Ιστορικά και Εθνικά Θέματα

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/140#ixzz1vJIReFzd

Μνημείο Μιχαλάκη Καραολή

Όταν οι Τούρκοι αξιωματούχοι μιλούν, χωρίς αναστολές πλέον, για διευθέτηση «δύο κρατών, δύο κυβερνήσεων και δύο κοινοβουλίων», όπως έλεγε προχτές ο αρχι-ευρωπαίος της Άγκυρας Εγκεμέν Μπαγίς ή και για προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία και όταν εμπράκτως στο τραπέζι των συνομιλιών διαπραγματεύονται σ΄ αυτή τη βάση, το πραγματικό δίλημμα που έπρεπε να θέτουν οι ηγέτες μας, στο λαό και στους εαυτούς τους, δεν είναι το: ομοσπονδία ή διχοτόμηση. Είναι αν θα συνεχιστεί η πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη ντε γιούρε διχοτόμηση, στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους και στη μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κοινότητα «ίσου καθεστώτος», που θα βρίσκεται στο διηνεκές υπό τον έλεγχο και τις διαθέσεις των νεοσουλτάνων της Άγκυρας‡ ή, αν θα αλλάξουμε πολιτική για να δημιουργήσουμε πιθανότητες σωτηρίας και εξόδου από τον εγκλωβισμό της διαφαινόμενης απαράδεκτης και ανεφάρμοστης διευθέτησης, που μπορεί να φέρει τον τίτλο της ομοσπονδίας, αλλά θα είναι ουσιαστικά και πρακτικά μια εύθραυστη προσωρινή διευθέτηση, που δεν θα εξυπηρετεί τον κυπριακό λαό, αλλά την Άγκυρα και τη Βρετανία.
Γράφαμε χτες για το κλίμα, που διαμόρφωσε αυτή την κατάσταση και εκφράζαμε απορία για την επιμονή της ηγεσίας να θέτει συνεχώς ενώπιον του λαού το απειλητικό δίλημμα «ομοσπονδία ή διχοτόμηση», ενώ γνωρίζει ότι δεν υπάρχει καμιά τέτοια προοπτική. Δεν είναι όμως μόνο το κλίμα. Είναι και το περιεχόμενο της ομοσπονδίας, που συζητά η ηγεσία μας και το οποίο «αποτελεί από κάθε άποψη παρωδία ομοσπονδιακού συστήματος», όπως χαρακτήρισε την ομοσπονδία Ανάν (που δεν διαφέρει από τις πρόνοιες που συζητούνται σήμερα) ο πρώην δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και πρ. πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Γεώργιος Πικής, σε συνέντευξη στο Φιλελεύθερο, στις 11 Μαρτίου. Αυτή η παρωδία ομοσπονδιακού συστήματος, παρουσιάζεται ως η μόνη εφικτή λύση και η ηγεσία, μας καλεί απειλητικά να την στηρίξουμε, όχι προσπαθώντας να μας πείσει για το σωστό περιεχόμενο της, αλλά επειδή την αποδέχτηκε ο Μακάριος πριν από 35 χρόνια και όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι. Όμως, δεν λαμβάνουν υπόψη ότι δεν μπορεί να γίνει ομοσπονδία μόνο από τη μια πλευρά, αφού την σαμποτάρει απροκάλυπτα η άλλη πλευρά. Αντί να αναγνωρίσουν ότι κυνηγούν μια ουτοπία και να αλλάξουν πολιτική, προσθέτουν συνεχώς νέα συστατικά στο ομοσπονδιακό σύστημα, για να μπορέσουν να προσεγγίσουν τις τουρκικές επιδιώξεις και τελικά φτάνουν να υποστηρίζουν αυτό που λέει ο κ. Πικής: Μια παρωδία ομοσπονδιακού συστήματος από κάθε άποψη.
Ένα από αυτά τα συστατικά, που επισημαίνει ο κ. Πικής, είναι ενδεικτικό: «Η εκ περιτροπής προεδρία αποτελεί στοιχείο το οποίο αντιστρατεύεται το ορθά νοούμενο πολίτευμα της ομοσπονδίας και τείνει να καλλιεργήσει και να θεμελιώσει το φυλετικό στοιχείο στη διακυβέρνηση της κυπριακής Πολιτείας». Ποια ομοσπονδία λοιπόν, μας καλεί η ηγεσία μας να υποστηρίξουμε και για ποια επανένωση μιλά με τόσο πάθος όταν και μόνο «ο διζωνικός και δικοινοτικός χαρακτήρας της λύσης αποτελεί, εξ αντικειμένου, διαιρετικό στοιχείο», όπως λέει ο κ. Πικής; Το ψευδοδίλημμα «ομοσπονδία ή διχοτόμηση» δεν εκφράζει τίποτε άλλο παρά την άρνηση της ηγεσίας μας να παραδεχτεί ότι η πολιτική της απέτυχε και, φυσικά, την αδυναμία της να εφαρμόσει εναλλακτικό σχέδιο για να παρακάμψει την τουρκική αδηφαγία και να φτάσει σε λύση.

(αναδημοσίευση απο http://www.philenews.com/el-gr/Apopsi-ston-F/5510/101392/aristos-michailidis-to-psevdo-dilimma)

Μικρό μνημόσυνο στην ανεπανάληπτη θυσία και στον ηρωισμό τους - Ακατάβλητη πίστη στον Θεό και στην Ελλάδα ήταν οι πανίσχυρες κινητήριες δυνάμεις, που θωράκιζαν τους αγωνιστές στις μάχες, στα βασανιστήρια ή όταν ανέβαιναν στο ικρίωμα

Θα 'πρεπε κάθε Κυριακή, στις εκκλησιές μας, να διαβάζεται και μια περικοπή από τα γράμματα που άφησαν οι ήρωές μας

Το έπος του 1955-59 είναι ανεπανάληπτο! Είναι η πιο λαμπρή και ένδοξη σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας της Κύπρου. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ανεπανάληπτος επειδή διεξήχθη από μοναδικούς και αξεπέραστους ανθρώπους και πατριώτες. Με επικεφαλής τον Μακάριο και τον Διγενή, τα παιδιά της ΕΟΚΑ έδειξαν απαράμιλλη αυτοθυσία, πίστη, ήθος, καρτερικότητα, αντοχές, δύναμη και αποφασιστικότητα. Όταν ο κυπριακός Ελληνισμός είδε και απόειδε ότι με πρεσβείες, υπομνήματα και παρακάλια δεν μπορούσε να αποκτήσει τα δίκαιά του και να ενωθεί με τη Μητέρα Ελλάδα, πήρε τα όπλα ως η μόνη διέξοδος που του απέμεινε, για να υπερασπίσει την τιμή, την αξιοπρέπεια και την Ιστορία του και να διεκδικήσει την ελευθερία του.

Σήμερα, 1η του Απρίλη, οι γαλανόλευκες ας εκδιπλωθούν στον αέρα. Και υπό την σκιάν τους ας περάσουν οι στρατιές των μαχητών, των αγωνιστών, των ηρώων, των απλών και αφανών Ελλήνων Κυπρίων, που αποφάσισαν με το αίμα τους να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό. Σήμερα, οι μορφές των αγίων ηρώων της ΕΟΚΑ φτερουγίζουν ανάμεσά μας. Και από τα Φυλακισμένα Μνήματα ακούονται βροντερές ιαχές: «Θάρρος, αδέλφια, ατρόμητοι»! «Γεια σας, αδέλφια! Να συνεχιστεί ο αγώνας! Ζήτω η Ελλάς!». Από τα βουνά και τα λαγκάδια, από τα κρησφύγετα και τις οπές της γης, από τις Κεντρικές Φυλακές, τις Πλάτρες και τον Πενταδάκτυλο, από το Δίκωμο και το Λιοπέτρι, μέχρι τον Μαχαιρά, αντιλαλούν καθάριες οι προσταγές των αγωνιστών και των ηρώων μας: Την ελευθερία μας, δεν θα μας την δώσει κανείς. Κερδίζεται με ασταμάτητο αγώνα, ακόμα και με αίμα.

Ένα έπος ψυχής!

