θάνατο πέντε Γερμανών αιχμαλώτων και τον τραυματισμό άλλων τριών από τον ΕΔΕΣ λίγες ημέρες νωρίτερα στη θέση Σκάλα50 αλλά η εξόντωση των κεφαλών της ελληνικής κοινότητας της Παραμυθιάς.

 Το μνημείο των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς

Την ίδια χρονική περίοδο, ένοπλοι Τσάμηδες συμμετείχαν και στον ανηλεή ξυλοδαρμό του ηλικιωμένου ιερέα του Ζερβοχωρίου, Αθ. Χριστοδούλου, ο οποίος απεβίωσε δύο μήνες αργότερα από τα τραύματά του51.

Πέρα από την Παραμυθιά και το Φανάρι, οι συνθήκες για τον ελληνικό πληθυσμό δεν ήταν καλύτερες ούτε στην περιοχή της Ηγουμενίτσας. Εκεί, σύμφωνα με τον Ελβετό εκπρόσωπο του Ερυθρού Σταυρού Χανς Γιάκομπ Μπίκελ, οι Τσάμηδες ένοπλοι δρούσαν σε συνθήκες ασυδοσίας ενώ οι Έλληνες κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει την παραλιακή κωμόπολη βρίσκοντας καταφύγιο στα γειτονικά βουνά52.

Στις αρχές του 1944, οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής προχώρησαν στον εκτεταμένο εξοπλισμό των Τσάμηδων. Κατ΄αυτόν τον τρόπο χωριά όπως η Πέστιανη (νυν Κρυόβρυση), η Σκουπίτσα (νυν Κεστρινή), η Λάκκα, η Γκρίκα, το Γρικοχώρι, η Δριμίτσα κ.ά απέκτησαν ένοπλες φρουρές για λόγους αυτοάμυνας53.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας του 1944 (μέσα Απριλίου), Τσάμηδες ταγματασφαλίτες συμμετείχαν στην πυρπόληση του Ασπροκκλησίου ενώ λίγες ημέρες αργότερα έλαβαν μέρος σε ανάλογη δράση στον Τσαμαντά54Τον Αύγουστο του 1944, κατά τη διάρκεια κοινής επιδρομής Γερμανών στρατιωτών και Αλβανών δοσίλογων, εκτελέστηκαν τέσσερεις κάτοικοι των Μουζακαίικων Πρεβέζης55.


(τέλος πρώτου μέρους)

 

 

1.     Πρέπει να αναφερθεί πως ιστορικά ο όρος Τσαμουριά δεν αφορά μονάχα το νομό Θεσπρωτίας αλλά και ένα μικρό κομμάτι της σημερινής νότιας Αλβανίας με επίκεντρο την Κονίσπολη.

2.      Γιώργος Μαργαρίτης, Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες. Στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων της Ελλάδας. Έβραιοι, Τσάμηδες, εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2005, σ. 204.

3.      Eleftheria Manta, The Cams of Albania and the Greek State (1923-1945), σ. 6.

4.      Έκθεσις των γενομένων ζημιών εν γένει Ηπείρου από της κηρύξεως του Ελληνο-ιταλικού πολέμου (28-10-40) μέχρι της τελικής απελευθερώσεώς της, Οκτώβριος 1944, Βιβλιοθήκη Ηπειρωτικής Εταιρείας Αθηνών, Αθήνα 1987, σ. 130 και Χαρίτωνος Κ.Λάμπρου, Οι Τσάμηδες και η Τσαμουριά, Αθήναι 1949, σ. 18.

5.      Έκθεσις, 1987, σ. 135, 156, Λάμπρου, 1949, σ. 18 - 20, Spiros Tsoutsoumpis, Violence, resistance and collaboration in a Greek borderland: the case of the Muslim Chams of Epirus, Qualestoria, n. 2, dicembre 2015, σ. 127.

6.      Έκθεσις, 1987, σ. 132 και Λάμπρου, 1949, σ. 20.

7.      Μετά από υπόδειξη Τσάμηδων, οι ιταλικές αρχές συνέλαβαν και τον Βασίλη Πιτούλη, ο οποίος στάλθηκε στην εξορία από την οποία δεν επέστρεψε (βλ. Μανώλης Γλέζος, Εθνική Αντίσταση 1940-1945, Στοχαστής, 2006, σ. 106 - 107).

8.      Owen Pearson, Albania in the Twentieth Century, A History, Volume II: Albania in Occupation and War, 1939-45, I. B. Tauris, 2005, σ. 63.

9.      Tsoutsoumpis, 2015, σ. 127.

10.  Ιωάννης Π. Πέγκας, Πλεσίβιτσα, Αθήνα 2006, σ. 161.

11.  Bernd Jόrgen Fischer, Albania at War, 1939-1945, σ. 85, Owen Pearson, 2005, II, σ. 157.

12.  Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, Αιματοβαμμένο Εντελβάις. Η 1η Ορεινή Ταξιαρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943 - 1944, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2009, τόμος Β΄, σ. 11.

13.  Μάγερ, 2009, Β΄, σ. 11.

14.  Μαργαρίτης, 2005, σ. 161 - 162.

15.  Georgia Kretsi, The Secret Past of the Greek-Albanian Borderlands. Cham Muslim Albanians: Perspectives on a Conflict over Historical Accountability and Current Rights, Ethnologia Balkanica, 2002, σ. 179.

16.  Βλ. Γιώργος Κτιστάκης, Περιουσίες Αλβανών και Τσάμηδων στην Ελλάδα: Άρση του εμπολέμου και διεθνής προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ΚΕΜΟ, 2006, σ. 8, όπου υπολογίζονται σε 21 με 22 χιλιάδες. Κατά τον Μαζάουερ ο πληθυσμός τους ανερχόταν σε περίπου 20000 (βλ. Mark Mazower (επιμ.), Μετά τον Πόλεμο, Η ανασυγκρότηση της οικογένειας, του έθνους και του κράτους στην Ελλάδα, 1943 - 1960, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2004, σ. 34) ενώ τον ίδιο αριθμό δίνει και ο Μάγερ (Μάγερ, Β', σ. 9). Αν υπολογιστούν οι φυγόδικοι και αυτοεξόριστοι που επανήλθαν στο ελληνικό έδαφος από την Αλβανία όπου είχαν καταφύγει τα προηγούμενα χρόνια, τότε ο αριθμός της τσάμικης κοινότητας κατά τη διάρκεια της Κατοχής ενδέχεται να ανήλθε κοντά στις 25 χιλιάδες, αριθμό που δίνουν ως maximum και βρετανικές αναφορές γραμμένες εκείνη την εποχή.

17.  Μάγερ, 2009, Α', σ. 214.

18.  Eleftheria K. Manta, The Cams of Albania and the Greek State (1923-1945), σ. 8.

19.  Μάγερ, 2009, Β΄, σ. 11.

20.  Tsoutsoumpis, 2015, σ. 128.

21.  Tsoutsoumpis, 2015, σ. 127 - 128.

22.  Γιώργος Κώτσης, Κάτι από το Φιλιάτι, 2011, σ. 122.

23.  Γλέζος, 2006, Α΄, σ. 259, Ζέρβας, Απομνημονεύματα, Μέτρον, Αθήνα 2000, σ. 374.

24.  Tsoutsoumpis, 2015, σ. 131.

25.  Καταγόταν από την Πόβλα, νυν Αμπελώνα. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος: Αρχείο Ιεράς Συνόδου, Φάκελος Εθνομαρτύρων Κληρικών, Κατάστασις Ονομάτων φονευθέντων Κληρικών.

26.  Μαργαρίτης, 2005, σ. 187 - 188.

27.  Μαργαρίτης, 2005, σ. 189 - 190. Ενδεικτικό παράδειγμα της ολικής συσκότισης που επικρατεί στις τάξεις των νεότερων γενεών των Τσάμηδων όσον αφορά τα γεγονότα της εποχής είναι και η μνημόνευση του Γιασίν Σαντίκ (ή Σαντίκου κατά το αλβανικότερο) ως ενός από τα άτομα που εργάστηκαν με αφοσίωση για τη δημιουργία καλής ατμόσφαιρας ανάμεσα στην ελληνική κοινότητα και τους Αλβανούς Τσάμηδες (βλ. περιοδικό Thyamis, Institute ofChamStudiesNewsletter, τεύχος 5, Οκτώβριος 2013, σ. 3). Παραδόξως, ανάλογη τακτική συσκότισης παρατηρείται και στην περίπτωση του, συνήθως αναλυτικότατου όσον αφορά τις βιογραφίες δοσίλογων, Τάσου Κωστόπουλου, ο οποίος σε πρόσφατο άρθρο του αναφέρει το Σαντίκ απλά ως προύχοντα (βλ. Τάσος Κωστόπουλος, Μια ανεπιθύμητη μειονότητα, Εφημερίδα των Συντακτών, 26 Ιουνίου 2016).

