Ιστορικά και Εθνικά Θέματα

Τόσον οι ''μα'ί'στορες'' της οικονομίας,όσο και οι ''μαθητάδες'' (τουρκικά ''τσιράκια'') επιζητούν να βρουν την πόρτα εξόδου από την κρίση που μας μαστίζει.Δηλαδή μια συνταγή σωτηρίας.

Αλλά η πρόταση-μάλλον λέξη-σωτηρίας μάς έχει δοθεί από την αρχαία εποχή.Και πάντες εμείς που τελειώσαμε το σχολείο σε εποχή πιο χαλεπή από τη σημερινή τη γνωρίζουμε και την εστερνιζόμεθα,διότι απλούστατα ήταν απόλυτα πειστική.'Ηταν η τελευταία λέξη στο περίφημο διήγημα του Τραυλαντώνη ''Ο Γυφτοδάσκαλος'' που  που τον μνημονεύσαμε σε προγενέστερο άρθρο μας.Η λέξη αυτή ήταν η θαυμάσια προτροπή ''Laboremus''(=ας εργαζόμαστε) του σπουδαίου Ρωμαίου αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου,που γεννήθηκε στη Magna Leptis της Λιβύης και για την οποία μιλάω εκτενώς στο πρόσφατο εκδοθέν βιβλίο μου για τη Λιβύη.Ας εργαζόμαστε.Αυτό ήταν το σύνθημα της δικής μου γενιάς που μας το δίδαξε το σπίτι,το σχολείο και η ανάγκη.

Η κρίση που μαστίζει σήμερα και τη δική μας χώρα μπορεί να ξεπεραστεί,αν επανέλθουμε σ' αυτή τη χρυσή προτροπή.Η λύση των προβλημάτων βρίσκεται στο χωράφι,στο κοπάδι,στο καράβι,στο εργοστάσιο,στο εργαστήριο,στο ψαροκάικο,στην ευλογημένη χειρονακτική εργασία και όχι στα άχρηστα,ανώφελα,συχνά εξωγήινα πτυχία.Γέμισε η Ελλάδα ανώτατες και ανώτερες σχολές προς δόξαν των κηφηνείων και τις παραγωγικές δουλειές τις έχουμε αφήσει στους Αλβανούς,στους Πακιστανούς,στους Ινδούς,στους Αφγανούς,στους Γεωργιανούς,στους Βούλγαρους και στους Ουκρανούς.Ακόμη και το ''παραγωγικό'' έγκλημα έχει περάσει στη δική τους δικαιοδοσία!

Οι ξένοι δουλεύουν,οι Έλληνες νέοι τεμπελιάζουν.Κάποια στιγμή που οι προστάτες τους (παππούδες-γονείς) θα πεθάνουν και θα στερέψει το χαρτζιλίκι της τεμπελιάς,θα υποχρεωθούν να ζητήσουν δουλειά.Καλό θα είναι να γνωρίζουν αλβανικά,για να συνεννοούνται με τα αυριανά τους αφεντικά.Διότι οι Αλβανοί έχουν πάρει όλες σχεδόν τις παραγωγικές δραστηριότητες στη χώρα μας.Η νέα υπουργός ''Παιδείας'' (το ''εθνική'' εξοβελίστηκε) αντί να προτίνει,όπως παλιά,ως δεύτερη επίσημη γλώσσα τα αγγλικά,ας προτείνει τα αλβανικά.

Κάποιος από τους φωστήρες της νεοδημοσιογραφίας,η οποία έχει υποκαταστήσει τη σοβαρογραφία με τη σαχλαμαρογραφία,μου καταλόγισε ρατσισμό για την προτροπή μου αυτή,λες και είναι κακό ο Έλλην κανακάρης μας να πάει να δουλέψει σε αλβανικό αφεντικό.Αλλ'όχι,εμείς θέλουμε δουλειά γραφείου.Γι'αυτό δεν έχει τελειωμό ο γραφειοκρατικός ταλανισμός.Τα ''παιδιά'' θέλουν θέσεις για να κάθονται.Να μουτζουρώνουν χαρτιά-εν πολλοίς άχρηστα-,να σφραγίζουν,να ξεσφραγίζουν,να στέκονται εμβριθείς σε έναν υπολογιστή με σοβαρότητα πιγκουίνου που προσπαθεί να λύσει το Πυθαγόρειο θεώρημα,και μετά να σου λένε με νυσταγμένη φωνή:''περάστε μεθαύριο''.Κι όταν απορείς,''γιατί όχι αύριο;'',να εισπράττεις την απάντηση:''Απεργούμε αύριο...''!