Ο αγώνας των παλληκαριών της ΕΟΚΑ ήταν μια άνιση αναμέτρηση ανάμεσα στη δύναμη των Άγγλων και την ελληνική και χριστιανική ψυχή των Κυπρίων. Στην κορύφωση του αγώνα, οι αποικιοκράτες διατηρούσαν στο νησί γύρω στους 40.000 στρατιώτες. Πόσοι ήταν οι αγωνιστές; Μερικές εκατοντάδες αλλά συμπαραστατούμενοι και βοηθούμενοι και ενισχυόμενοι από όλον τον λαό. Ήταν τιμή και πατριωτικό καθήκον, όλοι να συμμετέχουν στον αγώνα, ο καθένας με τον τρόπο του και με τις δυνατότητές του. Ανεξάρτητα από την έκβαση του αγώνα -και δεν είναι του παρόντος να κάνουμε ιστορική και πολιτική ανάλυση- εκείνο που πρέπει να επισημανθεί και να υπογραμμιστεί είναι ότι μέσα από τα αίματα και τα δάκρυα, μέσα από τις κακουχίες, τα «κέρφιου» και τις στερήσεις, μέσα από τα βασανιστήρια και τις συλλήψεις, τους ηρωισμούς και τις αυτοθυσίες, η ψυχή των Ελλήνων ήταν εκείνη που βγήκε νικήτρια σε έναν αγώνα άνισο, αλλά ωραίο και μοναδικό.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν ένα απίστευτο έπος ψυχής, όχι μόνο παλληκαριάς και αυτοθυσίας. Μέσα από τον αγώνα μεγαλούργησε, αποθεώθηκε και έλαμψε η ελληνική και χριστιανική ψυχή των Ελλήνων της Κύπρου. Μέσα από τους αιώνες και υπό το σκότος δουλείας και κατατρεγμών, οι Έλληνες της Κύπρου δεν ήξεραν ούτε από όπλα ούτε από πόλεμο ούτε από μάχες. Οι Κύπριοι ήσαν κατά πλειοψηφία ταπεινοί αγρότες με χαρακτηριστικά τη μετριοπάθεια, την εργατικότητα και τη σύνεση. Πέρα από κάποιες εξεγέρσεις εναντίον κατά καιρούς δυναστών, δεν είχαν αγωνιστική παράδοση.

Αγωνιστές γαλουχημένοι στα νάματα της πίστης και της Ελλάδας

Πώς, λοιπόν, αυτοί οι άβγαλτοι και απόλεμοι, ήρεμοι Κύπριοι αίφνης έμαθαν να αγωνίζονται και να θυσιάζονται; Αναζητήσατε την ΟΧΕΝ και τους δασκάλους. Μερικοί φλογεροί ιερωμένοι, όπως ο μ. Παπάσταυρος Παπαγαθαγγέλου και πολλοί δάσκαλοι και καθηγητές ανέλαβαν στους ώμους τους το βαρύ φορτίο να ενσταλάξουν στις ψυχές των νέων μας την πίστη στον Θεό και την αγάπη στην Ελλάδα μας. Ο όρκος της Επιτροπής Αγώνα, που υπογράφτηκε μυστικά στην Αθήνα, στις 7/3/1953, διά του οποίου ο κυπριακός Ελληνισμός θα αξίωνε Ένωση με την Ελλάδα, άρχιζε κατά το πρότυπο των ορκωμοσιών του '21:

«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος ...;». Και όταν ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, στρατηγός Διγενής, προκήρυσσε τον αγώνα κατά των Άγγλων δυναστών, άρχιζε ως εξής: «Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολόκληρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων αναλαμβάνωμεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού».

Το πιο διαδεδομένο και χιλιοτραγουδημένο θούριο του αγώνα της ΕΟΚΑ άρχιζε με τα λόγια: «Εμπρός με σύμβολο τον Σταυρό μας ...;». Η επίκληση των Θείων δεν ήταν υπόθεση απλώς των μερικών εκατοντάδων αγωνιστών, ήταν η απαντοχή και η καταφυγή όλων σχεδόν των Ελλήνων της Κύπρου. Τα μοναστήρια της νήσου ήταν καταφύγιο αλλά και κέντρα ανεφοδιασμού των ανταρτών. Πολλοί ιερείς συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα. Ίσως να είναι μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία, ένας ολόκληρος λαός να επιδεικνύει τόση και τέτοια βαθιά πίστη στον Θεό και ταυτόχρονα να εμμένει αταλάντευτα στην Ένωση με την Ελλάδα μας. Τον Αύγουστο του 1958, ο αγωνιστής Μιχαήλ Παρίδης περικυκλώνεται από τους Άγγλους. Καλείται να παραδοθεί. Απαντά: «Οι αγωνισταί της Ελευθερίας δεν παραδίδονται. Νικούν ή πεθαίνουν»! Άνοιξε πυρ, κτυπήθηκε από τις σφαίρες των Άγγλων και έπεσε νεκρός.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1957, η ανταρτική ομάδα του Αυξεντίου περικυκλώθηκε, ύστερα από προδοσία, από τους Άγγλους στο χωριό Ζωοπηγή. Στην έξοδο που επιχειρήθηκε, τραυματίστηκε θανάσιμα ο 20χρονος Μιχαήλ Γιωργάλλας. Πριν αφήσει την τελευταία πνοή του, είπε στον ηρωικό αρχηγό του: «Μάστρε μου, πεθαίνω. Ζήτω η Ελλάς»! Τον Νοέμβριο 1958, σε ενέδρα των Άγγλων έπεσε ηρωικά ο Σάββας Ροτσίδης, 23 ετών.

Σε ένα άτεχνο θεατρικό έργο του εμφανίζει την Κύπρο καταματωμένη και κουρελιασμένη να λέει: «Δεν θα πεθάνω. Ενόσω υπάρχει η ψυχή, η ελπίδα μου θα μένει». Τον Σεπτέμβρη 1958, τέσσερις αγωνιστές της ΕΟΚΑ έπεφταν νεκροί στον αχυρώνα του Λιοπετρίου, αφού αρνήθηκαν να παραδοθούν. Ο Ανδρέας Κάρυος, ένας ταπεινός αγρότης, έγραψε: «Έτσι είναι η ζωή και νικά όποιος ξέρει να υπομένει με καρτερικότητα και ελπίδα στον Θεό».

Τον Οκτώβρη 1958 έπεσε κοντά στη Λεμεσό ο Νίκος Ευαγόρου. Στην τσέπη του βρέθηκε ένα κείμενο. Έγραφε: «Βρίσκομαι εδώ στο καθήκον, πιστός στους νόμους της θρησκείας και της πατρίδας, γιατί με κάλεσε η φωνή της δούλης Κύπρου να αγωνισθώ, να πολεμήσω με τα άλλα παιδιά της για τη λευτεριά. Ναι, γλυκειά μου Πατρίδα, θα πολεμήσω και θα πεθάνω για την δικιά σου την Λευτεριά. Το λέει η πένα μου, το λεν τα χείλη μου, το λέει και η ψυχή μου». Ο Νίκος Ευαγόρου δεν ήταν παρά μόνο 17 χρονών έφηβος ...;

Το θυσιαστήριο των Φυλακισμένων Μνημάτων ...;

Θα 'πρεπε κάθε Κυριακή, στις εκκλησιές μας, να διαβάζεται και μια περικοπή από τα γράμματα που άφησαν οι ήρωές μας, που απαγχονίστηκαν από τους Άγγλους και τάφηκαν στα Φυλακισμένα Μνήματα. Ιδού τι έγραφαν:

Μιχαήλ Καραολής (στον αδελφό του): «Αφού ο Θεός μού επιφύλαξε το πικρόν τούτο ποτήριο "ου μη πιω τούτο"»;

Ανδρέας Ζάκος: «Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωληάζει η ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε ν' ανακαλύψουμε, πού υπάρχει τραγωδία στον θάνατο».

Στέλιος Μαυρομμάτης: «Θέλω να ξέρετε ότι ο γυιος και αδελφός σας πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη, γιατί κράτησε μέχρι τέλους τον ιερό όρκο που έδωσε να θυσιαστή χάριν της ελευθερίας της Κύπρου».

Ανδρέας Παναγίδης: «Δεν χάσαμε το θάρρος μας αλλά βαδίσαμεν με το κεφάλι ψηλά προς την αγχόνην, διότι η Ελευθερία χρειάζεται θυσίας. Δεν θα δω την Κύπρον ελεύθερη, αλλά προσέφερα το αίμα μου για να την δουν οι νέες γενεές της Κύπρου ελεύθερη».