28.  Μαργαρίτης, 2005, σ. 188.

29.  Πέγκας, 2006, σ. 168.

30.  Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος: Αρχείο Ιεράς Συνόδου, Φάκελος Εθνομαρτύρων Κληρικών, Κατάστασις Ονομάτων φονευθέντων Κληρικών και Tsoutsoumpis, 2015, σ. 131.

31.  Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος: Αρχείο Ιεράς Συνόδου, Φάκελος Εθνομαρτύρων Κληρικών, Κατάστασις Ονομάτων φονευθέντων Κληρικών και Λάμπρου, 1949, σ. 26.

32.  Ιστορία της Αντίστασης (1940 - 1945), εκδόσεις Αυλός, 1979, Α΄, σ. 154.

33.  Μαργαρίτης, 2005, σ. 160.

34.  Μιχάλης Μυριδάκης, Αγώνες της Φυλής, Α΄, σ. 165 - 166, Tsoutsoumpis, 2015, σ. 131 - 132. Εκείνη την εποχή, όπως αναφέρει και το υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΔΕΣ, Μιχάλης Μυριδάκης, δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη οργανωμένοι αντάρτες στη Δυτική Ήπειρο. Αντάρτικες ομάδες πρώτα του ΕΛΑΣ και έπειτα του ΕΔΕΣ εμφανίστηκαν στην περιοχή στις αρχές του 1943.

35.  Tsoutsoumpis, 2015, σ. 131.

36.  Manta, σ. 7 - 8.

37.  Ενδεικτικός της κατάστασης που επικρατούσε είναι ο περιορισμός της ελληνικής χωροφυλακής αποκλειστικά στις κωμοπόλεις της Θεσπρωτίας. Μάλιστα, τον Ιούλιο του 1942 οι χωροφύλακες εγκατέλειψαν την Ηγουμενίτσα ενώ στις αρχές του 1943 η δύναμη της υποδιοίκησης Φιλιατών μεταφέρθηκε στα Ιωάννινα. Σε ολόκληρη τη Θεσπρωτία, Έλληνες χωροφύλακες παρέμειναν μόνο στην Παραμυθιά, οι οποίοι κατά τα μέσα του 1944 παραδόθηκαν σε αντάρτες του ΕΛΑΣ (βλ. Αποστόλου Β. Δασκαλάκη, Ιστορία της Ελληνικής Χωροφυλακής χρονικής περιόδου 1936-1950, 1973 σ. 287).

38.  Tsoutsoumpis, 2015, σ. 132. Μάλιστα, αυτές οι συνθήκες οδήγησαν αρκετούς από τους πρόσφυγες στο θάνατο.

39.  Tsoutsoumpis, 2015, σ. 133.

40.  Μάγερ, 2009, Α΄, σ. 289 - 290, Β΄, σ. 10, Έκθεσις, σ. 133. Μεταξύ των αιχμαλώτων δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος (βλ. Αθανάσιος Γκότοβος, Τσαμουριά, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2016, σ. 37).

41.  Μάγερ, 2009, Β', σ. 11.

42.  Georgia Kretsi, The Secret Past of the Greek-Albanian Borderlands. Cham Muslim Albanians: Perspectives on a Conflict over Historical Accountability and Current Rights. Ethnologia Balkanica, 2002, σ. 179.

43.  Πέγκας, 2006, σ. 175-176.

44.  Μάγερ, 2009, Α', σ. 291.

45.  Πέγκας, 2006, σ. 178 - 182.

46.  Tsoutsoumpis, 2015, σ. 133.

47.  Μάγερ, 2009, Β΄, σ. 15-16.

48.  Μάγερ, 2009, Β', σ. 17 - 18.

49.  Μάγερ, Β', σ. 18 - 21.

50.  Μάγερ, Β΄, σ. 16-17, 23.

51.  Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος: Αρχείο Ιεράς Συνόδου, Φάκελος Εθνομαρτύρων Κληρικών, Κατάστασις Ονομάτων φονευθέντων Κληρικών.

52.  Μάγερ, 2009, Β', σ. 59.

53.  Γκότοβος, 2016, σ. 63 - 64. Μια ματιά σε έναν χάρτη αρκεί για να αντιληφθεί κάποιος πως τα προαναφερθέντα εξοπλισμένα χωριά, με εξαίρεση την Γκρίκα, λειτουργούσαν ως προκεχωρημένα φυλάκια για το λιμάνι της Ηγουμενίτσας.

54.  Κώτσης, 2011, σ. 123.

55.  Έκθεσις, 1987, σ, 100.


Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Επίθεση στο Μόναχο: Έλληνας νεκρός μεταξύ των θυμάτων

Ένας Έλληνας βρίσκεται μεταξύ των νεκρών, 9 τον αριθμό, που έχασαν τη ζωή τους μετά την επίθεση του 18χρονου Γερμανού, ιρανικής καταγωγής σε εμπορικό κέντρο του Μονάχου στη Γερμανία. Την πληροφορία που είχε διαρρεύσει εδώ και αρκετή ώρα επιβεβαίωσε με ανακοίνωσή του το υπουργείο εξωτερικών.

"Ο απολογισμός της χθεσινής τραγικής επίθεσης στο εμπορικό κέντρο Olympia του Μονάχου περιλαμβάνει, δυστυχώς, και έναν Έλληνα πολίτη μεταξύ των αθώων θυμάτων" σημειώνει το υπουργείο χωρίς να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες. Επιπλέον, τονίζει πως "η Γενική Πρόξενος της Ελλάδος στο Μόναχο προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες σε συνεννόηση με τις αρμόδιες γερμανικές Αρχές".

Πριν ακόμη επιβεβαιωθεί επίσημα η πληροφορία, ο ανταποκριτής της δημόσιας τηλεόρασης στην πόλη, Γιώργος Παππάς είχε αναρτήσει την είδηση στον προσωπικό λογαριασμό του στο twitter σημειώνοντας: "Έλληνας μεταξύ των θυμάτων στην επίθεση στο εμπορικό κέντρο Μονάχου, σύμφωνα με ενημέρωση της αστυνομίας προς το Γενικό Προξενείο Μονάχου".

Οι επικεφαλής των αρχών πάντως, στην επίσημη ενημέρωση προς τους δημοσιογράφους απέφυγαν να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες, ενώ αρκέστηκαν στη δήλωση πως όλα τα θύματα ήταν κάτοικοι Μονάχου. Αυτή η διαπίστωση μας οδηγεί στο συμπέρασμα, πως αν όντως υπάρχει Έλληνας μεταξύ των νεκρών, αυτός θα πρέπει να είναι ομογενής που διαμένει μόνιμα στη γερμανική πόλη.

Τέλος, τρεις Τούρκοι μεταξύ των δέκα νεκρών από τη χθεσινή επίθεση στο Μόναχο, δηλώνει ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου.


(αναδημοσίευση από News247)


Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Η μάχη της Κρήτης: οι αλεξιπτωτιστές δεν τα κατάφεραν


Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αποτέλεσε τη μεγαλύτερη πολεμική αναμέτρηση της Ιστορίας, συνιστώντας μια σύγκρουση τεράστιας εμβέλειας σε γεωγραφική κλίμακα αλλά και ως προς τον συνολικό αριθμό των θυμάτων που προκάλεσε. Mια σημαντική πτυχή του πολέμου αυτού στο ευρωπαϊκό μέτωπο υπήρξε αναμφίβολα η Μάχη της Κρήτης (Μάιος 1941). Στο σημείωμα αυτό θα επιχειρήσουμε μια συνοπτική παρουσίαση του υπόβαθρου της μάχης, με επικέντρωση στα τεκταινόμενα στην περιοχή του Ηρακλείου.