Μιχαήλ Κουτσόφτας: «Οι μόνες λέξεις που μπορούν να ακούσουν απ' τα χείλη μας οι δυνάστες είναι αυτές: Ελευθερία ή Θάνατος ( ...;). Μάνα, αν είσαι Ελληνίδα, μην κλάψεις. Ο γυιος σου τραβάει για την δόξα και την τιμή».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης, έγραφε: «Για σένα Κύπρο αθάνατη, πατρίδα τιμημένη/ θα δώσω από το αίμα μου κάθε σταλαματιά/ για να σε δω ελεύθερη και χιλιοδοξασμένη/ δεν θα διστάσω Κύπρο μου, να πέσω στη φωτιά».

Ιάκωβος Πατάτσος (προς τη μητέρα του): «Το όνομά σου θα γραφή στην ιστορία γιατί εδέχθης να θυσιασθή το παιδί σου για την Πατρίδα».

Χαρίλαος Μιχαήλ: «Επειδή γνωρίζω για ποιο σκοπό θα εκτελεσθώ αισθάνομαι τον εαυτό μου ισχυρόν και γαλήνιον ( ...;). Τι κι αν ζήσω 50 και 60 χρόνια, πάλι θα πεθάνω και μάλιστα άδοξα».

Ποτέ δεν θα πεθάνουνε ...;

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο έφηβος και πολλά υποσχόμενος ποιητής, απευθύνεται στους συμμαθητές του. «Παλιοί συμμαθηταί! Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας. Κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγον ελεύθερο αέρα. Κάποιος που μπορεί να μην τον ξαναδήτε, παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του. Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά/ θα πάρω μονοπάτια/ να βρω τα σκαλοπάτια/ που παν στη Λευτεριά/ ...;Τα σκαλοπάτια θ' ανεβώ/ θα μπω σ' ένα παλάτι/ (το ξέρω θαν' απάτη/ δεν θάναι αληθινό)/ Μες το παλάτι θα γυρνώ/ ώσπου να βρω τον θρόνο/ βασίλισσα μια μόνο/ να κάθεται σ' αυτόν./ Κόρη πανώρια, θα της πω/ άνοιξε τα φτερά σου/ και πάρε με κοντά σου/ μονάχα αυτό ζητώ».

Στις 21/9/1956 απαγχονίζονται οι Στ. Μαυρομμάτης, Μιχαήλ Κουτσόφτας και Ανδρέας Παναγίδης. Ο Παλληκαρίδης τραγουδά: «Ποτέ δεν θα πεθάνουνε/ όσοι πεθάναν σήμερα./ Και της σκλαβιάς τα σίδερα θα σπάσουν κάποια μέρα./ Και θ' ακουστούν ελεύθερα/ τραγούδια πέρα ως πέρα/ στο Ελληνικό νησί». Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ θυσιάστηκαν, απαγχονίστηκαν και υπέφεραν για την πεντασύλλαβη κόρη. Πόσοι Έλληνες της Κύπρου είναι έτοιμοι να πράξουν το ίδιο σήμερα;

* Πηγή και λήμματα από το βιβλίο του εκλεκτού συναδέλφου Σπύρου Παπαγεωργίου: «Διά χειρός ηρώων» (εκδόσεις Επιφανίου, 1979)

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/reportaz/477594

Η Κίνηση Πολιτών Άρδην καταγγέλλει το σκηνικό απίστευτης τρομοκρατίας που έστησε η κυβέρνηση και ο κατοχικός υπουργός Τάξης, Χρυσοχοΐδης, αμαυρώνοντας την επέτειο της μεγάλης ελληνικής επανάστασης. Τα εγκλήματα των νέων πασάδων και των νενέκων τους, εναντίον του λαού και του τόπου, είναι τόσο σκληρά και απροκάλυπτα, που, πλέον, δεν μπορούν να εμφανιστούν δημόσια στο Σύνταγμα παρά μόνο υπό την ασφυκτική προστασία 7.000 αστυνομικών και με μια ντουζίνα ελεύθερων σκοπευτών να περιπολούν από τις γύρω ταράτσες. Αυτό είναι το επίπεδο της αποδοχής που απολαμβάνει πλέον το πιο σάπιο και προδοτικό καθεστώς της νεώτερης ελληνικής ιστορίας.

Το σκηνικό του εκφοβισμού είχε στηθεί εδώ και εβδομάδες. Τα ΜΜΕ, τηλεοράσεις και εφημερίδες, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αναγκάσουν τον κόσμο να κλειστεί στα σπίτια του και να αποφευχθεί μια ακόμη αυθόρμητη έκρηξη της λαϊκής οργής, όπως συνέβη κατά την 28^η Οκτωβρίου του 2011. Μέχρι και τις «πατριωτικές πολιτοφυλακές» φούσκωσαν για να δημιουργήσουν κλίμα εθνικιστικής προβοκάτσιας, ενώ ο «δεν-έχω-διαβάσει-το-μνημόνιο-που-ψήφισα», Μ. Χρυσοχοΐδης, πρωτοστατούσε τις τελευταίες μέρες με εμπρηστικές δηλώσεις τύπου «ακροδεξιά στοιχεία ετοιμάζονται ν' αμαυρώσουν την επέτειο».

Βεβαίως, αυτοί που πέτυχαν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να αμαυρώσουν την επέτειο ήταν η ίδια η κυβέρνηση και ο υπουργός της κατοχικής τάξης. Και το πέτυχαν, κυρίως διότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και ιδιαίτερα η αριστερά, λούφαξαν. Αντί να μπουν μπροστά, σήμερα, καλώντας σε μαζικές κινητοποιήσεις, ώστε να σπάσουν τον τρόμο, να προφυλάξουν τους πολίτες από την αυθαιρεσία και την καταστολή και να απομακρύνουν και τους πιθανούς προβοκάτορες, προτίμησαν να μείνουν στα σπίτια τους, βλέποντας από την τηλεόραση τα γεγονότα. Έφθασαν μάλιστα να μιλούν για πιθανές προβοκάτσιες, συμβάλλοντας έτσι στην κατατρομοκράτηση του λαού. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι, καθώς, ούτως ή άλλως, και μέχρι πολύ πρόσφατα, αυτοί οι χώροι πρωταγωνιστούσαν στην αποδόμηση της εθνικής σημασίας της επανάστασης και την κατασυκοφάντηση της επετείου, καλώντας στην κατάργηση των παρελάσεων. Αυτή τη φορά, βέβαια, οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες, μια και η παρουσία του κόσμου στους δρόμους δεν είχε μόνο συμβολικό νόημα, δηλ. να αποδείξουμε ότι οι αγώνες των Ελλήνων για ελευθερία συνεχίζονται και το 2012: Είχε και άμεσο πολιτικό νόημα, καθώς σήμερα, ανήμερα της μεγάλης εθνικής επετείου, η κυβέρνηση επέλεξε να δώσει την τελευταία, πριν τις εκλογές, μεγάλη αντιπαράθεση με το κοινό λαϊκό αίσθημα.

Εμείς, ως Κίνηση Πολιτών Άρδην, είχαμε έγκαιρα καταγγείλει τις άθλιες μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και του Χρυσοχοΐδη. Γι' αυτό και καλέσαμε δημόσια τους φίλους και τις φίλες να κατεβούμε οργανωμένα στην παρέλαση. Η αντίδραση του καθεστώτος υπήρξε άμεση. Δεν προλάβαμε να κάνουμε λίγα μέτρα από τα γραφεία μας, και να κολλήσουμε μία-δυο αφίσες με τον Κολοκοτρώνη, και αμέσως περικυκλωθήκαμε από δυνάμεις ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, ακολουθούμενοι από δεκάδες ασφαλίτες και εκατοντάδες ένστολους, οι οποίοι, με συνεχείς προκλήσεις, έστησαν το σκηνικό της προσαγωγής μας. Σύντομα, ο επικεφαλής διέταξε την προσαγωγή πέντε μελών της Κίνησής μας (Γ. Καραμπελιά, Χ. Σταματοπούλου, Ιω. Ξένου, Β. Στοϊλόπουλου και Ιλ. Κουλαφέτη), οι οποίοι οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ και αφέθηκαν ελεύθεροι έπειτα από ώρες. Το περιστατικό αυτό, καθώς και δεκάδες άλλα στην Ελλάδα, οι προσαγωγές ηλικιωμένων που χτυπούσαν κουτάλια σε τάπερ, και άλλα παρόμοια συμβάντα, καθιστούν σαφές το μήνυμα που ήθελε να δώσει το υπουργείο της κατοχικής τάξης: πλέον, η έκφραση του κοινού λαϊκού αισθήματος, που ξεχειλίζει από οργή, έχει ποινικοποιηθεί. Και πέραν αυτού, όλο το σκηνικό της διαπόμπευσής μας από την αστυνομία, η περικύκλωση μερικών ανθρώπων από δεκάδες αστυνομικούς και οι προσαγωγές για τα τρικάκια και τις αφίσες με τον ...; Κολοκοτρώνη, καταδεικνύουν τα νέα, πολύ επικίνδυνα για τον λαό και τον τόπο, πρότυπα γελοιότητας και νοητικής υστέρησης που έχει υιοθετήσει η ΕΛΑΣ.