Στη μέση των μεγάλων αντιπάλων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε η κρητική κοινωνία, ένα τμήμα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων που κατάφερε να καταφύγει στο νησί και, φυσικά, η κυβέρνηση του Γεωργίου Β', την προεδρία της οποίας είχε αναλάβει, για ευνόητους λόγους, ο Εμμανουήλ Τσουδερός. Ελειπε όμως το στρατευμένο τμήμα της επιχώριας κοινωνίας, η περίφημη 5η Μεραρχία, που είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, και είχε πολεμήσει σκληρά στο Τεπελένι και όπου αλλού το επέβαλλαν οι ανάγκες του μετώπου. Οι συνθήκες διάλυσης και αποδιοργάνωσης που επικρατούσαν στον ηπειρωτικό χώρο, τον Απρίλιο του 1941, καθιστούσαν ουσιαστικά αδύνατη την ασφαλή και συντεταγμένη επαναφορά στο νησί των στρατευμένων της Μεραρχίας, πολλοί εκ των οποίων διαβιούσαν σε τραγικές συνθήκες στην Αθήνα.

Ετσι, και παρά τις γενικότερες περιπλοκές που δημιουργούσε τις μέρες εκείνες η παρουσία ένοπλα οργανωμένων πολιτών, η υπόθεση της αναμενόμενης αναμέτρησης από την πλευρά της τοπικής κοινωνίας περνούσε μέσα από την αυθόρμητη συσπείρωση του άμαχου πληθυσμού και από τη διατράνωση της απόφασής του να σταθεί κι αυτός συμπολεμιστής των τακτικών ενόπλων δυνάμεων. Και παρά το γεγονός ότι η αποκληθείσα Επιχείρηση Ερμής στέφθηκε με επιτυχία, γεγονός παραμένει ότι οι απώλειες των Γερμανών, η έκπληξή τους απέναντι στον μαχόμενο ένοπλο κρητικό λαό και η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι δεν θα μπορούσαν πλέον να κινηθούν ευχερώς στην ύπαιθρο συνιστούσαν τομή στη μέχρι τότε πολεμική εμπειρία της ναζιστικής στρατιωτικής δομής.

Με τον τρόπο αυτό ένα σώμα που συνιστούσε τμήμα της ελίτ των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, οι αλεξιπτωτιστές του Γκέρινγκ, επρόκειτο να απεκδυθεί τον υποτιθέμενο «ιπποτικό» χαρακτήρα του και να αντιμετωπίσει με απροκάλυπτη εχθρότητα τον κρητικό λαό.

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να ερμηνευτούν και οι ιδιαιτερότητες της Μάχης της Κρήτης στην περιοχή του Ηρακλείου, που ως γνωστόν αποτέλεσε μια από τις περιοχές που δέχτηκαν μεγάλο όγκο των γερμανικών δυνάμεων. Στον χώρο αυτό επικρατούσαν διαφορετικές συνθήκες από τις αντίστοιχες στην περιοχή των Χανίων και του Μάλεμε. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι στον τομέα του Ηρακλείου η αρχική γερμανική επίθεση των αλεξιπτωτιστών απέτυχε. Αυτό τεκμηριώνεται τόσο από τις μεγάλες απώλειες των Γερμανών σε ανθρώπινες ζωές όσο και από την αδυναμία τους να καταλάβουν το αεροδρόμιο Ηρακλείου.

Οι συμμαχικές δυνάμεις που υπεράσπιζαν την ευρύτερη περιοχή της πόλης και οι οποίες βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Αυστραλού ταξίαρχου Τσάπελ δεν ήταν ευκαταφρόνητες. Αποτελούνταν από 3 βρετανικά τάγματα, το 2ο Αυστραλιανό Τάγμα, ένα Σύνταγμα Πυροβολικού που χρησιμοποιούνταν ως πεζικό και 3 ελληνικά τάγματα. Ο αρχικός αιφνιδιασμός από τους Γερμανούς την πρώτη ημέρα της μάχης ουσιαστικά απέτυχε, παρά την έλλειψη επικοινωνίας των Βρετανών με τους συμμαχητές τους στη δυτική Κρήτη. Τα βρετανικά στρατεύματα υπεράσπιζαν κυρίως την περιοχή του αεροδρομίου και κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις αρχικές επιθέσεις.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το βράδυ της πρώτης ημέρας της γερμανικής επίθεσης, το 2ο Τάγμα Αλεξιπτωτιστών είχε υποστεί τεράστιες απώλειες. Το 70% είχε τεθεί εκτός μάχης: 12 αξιωματικοί και 300 οπλίτες κείτονταν νεκροί, ενώ 8 αξιωματικοί και 100 οπλίτες ήταν τραυματίες. Γενικά, οι απώλειες των αλεξιπτωτιστών της 7ης Μεραρχίας ήταν σημαντικές, σε αντίθεση με αυτές της 5ης Ορεινής Μεραρχίας. Οι αλεξιπτωτιστές, ειδικά στην πρώτη φάση των επιχειρήσεων, αντιμετώπιζαν τεράστιους κινδύνους και πολλοί από αυτούς κυριολεκτικά εξολοθρεύτηκαν. Οι Ελληνες στρατιώτες, ως επί το πλείστον άπειροι νεοσύλλεκτοι, που υπεράσπιζαν την πόλη τις πρώτες μέρες των επιχειρήσεων, πολέμησαν γενναία, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν καλά εξοπλισμένοι.

Τα προβλήματα βέβαια του συμμαχικού στρατοπέδου, στους τομείς της οχύρωσης, των εφεδρειών, των επικοινωνιών, του συντονισμού, της αεροπορικής υποστήριξης, ήταν τεράστια, γεγονός που σταδιακά έκλινε την πλάστιγγα υπέρ των Γερμανών. Τις επόμενες μέρες διεξήχθησαν σφοδρές οδομαχίες στην πόλη, η οποία υπέστη μεγάλες καταστροφές.

Στις 21 Μαΐου φάνηκε προσωρινά ότι τα γερμανικά στρατεύματα θα καταλάμβαναν το Ηράκλειο, όμως η συμμαχική αντεπίθεση κατόρθωσε να αποσοβήσει τον κίνδυνο. Οι απόπειρες των Γερμανών ήταν ανεπιτυχείς, παρά το γεγονός ότι υποστηρίζονταν και από αεροπορικές επιδρομές, καθώς η Luftwaffe είχε απόλυτη υπεροχή. Οι συνθήκες ήταν τραγικές για τον άμαχο πληθυσμό, ένα τμήμα του οποίου εγκατέλειπε το Ηράκλειο για τα χωριά της ενδοχώρας και ένα άλλο προσπαθούσε να καταφύγει στις παλαιές οχυρώσεις. Περιφερειακά του Ηρακλείου διεξάγονταν επίσης σφοδρές μάχες, που δεν είχαν όμως ουσιαστικό νικητή καθώς και οι δύο αντιμαχόμενοι είχαν σταθεροποιήσει τις θέσεις τους.

Ο Γερμανός συνταγματάρχης Μπράουερ, διοικητής των τμημάτων που μάχονταν στην περιοχή του αεροδρομίου, προσπαθούσε να ανεφοδιάσει καλύτερα τους στρατιώτες του, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν δυνατή μία κατά μέτωπον επίθεση. Ομως η Μάχη της Κρήτης είχε ήδη κριθεί στα δυτικά μετά την κατάληψη του αεροδρομίου του Μάλεμε και την ισχυροποίηση του γερμανικού προγεφυρώματος.

Οι υπερασπιστές του Ηρακλείου δεν είχαν βέβαια άλλη επιλογή παρά να συνεχίσουν να πολεμούν, αγνοώντας τις ευρύτερες γεωπολιτικές και στρατηγικές επιδιώξεις και στοχεύσεις των αντιμαχόμενων πλευρών. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις ελληνικές δυνάμεις, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μάχονταν με σθένος και αποφασιστικότητα, παρά την έλλειψη κατάλληλου οπλισμού, πυρομαχικών και τροφοδοσίας. Στο πλαίσιο αυτό η αποχώρηση των στρατευμάτων της Κοινοπολιτείας, που ήταν μια απολύτως αναμενόμενη επιλογή με βάση τη γενική πορεία της μάχης, εξέπληξε πολλούς Ελληνες στρατιώτες που δεν είχαν καλή πληροφόρηση περί των τεκταινομένων. Η μοίρα βέβαια των 4.000 στρατιωτών που αποχώρησαν από το Ηράκλειο τη νύχτα της 29ης Μαΐου ήταν τραγική, καθώς η νηοπομπή που τους μετέφερε δέχτηκε επίθεση στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κάσου και Κρήτης και το ένα πέμπτο των στρατιωτών σκοτώθηκε εν πλω. Τα υπολείμματα της νηοπομπής που έφτασαν στην Αλεξάνδρεια προκάλεσαν δυσάρεστες εντυπώσεις στους Βρετανούς ιθύνοντες, καθώς τα πλοία βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση.