Ωστόσο, η μεγάλη επιχείρηση κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού δεν πέτυχε εντελώς. Στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας, ο ελληνικός λαός βροντοφώναξε παρών και γιόρτασε την επέτειο της μεγάλης απελευθέρωσης, γιουχάροντας τους εκπροσώπους του άθλιου πολιτικού κατεστημένου. Και τούτο ήταν μια τρανή απόδειξη, ότι, όσο κι αν αυτό το καθεστώς κουρελιάζει Σύνταγμα και αναφαίρετα δικαιώματα του πολίτη, όσο κι αν μισεί τον λαό και καταδιώκει απηνώς κάθε συλλογική έκφραση της βούλησής του, δεν μπορεί να κατασιγάσει την οργή για την υποδούλωση του τόπου.

1821-2012: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Έχουμε τονίσει σε πάμπολλες περιπτώσεις πως οι νεώτεροι Έλληνες είναι ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο. Και υπάρχουν περίοδοι που το «καλύτερο» κυριαρχεί. Είναι εκείνες που οι Έλληνες εμπνέονται από συλλογικά οράματα, όταν θέτουν στόχους πέρα από την ατομική τους καλοπέραση και βολή. Ήταν οι εποχές της Επανάστασης του '21, των αγώνων για εθνική ολοκλήρωση μέχρι το 1922 -που οι σύγχρονοι γραικύλοι συκοφαντούν ως μεγαλοϊδεατισμό- ήταν η εποχή της εθνικής Αντίστασης. Για την Αριστερά ήταν η εποχή που πίστευε σε ένα όραμα αλλαγής του κόσμου και για τη Δεξιά σε ένα όραμα εθνικής ολοκλήρωσης.

Όταν αντίθετα ελλείπουν οι συλλογικοί στόχοι και οι Έλληνες αφήνονται απλώς αντιμέτωποι με το κράτος τους, χωρίς κανένα ιδανικό, τότε γίνονται οι χειρότεροι άνθρωποι, γίνονται «κωλοέλληνες», όπως λέει και ο Σαββόπουλος. Διότι βέβαια δεν τους συνέχει το κράτος, όπως συμβαίνει με τους Δυτικοευρωπαίους, γιατί σε μας δεν υπάρχει η έννοια του κρατικού καθήκοντος: ή λειτουργεί κάποιο συλλογικό όραμα, το οποίο επενδύεται εν μέρει και στο κράτος, ή τίποτε.

Μία από τις χειρότερη στιγμές για τους νεώτερους Έλληνες υπήρξε η όψιμη μεταπολίτευση, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Για πρώτη φορά στη νεώτερη ιστορία, οι Έλληνες βρέθηκαν στο ναδίρ των συλλογικών οραμάτων. Η Αριστερά έπαψε να πιστεύει στην πραγμάτωση του σοσιαλισμού μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την καπιταλιστική μετάλλαξη της Κίνας. Η πασοκική «Κεντροαριστερά» έθαψε τα οράματα της Αλλαγής κάτω από μίζες, κότερα και Κοσκωτάδες. Τέλος, η κάποτε συντηρητική, «εθνοκεντρική» και θρησκευόμενη Δεξιά προσχώρησε αύτανδρη στο ήθος της Μυκόνου και των γιάπηδων του Κολωνακίου. Υπ' αυτές τις συνθήκες, διαμορφώθηκε το χειρότερο είδος Έλληνα που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα. Χωρίς πλέον καμία αναστολή στην αρπαγή της συλλογικής περιουσίας, τη γενικευμένη ψευδολογία και υποκρισία, την απεμπόληση της εθνικής, ταξικής και προσωπικής αξιοπρέπειας, τον πιο χυδαίο καταναλωτισμό και τη γενικευμένη αποβλάκωση από το ήθος του σκυλάδικου, ή ακόμα χειρότερα της ελληνικής τηλεόρασης. Και όλα αυτά παρ' ότι την ίδια στιγμή η Ελλάδα γνώρισε την πιο "δημοκρατική", στο τυπικό πεδίο, περίοδο της ιστορίας της. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός χώρος αποσυντέθηκε. Στην πολιτική επιπλέουν και κυριαρχούν διαπλεκόμενοι, γιέσμεν και ανδρείκελα. Στους «πνευματικούς» θεσμούς και τα Πανεπιστήμια, εσμοί επιδοτούμενων συνασπισμένων μηδενικών και μετριοτήτων, που περιθωριοποιούν και αποκλείουν εκείνους που δεν τους μοιάζουν. Και τι να πει κανείς για την πολιτιστική ζωή, όπου στις καλύτερες περιπτώσεις πρόκειται για έντιμες μετριότητες. Οι ζωγράφοι δεν ζουν πλέον σε σοφίτες και υπόγεια, αλλά κορδακίζονται «στα Κολωνάκια» και τις κοσμικές συναθροίσεις. Ακόμα και εκεί που κάποτε η Ελλάδα διέπρεπε, στην ποίηση, αναγορεύονται πλέον σε «μεγάλους(ες)», ποιητές που κάποτε θα εθεωρούντο απλώς τίμιες φωνές. Ένα κύμα νεοπλουτισμού, προσαρμογής στον κανόνα, ανυπόφορου κομφορμισμού, έχει σαρώσει τις ελίτ του τόπου, που διαγκωνίζονται σε επιδείξεις εξοχικών και γαριδοσαλάτας στις δεξιώσεις τους. Το χρήμα έχει γίνει το μέτρο των πάντων, έστω και δανεικό.

Κάθε χρόνο πολλαπλασιάζονται οι απονομές των τηλεοπτικών βραβείων όπου μπορεί κανείς, μεταξύ άλλων, να θαυμάσει τον Μητσοτάκη και τον Μπούτρος Γκάλι να τις πραγματοποιούν ! Παράλληλα συνωστίζονται στην εκπομπή του Μητσικώστα οι λοιδωρούμενοι από αυτόν, Μειϊμαράκηδες και Κουλούρηδες, μαζί με τον Λιακόπουλο, για να χορέψουν μπροστά στην κάμερα μια άθλια απομίμηση ζεϊμπέκικου.

Ο δομημένος χώρος, οι πόλεις μας, το περιβάλλον, αποτελούν καθημερινά πηγές άγχους και ανήμπορης λύσσας. «Όπου και αν ταξιδέψεις, η Ελλάδα σε πληγώνει». Το κιτς, το κραυγαλέο, το αναίσχυντα νεοπλουτίστικο, το θορυβώδες, κυριαρχούν. Το αυθεντικό υποχρεώνεται να "κρυβεται" και οι φορείς του να "τρώνε βρώμικο ψωμί". Πριν από τριάντα χρόνια, ο τότε φέρελπις Θάνος Μικρούτσικος μελοποιούσε ένα ποίημα του -τότε- Βολφ Μπήρμαν: «σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί, τους έχω σιχαθεί», ενώ σήμερα «αγωνίζεται» και διαγκωνίζεται για μια προεδρία σε ένα φεστιβάλ, για μια θέση στη γραμματεία του Πασοκ. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ωχρό ομοίωμα του εαυτού του, σέρνεται από συναυλία σε συνέντευξη και από δεξίωση σε αρπαχτή, σα νάθελε να διακωμωδήσει και να ευτελίσει ό,τι κάποτε «αγάπησε», υμνώντας τους Αμερικάνους, την ελληνοτουρκική «φιλία», το σχέδιο Ανάν -αυτός που είχε μιλήσει για «την Κύπρο που οι εμπόροι τη μισούνε»- και γράφοντας «στιχάκια» για τη Γιάννα Αγγελοπούλου.