Από την άλλη πλευρά, η παράδοση των ελληνικών στρατευμάτων συνιστούσε την τελική πράξη ενός αγώνα που είχε ξεκινήσει στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας τον Οκτώβριο του 1940. Η συγκέντρωση των όπλων στα Πεζά Πεδιάδος και η αιχμαλωσία (ειδικά των στρατιωτών που κατάγονταν από άλλες περιοχές της χώρας) ήταν τα αποτελέσματα αυτής της ενέργειας, η οποία ήταν βέβαια επιβεβλημένη λόγω των συνθηκών. Η περιοχή της Κρήτης είχε το θλιβερό προνόμιο να είναι από τις πρώτες στην Ελλάδα που γνώρισαν τη βία του γερμανικού στρατού, με τις εκτελέσεις αμάχων και τις πυρπολήσεις χωριών.

Οι εκτελέσεις αυτές, που πραγματοποιήθηκαν μέχρι τον Αύγουστο του 1941 σε δύο φάσεις και κοντά στη ζώνη των κοινοτήτων που είχαν δραστηριοποιηθεί πιο έντονα στις μάχες, έδειχναν ξεκάθαρα τις προθέσεις των Γερμανών έναντι του άμαχου πληθυσμού. Ο παράγοντας όμως που επρόκειτο να αναδιατάξει την κοινωνική δυναμική του πολέμου ήταν αναμφίβολα η Αντίσταση σε όλες τις μορφές της. Σε τοπικό επίπεδο, η ένοπλη παράδοση εξέγερσης των Κρητών έβρισκε μια νέα διέξοδο, με τη συγκρότηση των πρώτων ανταρτοομάδων που αργότερα θα διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στη συστηματική παρενόχληση των κατοχικών στρατευμάτων.


Βαγγέλης Τζούκας


(αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών)


Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Ο ''ματωμένος γάμος'' του Σκλήθρου ( Ζέλενιτς ) και ο Λιθοξόου. Reloaded.

alt


Πριν από σχεδόν δύο χρόνια, ασχολήθηκα με μια μικρή πτυχή του φαινομένου Λιθοξόου, του περίφημου ''ερευνητή'', του οποίου τα γραπτά εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιούν τόσο η αντεθνικιστική πτέρυγα της ελλαδικής ακροαριστεράς όσο και εθνικιστικές προπαγάνδες που προερχόμενες από την ΠΓΔΜ, τη Βουλγαρία, την Αλβανία κ.α. (λ.χ. από κύκλους της σλαβομακεδονικής ομογένειας της Αυστραλίας) κατακλύζουν το ελληνικό και όχι μόνο διαδίκτυο με τα ''τεκμηριωμένα'' πορίσματα του ''άθεου, άεθνου, μετααριστερού και ευρωπαϊστή αρβανιτορωμιού''.

Στην παλαιότερη ανάρτηση για την επίθεση στο Σκλήθρο (Ζέλενιτς) διαπιστώθηκαν κάποια ενδιαφέροντα πράγματα με κυριότερα:

  • την αναφορά του Λιθοξόου σε σφαγή αμάχων συνδυασμένη με την αποσπασματική καταχώρηση των αναμνήσεων και των απομνημονευμάτων διάφορων μακεδονομάχων (Γύπαρης, Καραβίτης, Κλειδής) που συμμετείχαν στην επίθεση με τέτοιο τρόπο ώστε να μην γίνεται αντιληπτό πως εκείνοι έκαναν λόγο για μάχη.
  • την κουτοπονηριά του Λιθοξόου να υιοθετήσει αφενός τη βουλγαρική εκδοχή περί σφαγής αμάχων και αφετέρου την ελληνική εκδοχή περί του αριθμού των νεκρών, ο οποίος παρουσιάζεται διογκωμένος σε σχέση με τον πραγματικό, με τη διαφορά όμως πως η ελληνική εκδοχή δεν κάνει λόγο για σφαγή αμάχων αλλά για επιχείρηση εναντίον κομιτατζήδων.
  • την επίσης κουτοπόνηρη απόκρυψη εκ μέρους του Λιθοξόου της χρησιμοποίησης του βιβλίου του Ντραγκάνωφ La Macedoine et les reformes (1905) όπου γίνεται λόγος για δεκατρείς νεκρούς.

Σήμερα θα κατατεθούν ορισμένα ακόμη στοιχεία σχετικά με τον ''ματωμένο γάμο'' του Σκλήθρου, τα οποία πιστοποιούν την αντεπιστημονική και προπαγανδιστική φύση των γραπτών του Λιθοξόου.


1. Διαβάζοντας κάποιος το αφιέρωμα του Λιθοξόου στον ''ματωμένο γάμο'' διαπιστώνει πως στη βιβλιογραφία του συγκαταλέγεται και ο πρώτος τόμος των απομνημονευμάτων του μακεδονομάχου Ιωάννη Καραβίτη. Μάλιστα φαίνεται να χρησιμοποιούνται από τον Λιθοξόου ως παραπομπές, μεταξύ άλλων, και οι σελίδες 152 και 153. 

Παρακάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα από τις σελίδες 152 - 153 του ίδιου βιβλίου (Ιωάννου Καραβίτη, Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα, τόμος Α΄, σελ. 152 - 153) όπως αυτό δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του ΓΕΣ, Μνήμες Πολέμου 1897-1974, Αθήνα 2012, σελ. 28:

Με εν άλμα και εγώ ευρίσκομαι στην πόρτα, την λακτίζω και ανοίγει. Και αντκρύζω όλο μάτια ορθάνοικτα, γουρλωμένα. Είναι 7-8 με μαλλιά σαν αρκούδες. Μερικοί με φανταχτερά παραρράματα και 2-3 με φέσια. 

- Τεσλίμ φωνάζω με τον γκρα απάνω τους. Όπως έχω την πόρτα αριστερά, με βολεύει και καλύπτομαι κατά το πλείστον και πυροβολώ. Συγχρόνως πυροβολεί και ο παππάς με μια κουμπούρα. Η λάμπα σβήνει αμέσως. Γονατίζω με το ένα πόδι για να ημπορή να πυροβολή επάνω από το κεφάλι μου ο όπισθέν μου Καλογεράκης και λίγο σκυφτά και αυτός δίδει θέση εις τον όπισθέν του Κλειδή, τον Κλειδάρα, όπως θα τον ονομάζουμε, διότι μόνον ο λαιμός του είναι ένας πήχυς. Έτσι μπορούμε και πυροβολούμε και οι τρεις. Βάζουμε εις ενέργεια τα περίστροφα για πιο γρήγορα και ρίχνουμε στο σωρό. Εγώ ρίχνω τες πρώτες εκεί που φάνηκε ότι είδα τα αρκούδια. Οι βούλγαροι εστράφησαν προς το μεσοπόρτι δια να φύγουν εις το δεύτερο δωμάτιο, αλλά από τη βία τους μπερδεύτηκαν και έκλεισε η πόρτα που άνοιγε προς το μέρος τους. Έπεσαν ο ένας επί του άλλου ζωντανοί και σκοτωμένοι και δεν μπόρεσε να φύγη κανείς.

Από την ανωτέρω αφήγηση του Καραβίτη - την οποία ο Λιθοξόου γνώριζε αν ληφθεί υπόψη πως χρησιμοποεί ως παραπομπές τις σελίδες 152-153 - προκύπτουν στοιχεία που ο Λιιθοξόου αποσιωπεί. Αυτά είναι η παρουσία κομιτατζήδων στο γάμο (7-8 με μαλλιά σαν αρκούδες... τα αρκούδια) και ο ισχυρισμός του Καραβίτη πως ο ιερέας (που συμπεριλαμβάνεται στους νεκρούς) ήταν ένοπλος και ανταπέδωσε τα ελληνικά πυρά.


2. Ένα ακόμη βιβλίο που συμπεριλαμβάνεται στη βιβλιογραφία του Λιθοξόου είναι και το Ευθύμιος Καούδης, Απομνημονεύματα (1903 - 1907) του Άγγελου Χοτζίδη, που εκδόθηκε το 1996. Στις σελίδες 95-99, παρουσιάζεται μέσα από την αφήγηση του Καούδη, η επιχείρηση εναντίον των εξαρχικών του Σκλήθρου όπου μεταξύ άλλων στοιχείων (π.χ. ο αριθμός των ενόπλων μακεδονομάχων, τα ονόματα μερικών από αυτούς, τα αντίποινα της βουλγαρικής πλευράς κλπ) αναφέρεται πως μια μικρή ομάδα μακεδονομάχων (πέντε άτομα υπό τους Κατεχάκη και Γύπαρη) συνεπλάκη μέσα στο χωριό με κομιτατζήδες του βοεβόδα Κόλε Μόκρενι, που είχαν επιφορτιστεί καθήκοντα περιφρούρησης. Μάλιστα κατά τη συμπλοκή τραυματίστηκε ένας Έλληνας αντάρτης. 