Η φθορά των ανθρώπινων σχέσεων, η έλλειψη αλληλεγγύης, εισχώρησε παντού, ακόμα και στις πιο μικρές ανθρώπινες συσσωματώσεις και ομάδες, ακόμα και μέσα στις οικογένειες. Δίπλα μας, η αναζήτηση της καριέρας και της κοινωνικής ανόδου, η πιο χυδαία κλοπή συντρόφων και συλλογικών αγαθών, διέρρηξε σχέσεις και φιλίες. Συχνά, άνθρωποι που διατηρούν ακόμα κάποιες αξίες, αδυνατούν να κατανοήσουν τον γενικευμένο αμοραλισμό που είναι πλέον κυρίαρχος στις ανθρώπινες σχέσεις καθώς και την εκτεταμένη απο-ηθικοποίηση των νεώτερων γενιών που κάποιες φορές δεν διαθέτουν καν την έννοια της ενοχής και των τύψεων. Όλα είναι καλώς καμωμένα, αρκεί να κερδίσουμε και να την «φέρουμε» στους άλλους. Προφανώς όμως, αυτό το πρότυπο, που εξοργίζει κάποιες φορές τους μεγαλυτέρους, διοχετεύτηκε στους νεώτερους από τους ...; ίδιους τους γονείς τους. Μόνο που, όπως συνήθως συμβαίνει, οι νεώτεροι ξεπερνούν τα ίδια τα πρότυπά τους, «άμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρρονες»! Οι ίδιες οι ερωτικές σχέσεις, άλλοτε καταφύγιο του ρομαντισμού, έγιναν πιο πεζές, αντικείμενο συναλλαγής - σεξουαλικής ή οικονομικής ή συνηθέστερα και των δύο.

Πόσες και πόσες φορές δεν νιώσαμε όλοι την προδοσία, τον κυνισμό, να στρέφονται ενάντιά μας, κατά τον ίδιο τρόπο που συμπεριφερθήκαμε κάποιες φορές εμείς οι ίδιοι. Προδοσία αξιών και προδοσία ανθρώπων και φίλων.

***

Χαρακτηριστικός αυτής της περιόδου είναι και ο κυρίαρχος τύπος των δήθεν "κινημάτων αμφισβήτησης" που αναδεικνύονται στο προσκήνιο: παρασιτικά "κινήματα" μιας κατ' εξοχήν παρασιτικής κοινωνίας. "Κινήματα" στα οποία ο πολιτικαντισμός, οι κρυφές συμφωνίες "για τρεις πουτάνες" και η ίντριγκα, έχουν αντικαταστήσει την έννοια της πολιτικής τακτικής και στρατηγικής. Η αμφισβήτηση της καθεστηκυίας τάξης και η "απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών" έχει μεταβληθεί σε "κίνημα με το αζημίωτο", όπου, από τις ληστείες μέχρι τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και την εξασφάλιση θέσεων στο δημόσιο, κυριαρχεί η λογική "το τερπνόν μετά του ωφελίμου". Πρόκειται για την περιβόητη "συναντίληψη" Εξαρχείων-Κολωνακίου, που παράγει αυτή την καταπληκτική σύμπτωση απόψεων μεταξύ Da Capo και εξαρχειώτικων καφενέδων, εναντίον του "εθνικισμού", υπέρ του σχεδίου Ανάν και της πολυπολιτισμικότητας, και πάει λέγοντας. Η ανεκδιήγητη εικόνα των δικών της "17 Νοέμβρη" και του ΕΛΑ, όπου η πλειοψηφία προσπαθεί να σώσει το τομάρι της, και ελάχιστοι προσπαθούν να διαφυλάξουν τις έστω και αμφιλεγόμενες αξίες και πρακτικές των οργανώσεών τους. Όπως τόνισε κάποιος, "στην Ελλάδα της μεταπολιτευσης δεν εκφυλίστηκε μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και οι ίδιοι οι τρομοκράτες".

Το ίδιο το εργατικό κίνημα καταστράφηκε από την αθρόα είσοδο μεταναστών και την ουσιαστική εξαφάνιση των Ελλήνων εργατών από ολόκληρους τομείς της παραγωγής. Στην οικοδομή, την αγροτική ποραγωγή, τους περισσότερους βιομηχανικούς τομείς, δεν υπάρχουν πλέον Έλληνες εργάτες. Κατ' αυτόν τον τρόπο η ελληνική οικονομία μείωσε τον πληθωρισμό, επεξέτεινε τη μαύρη εργασία και η κοινωνία μας μεταβλήθηκε εν πολλοίς σε δουλοκτητική. Οι μετανάστες εργάτες κτίζουν τα σπίτια μας και τα εξοχικά της "ελιτ-αλήτ", κατά την εύστοχη έκφραση του Κ.Ζουράρι, φυλάνε τους γονείς και τα παιδιά μας.

Σήμερα, που τα ελληνικά λαϊκά στρώματα αρχίζουν πλέον να θίγονται από την αθρόα είσοδο των μεταναστών, η οποία ανεβάζει την τιμή της γης, των ενοικίων και ρίχνει τα μεροκάματα, ποια μορφή παίρνουν οι κυρίαρχες αντιδράσεις μιας παρασιτικής κοινωνίας; Από τη μια τα αφεντικά και όλοι όσοι χρειάζονται φθηνές καθαρίστριες και κηπουρούς στα βόρεια προάστεια της Αθήνας, ή τα λαμόγια του τουρισμού, διεκδικούν την ελεύθερη και απρόσκοπτη είσοδο μεταναστών χωρίς κανένα περιορισμό - τα Εξάρχεια και ο Αδριανόπουλος διεκδικούν από κοινού "κάτω τα σύνορα". Από την άλλη οι φασίστες, ορισμένοι κουφιοκέφαλοι, καθώς και πολλοί απελπισμένοι, που παρασύρονται από τη λογική τους, δεν ζητούν λογαριασμό από εκείνους που σχεδιασμένα έφεραν τους μετανάστες στην Ελλάδα, για λόγους οικονομικούς και πολιτικούς, αλλά από τους ίδους τους ξένους. αντί να διεκδικήσουν την πλήρη ένταξη όλων των εργαζόμενων μεταναστών στην ελληνική κοινωνία και τον ελληνικό πολιτισμό _ό,τι απέμεινε από αύτον_ και τον ταυτόχρονο ριζικό περιορισμό της μετανάστευσης.

***

Γι' αυτό, τα τελευταία χρόνια, επειδή κατέρρευσαν όλες οι αξίες και οι πίστεις, το μόνο καταφύγιο που έμεινε στους πιο ευαίσθητους ανθρώπους ήταν η ορθοδοξία, και δευτερευόντως το έθνος, σαν μια αναφορά σε μια συλλογική κοινότητα, έστω και «φαντασιακή», σαν μια πίστη που δεν αποφέρει κάποια άμεση ανταπόδοση. Και βέβαια δεν μιλάμε για εκείνους που έχουν την Ορθοδοξία ή το έθνος ως επάγγελμα και κερδίζουν χρήμα και αναγνώριση, αλλά για τους απλούς ανθρώπους, που ακόμα και αν δεν είναι ιδιαίτερα θρησκευόμενοι ή «εθνικιστές» -καμιά φορά και καθόλου- τα θεωρούν ως τα μοναδικά υποδείγματα συλλογικού βίου, που διατηρούν το ανθρώπινο πρόσωπο σε μια εποχή φθοράς και παρακμής. Γι' αυτό και τόσα εκατομμύρια υπέγραψαν για τις ταυτότητες, γι' αυτό σε όλες τις δημοσκοπήσεις δίνουν τέτοια αξία στην έννοια του έθνους, που λιδωρεί η ελίτ. Έτσι, βαθιά πληγωμένοι από την Ελλάδα και τους ίδιους τους συντρόφους μας, πασχίζοντας ξανά και ξανά, ελπίζουμε σε κάποιο θαύμα. Κάποιο «θαύμα», κάποιο «ρεύμα που θα δώσει η ψυχή μας» και θα μας επιτρέψει και πάλι να μην μιλάμε για έναν εξιδανικευμένο φανταστικό ελληνισμό, αλλά για τους συγκεκριμένους ανθρώπους που από «κωλοέλληνες» θα έχουν ξαναγίνει σύντροφοι, συμμέτοχοι σε κοινές αξίες. Γι'αυτό και αντιμετωπίζουμε θετικά, κάθε κίνημα, καθε σκίρτημα της κοινωνίας, ακόμα και αν υπάρχουν και αμφιλεγόμενα σημεία, όπως συνέβη με το πρόσφατο φοιτητικό κίνημα.

Ζούμε λοιπόν σε μια παράδοξη και σχιζοφρενική κατάσταση. Από τη μια θέλουμε να μένουμε πιστοί στις αξίες του πατριωτισμού, της ισότητας, της οικολογικής ισορροπίας, της άμεσης δημοκρατίας, από την άλλη βιώνουμε συνθήκες μόνωσης, «μισανθρωπισμού» -όπως του Μολιέρου ο «μισάνθρωπος»- απογοήτευσης από τη συγκεκριμένη Ελλάδα. Γι' αυτό προσφεύγουμε στην ιστορία και την «τέχνη της ποιήσεως», προσπαθώντας να αντλήσουμε από εκεί το απαραίτητο κουράγιο. Παράλληλα αναζητούμε, καθημερινά, ασταμάτητα, έστω αυτά τα λιγοστά ψήγματα της αντίστασης και της συλλογικότητας, σε ένα όχι στο σχέδιο Ανάν, στα παλιά κουρέλια μας, στην παρέα, όπου καμιά φορά "το θάυμα λειτουργεί", ή σε κάποια στιγμή κατάνυξης, πόνου και ανάτασης, όταν αχνοφαίνεται κάτι από το παλιό χαμένο μας πρόσωπο. Ελπίζοντας πάλι πως θα μπορέσουμε να ξαναγίνουμε ο εαυτός μας.

Μέσα σε αυτό τον διχασμό ζει και αυτό το περιοδικό, που εκδόθηκε σε στιγμές έσχατης παρακμής -το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε λίγες μέρες μετά τα Ίμια. Ήθελε να αποτελέσει έναν πυρήνα προβληματισμού και παρέμβασης για να αλλάξει η μοίρα του τόπου, να συμβάλει ίσως στη δημιουργία ενός νέου ιδεολογικού και πολιτικού υποκειμένου. Στην πορεία, υποχρεωθήκαμε, σε μεγάλο βαθμό, να στραφούμε στην ανάδειξη της ταυτότητας, της ιδιοπροσωπίας και στην ιστορία μας, γιατί στις σημερινές συνθήκες εκεί βρίσκονται οι κυριότερες βάσεις αντίστασης των Ελλήνων και όχι, δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας. Οι καλύτερες πλευρές μας είναι η αρχετυπική και ιστορική διάσταση του προσώπου μας και οι χειρότερες, η καθημερινή πρακτική μας. Παράλληλα, επειδή δεν θέλουμε να εγκλωβιστούμε σ' αυτή την ιστορική και ιδεολογική διάσταση, προσπαθούμε κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, να συνδέσουμε το ένα με το άλλο, γνωρίζοντας την βαθιά αντινομία που διέπει αυτή την προσπάθεια.

Δεν αποδεχόμαστε την εύκολη λογική που υποστηρίζει πως τάχατες είμαστε «ωραίοι, σαν Έλληνες», και πως κατά βάθος όλα πάνε καλά. Αυτή είναι μια αντίληψη μπαρόβιων του Κολωνακίου, ακριβοπληρωμένων δημοσιογράφων και ατζέντηδων που χαϊδεύουν τα αυτιά και το υπογάστριο των Ελλήνων. Όχι, εμείς που μας αποκαλούν «εθνικιστές» και «Ελληναράδες» οι γραικύλοι, έχουμε βαθιά συνείδηση για τον εκπεσμό μας, και γι' αυτό πασχίζουμε να αποκτήσουμε και πάλι συλλογικά οράματα, μήπως και ξαναβρούμε «τα φτερά τα πρωτινά μας τα μεγάλα», μήπως και ξαναγίνουμε "Έλληνες".

Δημοσιεύτηκε στο 60 τεύχος του περιοδικού Άρδην (Καλοκαίρι 2006)

(αναδημοσίευση από http://yiorgoskarabelias.wordpress.com/2007/08/30/%ce%9a%cf%89%ce%bb%ce%bf%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b5%cf%82/)

Ήταν τέτοια η οργή των πολιτών που οι επίσημοι αναγκάστηκαν να φυγαδευτούν από την εξέδρα.

Τα εκτεταμένα επεισόδια σημειώθηκαν λίγο πριν την έναρξη της παρέλασης για την επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.

Αν και τα μέτρα ασφαλείας που είχαν παρθεί ήταν αυστηρά, μερίδα του κόσμου κατάφερε και έσπασε τον αστυνομικό κλοιό και επιτέθηκε κατά των επισήμων που βρίσκονταν στην εξέδρα πετώντας γιαούρτια, εμφιαλωμένα νερά και διάφορα άλλα αντικείμενα.

Όλοι όσοι βρίσκονταν στην εξέδρα φυγαδεύτηκαν και η παρέλαση ξεκίνησε χωρίς την παρουσία τους.

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι εκδιώχθηκαν και παρέμειναν μόνο ο μητροπολίτης και οι εκπρόσωποι των ενόπλων δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Οι αστυνομικές αρχές προσήγαγαν πέντε άτομα ενώ αυτή την ώρα τουλάχιστον 500 άτομα «πολιορκούν» το αστυνομικό τμήμα ζητώντας την απελευθέρωση τους.

(http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/119247/sovara-epeisodia-se-parelasi-sti-rodo-fygadeytikan-oi-episimoi)

«Θαμμένοι» σε κασόνια στο ανθρωπολογικό εργαστήριο, αντί σε τάφους, οι ήρωες του 1974
Συγκλονιστική μαρτυρία συγγενή αγνοουμένου στο «Ράδιο Πρώτο» και στη «Σ»: Βρήκαν τον αδελφό του από τον Δεκέμβριο του 2010 και αρνούνται να παραδώσουν τα λείψανά του στην οικογένεια

Έχασαν τους ανθρώπους τους πριν από σχεδόν 40 χρόνια. Άκουσαν αμέτρητες ιστορίες. Γύρω τους αιωρούνται χιλιάδες ερωτήματα. Η ελπίδα πέθανε μαζί με πολλούς από αυτούς, που έφυγαν με τον καημό να θάψουν, τουλάχιστον, τα παιδιά τους, που έχουν να τα δουν από το 1974. Και κάποιοι βάζουν εμπόδια. Σοβαρά εμπόδια. Ένας-ένας οι γονείς φεύγουν και παίρνουν μαζί τους αναπάντητα ερωτήματα.

Ερωτήματα, που όπως καταγγέλλουν συγγενείς, έχουν απαντήσεις που βρίσκονται σε κασόνια, στο ανθρωπολογικό εργαστήριο της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ) ή βρίσκονται κρυμμένες πίσω από πολιτικές και επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Οι αγνοούμενοι παραμένουν αγνοούμενοι, ο ανθρώπινος πόνος βαθαίνει και διαιωνίζεται και κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να κάνει κάτι, ώστε να μπει ένα τέλος σ' ένα από τα πιο θλιβερά κεφάλαια της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας.

Κηδείες με τη ...; σειρά! 
Η μαρτυρία που έδωσε χθες ο Βασίλης Πανταζής, στην «Πρώτη Εκπομπή» του «Ράδιο Πρώτο» και στη «Σ», είναι αρκούντως κατατοπιστική, για τον ανεξήγητα απάνθρωπο τρόπο που κάποιοι χειρίζονται ένα ανθρωπιστικό -κατά τα άλλα- ζήτημα. Ο αδελφός του κ. Πανταζή, Φίλιππος, χάθηκε με την 181 Μοίρα Πυροβολικού, στην περιοχή Συγχαρί, στις 23 Ιουλίου του 1974. Ήταν 22 ετών. Έκτοτε αγνοείται.