Όπως είναι φυσικό, ο Λιθοξόου αποσιώπησε αυτές τις πληροφορίες είτε διότι δεν τις θεώρησε σημαντικές είτε διότι έκρινε πως αυτές δεν συμπορεύονταν με την στρατευμένη αφήγηση του για τον Μακεδονικό Αγώνα.


3. Από την άλλη, εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως ο ''διαβασμένος'' Λιθοξόου παρόλο που συμπεριλαμβάνει στη γενική βιβλιογραφία του, το βιβλίο του Βασίλη Γούναρη, Φθινόπωρο του 1904 στη Μακεδονία. Το ανέκδοτο ημερολόγιο του Μακεδονομάχου Ευθύμιου Καούδη, που εκδόθηκε το 1992 στη Θεσσαλονίκη, δεν το χρησιμοποιεί στο ζήτημα του ''ματωμένου γάμου''. Αυτή η διαπίστωση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διότι σε αυτό το σημείο εντοπίζεται άλλη μια από τις κουτοπονηριές του Λιθοξόου.

Στη σελίδα 83 του βιβλίου, ο Ιωάννης Καραβίτης (ο οποίος από ένα σημείο και μετά ήταν υπεύθυνος για το ημερολόγιο του καπετάνιου Ευθυμίου Καούδη) πέραν από τη μνεία του σχετικά με την ύπαρξη ένοπλων κομιτατζήδων στον γάμο, μας δίνει άλλη μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πληροφορία την οποία ο Λιθοξόου, ηθελημένα ή όχι, αγνοεί. 

Συγκεκριμένα, τα γραπτά του Κρητικού αντάρτη μας φανερώνουν πως οι μακεδονομάχοι που συμμετείχαν στην επιχείρηση εναντίον του Σκλήθρου είχαν πληροφορηθεί από συνδέσμους πως οι οθωμανικές αρχές εκτιμούσαν τους νεκρούς της επίθεσης σε 16, κάτι το οποίο φυσικά δεν ταίριαζε με την προπαγανδιστική γραφίδα του Δημήτρη Λιθοξόου.



Π.Σ.


Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Ελπιδοφόρες εκλογές στην Κύπρο

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Μέσα στην απόλυτη αδιαφορία των ελληνικών ΜΜΕ, κομμάτων και πιθανότατα του ίδιου του ελληνικού λαού, διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο την 22α Μαΐου 2016. Αλλά ακόμα και μετά τα αποτελέσματα ο αναιμικός σχολιασμός των κυπριακών εκλογών επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην είσοδο του ακροδεξιού ΕΛΑΜ στην Βουλή, με 3,7% των ψήφων και κάποιες ισχνές αναφορές στην αυξημένη αποχή και την μείωση του ποσοστού του ΑΚΕΛ. Διαβάζοντας όμως και τις ίδιες τις κυπριακές εφημερίδες, είχα την αίσθηση πως ακόμα και οι αντίπαλοι του ΔΗΣ-ΑΚΕΛ (δηλαδή του δικομματικού φιλο-ανανικού κατεστημένου στην Κύπρο), μάλλον δεν έχουν συνείδηση του τι ακριβώς συνέβη σε αυτές τις εκλογές, αποδεικνύοντας αυτό που τόσες φορές επαναλαμβάνουμε, πως σε Ελλάδα και Κύπρο οι κάθε είδους ελίτ σπανίως αντιλαμβάνονται αμέσως ότι κυοφορείται στο λαϊκό σώμα και συχνά βρίσκονται σε βαθύτατη διάσταση μαζί του.

Ας δούμε όμως πρώτα τα στοιχεία όπως τα διαβάζουμε στο in gr:

«Η ανάγνωση του αποτελέσματος δείχνει ότι στην ανατροπή συνέβαλαν:

  •     η αποχή, η οποία για πρώτη φορά εκτοξεύθηκε στο 33,26%
  •     το περίπου 4% των νέων ψηφοφόρων, που δεν γράφτηκαν στους εκλογικούς καταλόγους
  •     η μετατόπιση ψήφου, που για πρώτη φορά έφτασε το 20%
  •     η αύξηση την υστάτη, με πρωτοβουλία ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, του εκλογικού μέτρου για συμμετοχή στην δεύτερη κατανομή από το 1,8% στο 3,6%

Ο ΔΗΣΥ από το 34,8% έπεσε στο 30,68% (18 έδρες στη νέα Βουλή), το ΑΚΕΛ από το 32,67% συρρικνώθηκε στο 25,67% (16 έδρες) και η ΕΔΕΚ στο 6,18% από 8,93% (τρεις έδρες). Μικρή ήταν η μείωση για το ΔΗΚΟ, το οποίο πήρε 14,49% σε σύγκριση με 15,76% το 2011 και διατηρεί τις εννέα έδρες. Οι Οικολόγοι αύξησαν την δύναμη τους από 2,21% σε 4,81% και τις έδρες τους από μία σε δύο. Στην νέα Βουλή εισέρχονται η Συμμαχία Πολιτών με 6,01%, η «Αλληλεγγύη» με 5,24% και από τρεις έδρες το κάθε κόμμα και το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ) με 3,71% και δύο έδρες.»

Δηλαδή το πρώτο και σημαντικό δεδομένο είναι πως ένας λαός με έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά, όπως οι Έλληνες της Κύπρου ακολουθεί την πορεία των ελλαδιτών αδελφών τους και απομακρύνεται όλο και μαζικότερα από το πολιτικό σύστημα. Ιδιαίτερα, η πρόσφατη εναλλαγή στην εξουσία Ακελικού και Συναγερμικού προέδρου (από τον Χριστόφια στον Αναστασιάδη) επισώρευσε μόνον αρνητικές εξελίξεις στο οικονομικό πεδίο και κυρίως στο εθνικό θέμα, με την αποδοχή ενός νέου σχεδίου Ανάν και από τους δύο εταίρους/αντιπάλους του δικέφαλου ΔΗΣ-ΑΚΕΛ.

Συνέπεια αυτής της απόρριψης υπήρξε μια πρώτη και σημαντική απομάκρυνση από τα δύο μεγάλα κόμματα, η οποία εκφράστηκε τόσο με αποχή από τις κάλπες, όσο και με μείωση των ποσοστών τους. Απομάκρυνση, η οποία στην Κύπρο είναι πολύ πιο σημαντική απ'  ότι στην Ελλάδα, διότι στην Κύπρο το λαϊκό σώμα είναι πολύ πιο συντηρητικό -εξάλλου μέσα από αυτή τη «συντήρηση» εν πολλοίς διατηρήθηκε μέχρι σήμερα η ελληνική κυπριακή ταυτότητα- και δύσκολα εγκαταλείπει πολιτικές συνήθειες και οικογενειακές παραδόσεις. Συναγερμικοί και Ακελίτες είναι δύο ταυτότητες βαθιά ριζωμένες στην κυπριακή πολιτική συμπεριφορά. Ιδιαίτερα, των τελευταίων δεκαετιών.

Από την άλλη πλευρά, υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική η μεγάλη, αθροιστικά, άνοδος των ποσοστών των αντι-διζωνικών κομμάτων που αφορά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, από την Αριστερά με την ΕΔΕΚ και τους Οικολόγους μέχρι την ακροδεξιά του ΕΛΑΜ. Εδώ, είναι αξιοσημείωτη η διατήρηση του ποσοστού του ΔΗΚΟπαρ' ότι υπό την νέα ηγεσία του, με τον Νικόλα  Παπαδόπουλο, ήρθε σε σύγκρουση με την παραδοσιακή διζωνική φρασεολογία των παλαιών ολιγαρχών αυτού του κόμματος (Καρόγιαν κ.λπ.). Και όταν επί πλέον αντιμετώπιζε και τον ανταγωνισμό πολλών πολιτικών σχηματισμών με παραπλήσιες θέσεις. Και ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι δύο καινούργια κόμματα, αντιδιζωνικής κατεύθυνσης, η Συμμαχία Πολιτώντου Γιώργου Λιλλήκα και η Αλληλεγγύη της Ελένης Θεοχάρους, έφθασαν και τα δύο μαζί σχεδόν στο 12%, ενώ παράλληλα δύο ακόμα δημοκρατικά αντιδιζωνικά κόμματα εισήλθαν στην Βουλή (η ΕΔΕΚ παρά την αλλαγή ηγεσίας και τον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα νεοφανή κόμματα και οι Οικολόγοι οι οποίοι διπλασίασαν το ποσοστό τους). Εξάλλου, η ενίσχυση και η είσοδος στην Βουλή και του έντονα εθνοκεντρικού ΕΛΑΜ, που έχει ιδιαίτερη επιρροή στους νέους, εντάσσεται στην ίδια κατεύθυνση. Επομένως η άνοδος της ισχύος του αντιδιζωνικού χώρου δεν επιτεύχθηκε μέσα από ανακατανομή ψήφων στο εσωτερικό αυτού του χώρου (εκτός από τη σχετική μείωση της ΕΔΕΚ), αλλά από ουσιαστική άνοδο του συνολικού ποσοστού των ψήφων.