Μόνο που ο Βασίλης Πανταζής γνωρίζει ότι ο αδελφός του εντοπίστηκε και αναγνωρίστηκε από τον Δεκέμβριο του 2010, καθώς, το μέλος της ΔΕΑ Ηλίας Γεωργιάδης τον είχε καλέσει στο γραφείο του και του έδειξε φωτογραφίες με τα λείψανα του αγνοούμενου Φίλιππου και την ταυτότητά του, στην οποία φαινόταν το όνομά του. Το γεγονός αυτό το ήξερε και ο πατέρας τους, ο οποίος, όμως, θάφτηκε ο ίδιος, τον περασμένο Οκτώβρη, πριν να προλάβει να θάψει τα οστά του ήρωα γιου του. «Αυτή είναι η τακτική που θα ακολουθεί πλέον η ΔΕΑ; Να περιμένουμε να χαθούν όλοι οι γονείς;», διερωτάται ο κ. Πανταζής.

«Δεν μας έδωσαν τα οστά να τα κηδέψουμε, είναι σε ένα κασόνι. Εξ όσων μου έχει πει ο κ. Ζιρόντ και ο κ. Καλλής (σ.σ. μέλη της ΔΕΑ), πρέπει να κάνω υπομονή, να πάρουν τη σειρά τους!», κατήγγειλε. Πρόσθεσε ότι αρνήθηκαν, επίσης, να του παραδώσουν τα προσωπικά αντικείμενα του αδελφού του.

Σύμφωνα με τον κ. Πανταζή, τα οστά του αδελφού του και άλλων αγνοουμένων, είναι τοποθετημένα σε κασόνια, μέσα στην υγρασία, και κινδυνεύει να αλλοιωθεί το DNA τους και να καταστεί ακόμη δυσκολότερη η ταυτοποίησή τους. Υπογράμμισε, ακόμη, ότι το ανθρωπολογικό σταμάτησε από τον περασμένο Μάιο να στέλνει δείγματα προς ταυτοποίηση, ενώ ταυτοποιημένα λείψανα, δεν παραδίδονται στους συγγενείς.

Για ένα πουκάμισο αδειανό ...;
Ο κ. Πανταζής περιέγραψε, επίσης, άλλο ένα περιστατικό, που καταδεικνύει την άρνηση και την κωλυσιεργία των αρμοδίων. Συγγενείς, μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη, παρουσίασαν στοιχεία το καλοκαίρι του 2010, με αεροφωτογραφίες και συντεταγμένες, που καταδείκνυαν πού βρίσκονταν ομαδικοί τάφοι στην περιοχή της Ασιεντρούσας, στους οποίους υπολογίζεται ότι βρίσκονταν περίπου 300 Ε/κ αγνοούμενοι. «Η ηρωική μάχη των 300 εκεί πάνω θα δημιουργούσε μεγάλο πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις. Φανταστείτε εάν γίνονταν οι εκταφές και εντοπίζονταν οι ομαδικοί τάφοι και βρίσκονταν πολλά λείψανα.

Με ποιο τρόπο θα το χειριζόταν η δική μας πλευρά και πώς θα επιδρούσε αρνητικά στις διαπραγματεύσεις», επισήμανε ο αδελφός του ήρωα. Ερωτηθείς από τον συνάδελφο Λάζαρο Μαύρο, κατά πόσον το σκάνδαλο αυτό, σε βάρος των αγνοουμένων, είναι αποτέλεσμα πολιτικού σχεδιασμού, για να διασωθούν οι συνομιλίες, ο κ. Πανταζής δήλωσε: «Τι άλλο να πούμε εμείς οι συγγενείς αγνοουμένων, όταν δίνουμε τις πληροφορίες -που διαχρονικά μάς ζητούν να δώσουμε οποιεσδήποτε πληροφορίες για τους δικούς μας- και έρχονται και δεν τις αξιοποιούν; Ποιος άλλος λόγος υπάρχει γι' αυτή τη διαπλοκή και γι' αυτά τα κωλύματα που φέρει η δική μας πλευρά όσον αφορά τις ταυτοποιήσεις;».

Δήλωσε, ακόμη, πως είχαν επισκεφθεί το Προεδρικό, όταν εκεί βρισκόταν ο Βάσος Γεωργίου, και παρουσίασαν τα στοιχεία που είχαν σε σχέση με την αντιπαραγωγική διαδικασία που ακολουθούσε η ΔΕΑ σε ό,τι αφορά στις εκταφές και ο κ. Γεωργίου έμεινε έκπληκτος, λέγοντας ότι θα διερευνήσει το θέμα. Μια διερεύνηση που δεν έγινε ποτέ, καθώς, κατά την εκτίμηση του κ. Πανταζή, ο κ. Γεωργίου δεν πίστευε ότι η δική μας πλευρά έθετε προσκόμματα.

Καθυστερούν και ρίχνουν το φταίξιμο στο Ινστιτούτο
Όπως έγραψε την Κυριακή η εφημερίδα «Καθημερινή», η περίπτωση του κ. Πανταζή δεν είναι η μοναδική. Αντιθέτως, υπάρχουν άλλα 168 λείψανα, στα οποία η ανθρωπολογική ανάλυση έχει ολοκληρωθεί αλλά δεν έχουν σταλεί ποτέ για ταυτοποίηση στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου. Στη ΔΕΑ έχουν υποβληθεί 1995 υποθέσεις και από τις δύο κοινότητες και μέσα σε επτά χρόνια έχουν αποδοθεί στους συγγενείς μόνο 314 λείψανα, ενώ έχουν εκταφεί συνολικά 838! Όλα τα υπόλοιπα, βρίσκονται στο ανθρωπολογικό εργαστήριο της ΔΕΑ. Όπως επισημαίνει ο συνάδελφος Ανδρέας Παράσχος, με τους ρυθμούς που εργάζεται η ΔΕΑ θα χρειαστούν 45 χρόνια για να διερευνηθούν και οι 1995 υποθέσεις!

Η ΔΕΑ φαίνεται να κατηγορεί το ΙΝΓΚ -του οποίου οι επιστήμονες ταυτοποιούν τα λείψανα δωρεάν και καταβάλλονται μόνο τα αναλώσιμά τους- τη στιγμή που εδώ και σχεδόν ένα χρόνο δεν έχει λάβει ούτε ένα δείγμα προς ταυτοποίηση. Απώτερος σκοπός της στοχοποίησης του ΙΝΓΚ, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, είναι το έργο της ταυτοποίησης να ανατεθεί σε άλλο ινστιτούτο, στη Βοσνία, κάτι που φαίνεται να απεύχονται οι συγγενείς αγνοουμένων, αφού αναπόφευκτα θα προκαλέσει επιπλέον καθυστερήσεις, ενώ θα προκύψει και ζήτημα προσωπικών δεδομένων, αφού το DNA τους θα κοινοποιηθεί στο εξωτερικό.

Σε χθεσινή ανακοίνωσή του, πάντως, το ΙΝΓΚ αναφέρει ότι «παρακολουθεί με αγωνία τα όσα συμβαίνουν και όσα ανακοινώνονται στον Τύπο αναφορικά με το Πρόγραμμα Ταυτοποίησης Αγνοουμένων και Πεσόντων. Πρώτη μας προτεραιότητα είναι η ταυτοποίηση των λειψάνων, το συντομότερο δυνατό, μέσα από ορθές επιστημονικές πρακτικές και διαδικασίες». Τονίζει ότι το ΙΝΓΚ καταβάλλει τεράστιες και ειλικρινείς προσπάθειες για επίτευξη συμφωνίας με τη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων (ΔΕΑ) και προς τούτο, μέσα σε πνεύμα θετικότητας και αίσθηση ευθύνης, απέστειλε χθες προς τη ΔΕΑ τις τελικές του τοποθετήσεις.

«Το Ινστιτούτο επιθυμεί διακαώς, για ανθρωπιστικούς λόγους και το καλό όλων, να συνεχίσει να προσφέρει στο Πρόγραμμα Ταυτοποίησης Αγνοουμένων και Πεσόντων στο οποίο αφιλοκερδώς συνδράμει τα τελευταία 15 χρόνια», καταλήγει η ανακοίνωση, που υπογράφει ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Χρίστος Φυλακτού.