Δηλαδή, σ'  αυτές τις εκλογές, συνέβη κάτι πρωτοφανές για τα κυπριακά δεδομένα. Πάνω από το 40% των ψήφων, κατευθύνθηκε σε κόμματα που αμφισβητούν όχι απλώς το νέο σχέδιο Ανάν που προωθεί ο Αναστασιάδης, αλλά την ίδια την στρατηγική της διζωνικής- δικοινοτικής ομοσπονδίας, γεγονός που αποτελεί μια σιωπηρή πολιτική επανάσταση για τα κυπριακά δεδομένα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ακόμα και ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε εκλεγεί πρόεδρος υποστηριζόμενος από το ΑΚΕΛ, και ως υποστηρικτής της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και μόνο μέσα από την λογική της πολιτικής αντιπαράθεσης και την εξέλιξη των συνομιλιών μεταβλήθηκε σε πολέμιο του σχεδίου Ανάν.

Το γεγονός ότι οι αντιδιζωνικές δυνάμεις ήταν ιδιαίτερα κατακερματισμένες -σε πέντε δημοκρατικά κόμματα, δύο από τα οποία εισέρχονται για πρώτη φορά στη Βουλή, και ένα ακροδεξιό-, δεν πρέπει να μας αποκρύβει τον πραγματικό υπόκωφο σεισμό που αποτέλεσαν αυτές οι εκλογές. Και ίσως, το ότι οι διαφορετικές αυτές δυνάμεις εμφανίστηκαν διάσπαρτες και διασπασμένες στις εκλογές, προερχόμενες από τόσο διαφορετικούς χώρους, αποτελεί και την ένδειξη, του βάθους αυτής της διαδικασίας και ταυτόχρονα της πρωιμότητας της. Αυτή η αλλαγή μόλις αρχίζει.

Και όμως, για πολλούς, τα δένδρα -δηλαδή ο κατακερματισμός των αντιδιζωνικών δυνάμεων- αποκρύβουν το δάσος: το γεγονός δηλαδή ότι ένα σημαντικό μέρος του κυπριακού ελληνισμού, απορρίπτει πλέον ανοικτά τη διζωνική στρατηγική. Και όμως, πολλοί φίλοι μας στην Κύπρο και την Ελλάδα, πέφτουν σ'  αυτό το σφάλμα και αρνούνται να κατανοήσουν πως η αφετηρία των προεδρικών εκλογών του 2014, όπου ο Γιώργος Λιλλήκας συγκέντρωσε πάνω από 20% των ψήφων, επιβεβαιώνεται σήμερα, και με μεγαλύτερες διαστάσεις και σ'  ένα πεδίο περισσότερο δύσκολο. Γιατί, είναι πιο «εύκολη» η αντιπαράθεση στο πεδίο των προεδρικών εκλογών, όπου παίζουν ρόλο και οι προσωπικότητες των υποψηφίων, και πολύ πιο δύσκολο, ιδιαίτερα στην Κύπρο, να συμβεί κάτι ανάλογο -σε διευρυμένη κλίμακα μάλιστα- στις βουλευτικές εκλογές, όπου τα αντιδιζωνικά κόμματα είχαν να αντιπαρατεθούν με τους ισχυρότατους τοπικούς και περιφερειακούς κομματικούς μηχανισμούς του ΔΗΣ-ΑΚΕΛ.

Κατά συνέπεια, κάτι καινούργιο γεννιέται, μόνο που αυτό εν πολλοίς γίνεται χωρίς να το έχουν κάποτε συνειδητοποιήσει ακόμα και οι πρωταγωνιστές του. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν είδα κάποια ανάλυση στην Κύπρο που να παίρνει ουσιαστικά υπόψη της αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Όπως έχουμε τονίσει αναρίθμητες φορές τα τελευταία χρόνια, ο ελληνισμός στην Κύπρο και την Ελλάδα, οδηγείται μαθηματικά βέβαια σ' έναν αγώνα επιβίωσης, διότι έχει καταστεί φανερό πως οι απάτες και οι αυταπάτες, των παγκοσμιοποιητικών ιδεολογιών, καταλήγουν  αν συνεχιστεί η κυριαρχία τους, στην ιστορική μας εξαφάνιση.

Γι' αυτό, και αναπόφευκτα θα περάσουμε, ιδιαίτερα μετά την εμπειρία των μνημονίων, σε μία φάση στροφής προς αυτό που έχουμε αποκαλέσει «εκσυγχρονισμό της παράδοσης» και ενίσχυση των πατριωτικών αντανακλαστικών και των εθνοκεντρικών δυνάμεων. Καθόλου τυχαία δε, επειδή στην Κύπρο ο κίνδυνος της ιστορικής εξαφάνισης είναι πολύ πιο άμεσος και η Κατοχή παρούσα, αυτή η διαδικασία εγκαινιάζεται -και παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις- σε αυτήν.


(αναδημοσίευση από ardin-rixi.gr)


Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Της Αγχόνης οι Πρωτομάρτυρες

alt


Δ Ε Κ Α Τ Η ΜΑΪΟΥ, κατ' έτος, επί 60 ήδη χρόνια: Των Πρωτομαρτύρων της Αγχόνης. Μιχαλάκη Καραολή 23χρ. και Ανδρέα Δημητρίου 22χρ. Οι δύο πρώτοι από τους εννέα τάφους στα Φυλακισμένα Μνήματα με τους Δεκατρείς απ' τους Αρχάγγελους της κυπριακής ελευθερίας, αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., που θυσιάστηκαν - οι Εννέα Απαγχονίστηκαν - στον ένοπλο αγώνα αποτίναξης του αγγλικού ζυγού, για την Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα.

Π Ρ Ο Τ Ο Υ ξημερώσει η Πέμπτη της Διακαινησίμου, 10η Μαΐου 1956, ο στρατάρχης της Her Majesty, κυβερνήτης της Colony of Cyprus, δήμιος σερ Τζων Χάρντινγκ, περιφρονώντας τις πανελλήνιες και παγκόσμιες αντιδράσεις, διαμαρτυρίες, εκκλήσεις κι αποτροπιασμούς, εκτέλεσε δι' απαγχονισμού, στην Αγχόνη των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας, τους δύο γενναίους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Με δεδηλωμένο στόχο να τρομοκρατήσει και να καθυποτάξει τον αγωνιζόμενο κυπριακό Ελληνισμό. Τους καταδίκασε εις θάνατον το «Ειδικό Δικαστήριο» των Εγγλέζων αποικιοκρατών. Τον μεν Καραολή για έναν φόνο που δεν διέπραξε, Ελληνοκύπριου μανιωδώς κατά της Ε.Ο.Κ.Α. πιστού των Εγγλέζων αστυνομικού, τον δε Δημητρίου για ανεπιτυχή απόπειρα φόνου ενός Εγγλέζου πράκτορα, υποκινητή των τουρκοκυπριακών αντιδράσεων στον απελευθερωτικό αγώνα.

Π Ρ Ι Ν ΤΟ χάραμαν του φου της 10ης Μαΐου 1956, ώρα 4η πρωινή, πήγαν οι Εγγλέζοι τον Παπάντωνη Ερωτοκρίτου, στο προαύλιο μεταξύ Αγχόνης και Φυλακισμένων Μνημάτων, όπου, μόνος, κάτω από τις κάννες των Άγγλων στρατιωτών, τέλεσε τη νεκρώσιμη ακολουθία των δύο ηρώων, απαγορεύοντάς του να παρίσταται στον ενταφιασμό τους ...