Τι γίνεται με τους 38 σκελετούς στην τουρκική φυλακή Diyarbakir;
Όπως δήλωσε στη «Σ» ο ταγματάρχης εν αποστρατεία Σάββας Πέτρου, ο οποίος είναι καλός γνώστης του αντικειμένου, «η δική μας πλευρά έμεινε απαθής και δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να αποτρέψει τα ψέματα των Τούρκων σε σχέση με τους αγνοούμενους». Πιο συγκεκριμένα, είπε, είναι γνωστό από τις αρχές του 2012 ότι έχουν, μέχρι σήμερα, ανευρεθεί εντός των τουρκικών φυλακών Diyarbakir 38 ανθρώπινοι σκελετοί, που χρονολογούνται περίπου από το 1980. Μέχρι σήμερα το DNA τους δεν έχει ταυτοποιηθεί με τους αγνοούμενους Κούρδους και Τούρκους αριστερούς της εποχής.

Όλοι τους έχουν μια τρύπα στον κρόταφο, από σφαίρα 9 χιλιοστών. Πρόκειται για μέθοδο εκτέλεσης, πολύ παρόμοια με αυτήν που έστειλε στον θάνατο αρκετούς Ε/κ αγνοουμένους, που έχουν ήδη ταυτοποιηθεί και τα λείψανά τους έχουν παραδοθεί στους συγγενείς.

Σύμφωνα με τον κ. Πέτρου, εκτιμάται ότι οι Τούρκοι, από τους 2000 Ε/κ που συνέλαβαν, έστειλαν στην Τουρκία περίπου 1700, αφού έσφαξαν 320 στο Πέντεμιλι, όπως ομολόγησε στην «Αφρίκα» αυτόπτης μάρτυρας. Υπό μορφή ανταλλαγής αιχμαλώτων, επέστρεψαν 1300. Μαρτυρίες καταδεικνύουν ότι περίπου 400 Ε/κ (συμπεριλαμβανομένων και 50 Ελλαδιτών) ουδέποτε επέστρεψαν στην Κύπρο αλλά παρέμειναν, αντιθέτως, στις φυλακές του Bolu, του Erzerum και του Diyarbakir.

Ο κ. Πέτρου επισήμανε ότι θα έπρεπε, με συντονισμένες ενέργειες, η Κυπριακή Δημοκρατία να θέσει το θέμα στα ανώτερα επίπεδα της ΕΕ, ώστε να απαιτηθεί ο έλεγχος DNA των οστών, για να διαπιστωθεί κατά πόσον αυτά ανήκουν σε Κύπριους αιχμάλωτους, που θεωρούνται αγνοούμενοι, έστω και αν οι πιθανότητες να ανήκουν σε αυτούς είναι λίγες. Αν μη τι άλλο, τόνισε, «θα γίνει γνωστό στον κόσμο το δράμα που έζησε και ζει ο κυπριακός λαός, από το βάρβαρο και απάνθρωπο τουρκικό κράτος, και θα μπει το Κυπριακό στις πραγματικές του διαστάσεις».

(αναδημοσίευση από http://www.efylakas.com/archives/11724)

Την Κυριακή διαβάσαμε την πιο σύντομη, εύληπτη, διαφωτιστική και εμπεριστατωμένη ανάλυση για την κυπριακή διάλεκτο. Μια μεστή απάντηση σε όσους προσπαθούν να ιδεολογικοποιήσουν τη γλώσσα μας και να την παρουσιάσουν ως αυτόνομη, στο πλαίσιο ευρύτερου σχεδιασμού, που θέλει να κτίσει ιδεολογίες για ένα ανύπαρκτο κυπριακό έθνος. Ήταν στο Φιλελεύθερο, σε συνέντευξη της Μαρίνας Σχίζα με τον δρα Γεώργιο Ξενή, αναπληρωτή καθηγητή Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο οποίος τιμήθηκε (προς τιμή όλων μας) από την Ακαδημία Αθηνών για το έργο του «Αρχαία σχόλια στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή». Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε άλλο, απλώς παραθέτουμε και σ΄ αυτή τη στήλη την απάντηση του, γιατί πιστεύουμε ότι πρέπει να διαβαστεί από όλους:

«Η επιστημονική μελέτη της κυπριακής κατέδειξε σαφώς ότι πρόκειται για μια διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας η οποία ως προς την αρχαϊκότητα των χαρακτηριστικών της είναι εφάμιλλη λ.χ. της ποντιακής διαλέκτου. Πολύ καλή γλωσσολογική παρουσίαση του θέματος παρέχει ο Καθηγητής Χαράλαμπος Συμεωνίδης σε πρόσφατο σύγγραμμά του. Η ελληνικότητα της κυπριακής όμως προκύπτει και από την ιστορία. Την κυπριακή διάλεκτο την έφεραν μαζί τους οι πρόγονοί μας Έλληνες, που έφθασαν τον 12ο αι. π.Χ., μετά την κατάρρευση των μυκηναϊκών ανακτόρων, για μόνιμη εγκατάσταση στην Κύπρο. Και επειδή οι πρώτοι Έλληνες της Κύπρου κατήγοντο από την περιοχή της Αρκαδίας της κεντρικής Πελοποννήσου, η αρχαία κυπριακή διάλεκτος έχει στενότατες ομοιότητες και συγγένειες με την αρχαία αρκαδική διάλεκτο: και οι δύο διάλεκτοι, κυπριακή και αρκαδική, συνανήκουν μαζί με την παμφυλιακή στη λεγόμενη αχαϊκή ομάδα των ελληνικών διαλέκτων. Η αρχαία κυπριακή ομιλήθηκε για κάπου 1000 χρόνια στην Κύπρο, αλλά την εποχή των ελληνιστικών χρόνων, όπως συνέβη και με τις υπόλοιπες ελληνικές διαλέκτους, υπεχώρησε στην επεκτατική προέλαση της λεγόμενης ελληνιστικής Κοινής, η οποία ήταν ένα κοινό εκφραστικό όργανο που κάλυπτε όλους τους Έλληνες. Αργότερα κατά τον 7ο αι. μ.Χ. άρχισε δειλά-δειλά, όπως πάλι οι άλλες ελληνικές διάλεκτοι, να επανεμφανίζεται ως μεσαιωνική κυπριακή. Η φάση αυτή κάλυψε και την περίοδο της φραγκοκρατίας και ενετοκρατίας. Το 1571 μ.Χ. με την κατάκτηση της νήσου από τους Οθωμανούς άρχεται η νεότερη και σύγχρονη φάση της Κυπριακής. Πρέπει να πούμε ότι καθ' όλη την πορεία της η Κυπριακή συμπορεύτηκε και με άλλες ελληνικές διαλέκτους. Η στενή της σχέση με αυτές είναι πολύ ορατή. Καλό παράδειγμα είναι το ιδίωμα που ομιλείται σήμερα στον Αρχάγγελο της Ρόδου. Όποιος πάει εκεί θα νομίζει ότι βρίσκεται στην Κύπρο. Τόσο πανομοιότυπες είναι οι δύο ελληνικές διάλεκτοι. Αυτό που ονομάσατε επανεκτίμηση της Κυπριακής δεν είναι μια προσπάθεια μελέτης βασιζόμενη σε νέα επιστημονικά δεδομένα. Επιστημονικώς τα πράγματα έχουν όπως σας τα είπα. Αυτό που γίνεται είναι μια προσπάθεια ιδεολογικοποίησης της κυπριακής διαλέκτου. Δηλαδή κάποιοι κύκλοι, συνήθως τους λέμε Νεοκυπρίους, επειδή έπαψαν να αισθάνονται οι ίδιοι Έλληνες κατά παραβίαση των ιστορικών δεδομένων, θεωρούν ότι μπορούν να αποκόψουν την κυπριακή από τον ελληνικό κορμό και να την παρουσιάσουν ως αυτόνομη γλώσσα. Ακολουθούν μεθοδικά μια ορισμένη διαδικασία (τυποποίηση κυπριακής, εισαγωγή της στην εκπαίδευση κτλ). Όμως η εκτίμησή μου είναι ότι το ιδεολογικό, αντιεπιστημονικό και ανιστόρητο αυτό πείραμα δεν έχει προοπτική επιτυχίας για πολλούς λόγους». 

Άριστος Μιχαηλίδης

(αναδημοσίευση από http://antistasitwra.wordpress.com/2012/01/24/%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BB%CE%B5/ )