Τ Η Ν ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ μέρα, εκατομμύρια Ελλήνων, σε όλες τις πόλεις της μάνας Ελλάδας, διαδήλωναν σε δρόμους και πλατείες, με απαίτηση προς την «σύμμαχο» Μεγ. Βρετανία ν' αποτρέψει τους απαγχονισμούς. Τέσσερεις νεκροί, Ευάγγελος Γεροντής 28χρ., Ιωάννης Κωνσταντόπουλος 21χρ., Φραγκίσκος Νικολάου, Κ. Γιαννακούρης και 189 τραυματίες, ήταν στην Αθήνα 9.5.1956 τα θύματα των συγκρούσεων διαδηλωτών με την αστυνομία του Κ. Καραμανλή Α'. Σ' όλες τις πόλεις της Ελλάδας, έκτοτε, πλειοψηφούν όλων των άλλων ονομάτων, οι οδοί με τα ονόματα των Καραολή και Δημητρίου.

Σ Τ Ο Ν ΔΙΚΗΓΟΡΟ του Α. Πούγιουρο, ο μελλοθάνατος Ανδρέας Δημητρίου είχε πει: «Κύριε Πούγιουρε, σε βλέπω πολύ σκεφτικό για την υπόθεσή μου. Μην το σκέφτεσαι. Διότι εγώ, όταν ανέλαβα δράση στην Οργάνωση, εγνώριζα τις συνέπειες κι από τη στιγμή που αποφάσισα να ενταχθώ στην ΕΟΚΑ, ήμουν διατεθειμένος και αυτή τη ζωή μου να δώσω χωρίς κανένα παράπονο και χωρίς να έχω τύψεις ούτε καμιά άλλη σκέψη, γιατί αν δώσω τη ζωή μου θα είναι για την πατρίδα και για τον σκοπό για τον οποίο αγωνιζόμαστε. Έκανα το καθήκον μου προς την πατρίδα, δεν μετανιώνω γι' αυτό που έκανα. Το έκανα για να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας από τους Άγγλους και το κάνω για την Ένωση που είναι και ο απώτερος σκοπός» (σελ. 194 «Πεθαίνοντας για την Ελευθερία», 2ος τόμος, εκδ. Χρ. Ανδρέου). Ανάλογα για στον 1ο τόμο, του Μιχαλάκη Καραολή ...


ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ


(αναδημοσίευση από Σημερινή)


Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου και η στοχοποίηση του «Δεν Ξεχνώ»


Ο Πρύτανης και η στοχοποίηση του «Δεν Ξεχνώ»



Του Σιλουανού Νικολάου

Σε μία δημόσια συζήτηση είναι καλό να γίνονται ανταλλαγές απόψεων για διάφορα ζητήματα ελεύθερα και ο καθένας να εκφέρει την γνώμη του. Ο λόγος λοιπόν, για την εκδήλωση που διοργάνωσε το «OXygono» στο πανεπιστήμιο Κύπρου, την 29η Μαρτίου, σχετικά με την εκπαίδευση με ομιλητές τον ίδιο τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου Κωνσταντίνο Χριστοφίδη και την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ πρώην Πρύτανη του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, Βυζαντινολόγο-Ιστορικό.

Καθώς λοιπόν γινόταν η συζήτηση η κυρία Αρβελέρ ανάφερε ότι το ψέμα του καθενός είναι η αλήθεια του άλλου. Ο κος Χριστοφίδης, δράττοντας την ευκαιρία ανάφερε ότι το «Δεν Ξεχνώ» που μαθαίνουμε στα παιδιά από μικρή ηλικία στα σχολεία πρέπει να σταματήσει γιατί είναι κι αυτό μονόπλευρο. Προσθέτοντας ότι «Δεν ξεχνάμε» μόνο ότι οι άλλοι μας έχουν κάνει.

Το συγκεκριμένο σχόλιο λοιπόν το κου Χριστοφίδη, πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου, θεωρώ ότι ήταν εντελώς ατυχές. Και επειδή εκτός από την ελευθερία του λόγου, που ευτυχώς ως ένα βαθμό υφίσταται ακόμη, θα πρέπει και αυτός ο λόγος που εκφέρεται να τεκμηριώνεται και όχι να τον αφήνουμε στον αέρα ειδικά όταν πρόκειται για καταστάσεις και συμβάντα που έχουν να κάνουν με τις αιματηρές στιγμές της ιστορίας αυτού του τόπου.

Δεν μπορούμε δηλαδή να ξεχάσουμε την εθνοκάθαρση που υπέστη αυτός ο λαός όσα χρόνια κι αν περάσουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πορεία που έγινε από τους Αρμενίους στην Κύπρο για την αιματηρή μαύρη επέτειο των 100 χρόνων από την γενοκτονία των Αρμενίων. Ήταν πραγματικά συγκινητική και το πιο σημαντικό ήταν η τεράστια πορεία διαμαρτυρίας όχι για κάποιο αίτημα επιστροφής - όπως για παράδειγμα συμβαίνει με μας - αλλά για το αίτημα αναγνώρισης από τους εθνοκτόνους τους το γεγονός ότι πράγματι πριν 100 χρόνια υπήρξε μια οργανωμένη και ενορχηστρωμένη γενοκτονία.

Και παρόλο που ο κος Πρύτανής είχε και τον πρόεδρο της Αρμενίας καλεσμένο σε άλλη εκδήλωση και που γνωρίζει ο ίδιος πολύ καλά ότι οι Αρμένιοι δεν θέλουν να ξεχάσουν, κάνει φοβερή εντύπωση γιατί το Δεν Ξεχνώ -για την Κύπρο μόνο- πρέπει να μην υπάρχει στην εκπαίδευση μας. Αντιμετωπίζεται σάμπως και είναι ένα σύνθημα μίσους ή μισαλλοδοξίας προς άλλη εθνότητα ή λαό.

Το «Δεν Ξεχνώ» λοιπόν δεν είναι ούτε «σοβινιστικό» σύνθημα, ούτε έχει σκοπό να ξύνει πληγές. Είναι αυτό λοιπόν που γίνεται η κινητήριος δύναμη αντίστασης αυτού του λαού. Όχι μόνο αντίστασης στον τούρκικο ιμπεριαλισμό αλλά και αντίστασης σε ό,τι θεωρούμε άδικο και παρακμή σε αυτόν τον τόπο.

Κάνει εντύπωση πραγματικά, πως ο κος Πρύτανής - του οποίου οι προσπάθειες ενάντια στο κομματικό κατεστημένο είναι εντυπωσιακές - μπορούσε να μας πει κατάμουτρα ότι το «Δεν Ξεχνώ» είναι «μονόπλευρο». Μα γίνεται αυτός ο λαός να ξεχάσει τι υπέστη; Όταν εν μία νυκτή έχασε την περιουσία και το σπίτι του, όταν έχασε τον τρόπο ζωής του, όταν έχασε τα περβόλια του που έδιναν χαρά στην ζωή του, όταν έχασε τους δικούς του; Βεβαίως ούτε παλιά μυαλά «κουλιαντιρίζουμε» - όπως λέει ο λαός - ούτε τρέφουμε ψευδαισθήσεις.

Απλά κύριε Πρύτανη όπως κι εσείς - και πολύ καλά κάνετε - θέλετε να λέτε τα πράγματα με τ' όνομα τους, όσον αφορά τα εμπόδια που αποτελούν τροχοπέδη στην εκπλήρωση του οράματός σας για βελτίωση του Παν. Κύπρου, έτσι κι εμείς έχουμε το όραμα μας: να περπατήσουμε την γη των πατέρων μας ελεύθεροι, χωρίς στρατούς κατοχής και να συνεχίσουμε την ζωή μας εκεί. Να έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα της εκμετάλλευσης των περιουσιών μας, της γης μας και των σπιτιών μας, να εκλέγουμε και να εκλεγόμαστε στον τόπο των Πατεράδων και των Μανάδων μας. Αυτό για εμάς είναι το όνειρο μας: «πως εννά δούμε μια μέρα φως, ελεύθερη πατρίδα».

Είτε λοιπόν θα συμβιβαστούμε με την εθνοκάθαρση και την βαρβαρότητα είτε θα αντισταθούμε. Το «Δεν Ξεχνώ» ούτε πρέπει να φύγει από τα σχολεία, ούτε βέβαια να λησμονείται. Είναι σήμα κατατεθέν του πόνου αυτού του λαού αλλά και του πόθου για επιστροφή του στις πατρογονικές του εστίες. Πώς μπορούμε λοιπόν με ελαφρά τη καρδία να λέμε στον κόσμο ότι πρέπει να ξεχάσουμε;

(αναδημοσίευση από Γαλατικό Χωριό)


Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Εξωχώρι Μεσσηνίας, ένα ψηφιακό μουσείο γεννιέται

Το Εξωχώρι είναι ένας μικρός, πια, τόπος στη βορειοδυτική πλευρά του Ταΰγετου, σε ύψος 500 μέτρων, οκτώ χιλιόμετρα πάνω από την Καρδαμύλη. Από αυτό το μικρό χωριό της δυτικής Μάνης έλκει την καταγωγή του ο κ. Σταύρος Μπασέας. Και με αφορμή το σημείωμα της προηγούμενης εβδομάδας για την άγνωστη τύχη των άγνωστων θησαυρών που κρύβουν συχνά τα οικογενειακά άλμπουμ, επικοινώνησε με την εφημερίδα για να μοιραστεί μια προσωπική του πρωτοβουλία.

Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει στο Διαδίκτυο έναν μοναδικό χώρο ανεύρεσης, διάσωσης και ανάδειξης οικογενειακών φωτογραφιών (www.exohori.gr) με σημείο αναφοράς το Εξωχώρι.

Αυτός είναι ο πιο πρόσφατος σταθμός μιας πολύχρονης προσπάθειας για να σωθεί ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί. Αρχισε να συγκεντρώνει οικογενειακές φωτογραφίες για να τις διαφυλάξει από την καταστροφή επειδή, με τα χρόνια, αρκετές είχαν υποστεί σοβαρές φθορές ενώ άλλες είχαν χαθεί. «Τουλάχιστον, σκέφθηκα, να διασωθούν οι υπόλοιπες», γράφει στο εισαγωγικό σημείωμά του ο κ. Σταύρος Μπασέας. «Καθώς περνούσαν τα χρόνια και τα εικονιζόμενα πρόσωπα άρχισαν σιγά σιγά να φεύγουν από τη ζωή, οι φωτογραφίες αυτές άρχισαν να αποκτούν άλλο νόημα. Επαυαν να είναι εικόνες και γίνονταν μνήμες. Αυτές τις μνήμες σκέφθηκα να τις βγάλω από το συρτάρι και με κάποιο τρόπο να τις δημοσιοποιήσω. Η αρχική σκέψη ήταν να τις τυπώσω. Ομως συνεχώς το ανέβαλλα, με αποτέλεσμα να με προλάβει η τεχνολογία. Ισως είναι καλύτερα έτσι, αφού μου δίνεται η δυνατότητα να τις μοιραστώ με πολύ περισσότερους».

Αν και ο αρχικός πυρήνας των φωτογραφιών προήλθε από τρεις συγκεκριμένες οικογένειες (Μπασέα, Καλλέργη και Κανελέα) με τον καιρό, και καθώς η είδηση για την πρωτοβουλία κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα, φίλοι, συγχωριανοί, αλλά και κάποιοι άγνωστοι στον Σταύρο Μπασέα επισκέπτες του site εμπλούτισαν το περιεχόμενό του.

Χρονικά, οι φωτογραφίες καλύπτουν ένα μεγάλο κομμάτι του 20ού αιώνα, με το βάρος να πέφτει στις δεκαετίες πριν και αμέσως μετά τον  Β΄  Παγκόσμιο  Πόλεμο.

Η συντριπτική πλειονότητα ανήκει σε οικογένειες δημόσιων λειτουργών, μεγαλοκτηματιών και εμπόρων. «Αλλωστε μόνο αυτοί θα μπορούσαν να κάνουν χρήση φωτογραφικών μηχανών», σημειώνει ο κ. Σταύρος Μπασέας. «Για τους χειρώνακτες ανθρώπους του μόχθου ο παραθερισμός θα πρέπει να ήταν όνειρο. Αυτοί στον Ταΰγετο θα ανέβαιναν για διασκέδαση μόνο στις θρησκευτικές γιορτές». Οσο για τις μηχανές, ορισμένες από αυτές θα πρέπει να αγοράστηκαν από μετανάστες που ζούσαν πια στην Αμερική.

Ενα μικρό, πολύτιμο ψηφιακό μουσείο  μεγαλώνει  ημέρα  με  την ημέρα χάρη στον κ. Σταύρο Μπασέα.

(αναδημοσίευση από Καθημερινή)


Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Η σημαία της Βορείου Ηπείρου και το διπλό πρότυπο των αλβανικών MME

Του Ι. Πατσο (Ελληνικής καταγωγής δημοσιογράφος και ανταποκριτής του ΑΠΕ στα Τίρανα)

Χρειάστηκε να εκτυλίχθει  η σημαία της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βοριάς Ηπείρου στο γήπεδο Καραϊσκάκη, για να πέσουν οι μάσκες του θύματος που φορούσαν τόσο η Αλβανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, τόσο και τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης, μετά την αμφιλεγόμενη αναμέτρηση του Οκτωβρίου του 2014 στο Βελιγράδι, όπου πάνω από το γήπεδο, πέταξε το λάβαρο με το χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας, το οποίο περιλαμβάνει εδάφη απ΄όλες της βαλκανικές χώρες, και που είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφεί ο αγώνας. 

Η Αλβανική Ομοσπονδία και τα μέσα ενημέρωσης των Τιράνων, θεώρησαν τη σημαία της αυτονομίας της Βοριάς Ηπείρου, "σοβινιστικό σύμβολο", πάρα το ότι η σημαία αυτή, αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός που αποδεικνύει την ύπαρξη έστω και για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου, που ιδρύθηκε μετά από αγώνες των βοριοηπειροτών, και κατοχυρώθηκε με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, της 17ης Μαΐου του 1914, το οποίο με την "ελεύθερη βούληση" τους, υπόγραψαν μεταξύ άλλων και τα Τίρανα.

"Η εμφάνιση μίας γιγαντιαίας σημαίας  στο γήπεδο, η οποία προκαλεί ένα πνεύμα ανοιχτού μίσους, δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια ομάδα εξτρεμιστών οπαδών, αλλά και αποδείχνει της έλλειψης στην οργάνωση και τη διοίκηση του παιχνιδιού από τη χώρα υποδοχής. Αυτά τα επεισόδια δεν έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο και παραβιάζουν τους κανόνες της FIFA" αναφέρει η ανακοίνωση της Αλβανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. 

Προσθέτει δε ότι "η αρμόδιες επιτροπές της FIFA, θα πρέπει να πάρουν θέση σχετικά με αυτή την υπόθεση προώθησης εθνικισμού που  δεν έχει καμία σχέση με το πνεύμα του Fair Play"

Αλλά όπως λέει και το ρητό, "ο διακονιάρης δεν βλέπει ποτέ της  σακούλες του". Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αλβανίας και τα ΜΜΕ,  ξέχασαν φαίνεται, ότι σε αντίθεση με τη σημαία της μαρτυρικής Β.Η., το λάβαρο με την Μεγάλη Αλβανία που  πέταξε πάνω από το γήπεδο του Βελιγραδίου, ήταν ένας σοβινιστικός και αλυτρωτικός χάρτης, που περιέχει τα εδάφη τεσσάρων κρατών. Όμως  ούτε η Ελλάδα ούτε το Μαυροβούνιο και ούτε η ΠΓΔΜ, δεν έσπευσαν να ασκήσουν έφεση στη FIFA. Είναι δικαίωμα τους να το κάνουν, όμως προτού διαμαρτυρηθούν ας θυμηθούν την γνωστή ρήση: "μην κάνεις στους άλλους ό,τι δεν θα ήθελες να κάνουν σε σένα".

Ακόμη και σήμερα, ξεχασμένη σχεδόν από την ελληνική πολιτεία, η εμφάνιση της σημαίας της Βορείου Ηπείρου, που στο κάτω -κάτω της γραφής, είναι ένα ιστορικό γεγονός, είτε αρέσει είτε όχι σε κάποιους, απέδειξε τα αυτονόητα, την έλλειψη της αντικειμενικότητας στην ανάλυση των γεγονότων και την επιθυμία μεγάλης μερίδας των ΜΜΕ να παριστάνουν μια αδικημένη Αλβανία, που ίσος με αυτό τον τρόπο  άθελά τους την ξεφτιλίζουν.

(αναδημοσίευση από nocomments.gr)

pavlos1988 pavlos 1988

Το προφίλ μου

Η οποιαδήποτε αναδημοσίευση που αναρτάται σε αυτό το μπλογκ δεν αντιπροσωπεύει τις προσωπικές μου απόψεις αλλά τις άποψεις του εκάστοτε αρθρογράφου.

Σελίδες

Αρχείο θεμάτων

Επίσης δικά μου

Ιστιολόγια

Αναζήτηση

RSS: Θέματα, Σχόλια
Powered by Pathfinder blogs