Η Ελλάδα παράγει ελάχιστα απ'όσα τρώγει κι έτσι τρώει τις σάρκες της.Πόσοι γνωρίζουν ότι ο μεγαλύτερος ιχθυολιμένας της χώρας μας είναι το αεροδρόμιο ''Ελ.Βενιζέλος'',όπου εκάστην πρωίαν καταφθάνουν αεροπλάνα ακόμη και από τη Σενεγάλη γεμάτα φορτία ψαριών;Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί κάποια ψάρια μυρίζουν φορμόλη;Αφήστε πια τους αστακούς που ολόφρεσκοι αλλά όχι όμοιοι μας έρχονται από τον Καναδά και την Κούβα.Δεν λέω,έχουμε κι εμείς αλιευτικό στόλο,αλλά τα πληρώματα σε ποσοστό 80% είναι Αιγύπτιοι και μάλιστα πολύ συμπαθείς.Στο Λαύριο οι νέοι ξημεροβραδιάζονται στις καφετέριες και στα κα'ί'κια των συγγενών τους τα δίχτυα ρίχνουν τα παιδιά του Νείλου.Και εύγε τους!

Δεν λέω να διώξουμε κανέναν που δουλεύει.Λέω απλώς να τους μιμηθούμε.Τα πτυχία δεν κάνουν τους ανθρώπους.Η δουλειά είναι αυτή που μορφώνει,που ενημερώνει,που ξυπνά τον αγωγιάτη.Οι περισσότεροι που αποφοιτούν από τις Σχολές και τα σχολεία μας βγαίνουν κοιμισμένοι.Και μ'αυτό εννοώ ότι έμαθαν να ξυπνούν περί την μεσημβρίαν,την ώρα που οι πλείστες παραγωγικές εργασίες τελειώνουν.

Τα γράμματα δεν κάνουν τα λεφτά,εκτός αν συνδυάζονται με την κλεψιά.Οι περισσότεροι σκανδαλοποιοί των τελευταίων ετών ήταν απόφοιτοι μεγάλων σχολών.Ήξεραν σαν τα τρωκτικά να βρίσκουν τρύπες απ'όπου έβγαζαν βρώμικα λεφτά.Οι κορυφαίοι επιχειρηματίες,απ' όσους εγώ γνώρισα,ξεκίνησαν από τη δουλειά και προχώρησαν στα γράμματα-και γράμματα γερά-μέσα από τη δουλειά.Στο laboremus και όχι στο ''ξαπλαρέμους'' βρίσκεται η σωτηρία.

του Σαράντου Ι. Καργάκου

(αναδημοσίευση από τη ''Φωνή του Αγίου Νίκωνα'',αριθμός φύλλου 48,Ιανουάριος-Μάρτιος 2010,σελ 1 και 4-πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ''Εστία'')

Ομόφωνα το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Μόρελαντ της Μελβούρνης ψήφισε υπέρ της ένταξής της ελληνικής γλώσσας στο αυστραλιανό κρατικό Εθνικό Πρόγραμμα Εκπαίδευσης."Θα εκπλαγώ αν είναι η ελληνική αποκλειστεί", είπε η ελληνικής καταγωγής δήμαρχος του Μόρελαντ, Στέλλα Καρυοφυλλίδη.

Στο μεταξύ, κορυφαία πολιτικά στελέχη από όλη την Αυστραλία με επιστολές τους προς την αντιπρόεδρο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και υπουργό Παιδείας, Τζούλια Γκίλαρντ, στηρίζουν την ελληνική γλώσσα και προτρέπουν την κυβέρνηση να τη συμπεριλάβει στο υπό διαμόρφωση Εθνικό Πρόγραμμα.

Η αντιπρόεδρος της Κοινοπολιτειακής Βουλής, κ. Άννα Μπερκ (Anna Burke), σε επιστολή της προς την υπουργό Παιδείας, εξηγεί, μεταξύ άλλων, ότι στην έδρα της έχει πολλούς Έλληνες, οι οποίοι ενδιαφέρονται για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και προσθέτει, ότι "ο ζωντανός ελληνικός πολιτισμός ενισχύει τον κοινωνικό ιστό της έδρας της και της ευρύτερης πολυπολιτισμικής Αυστραλίας".

Άμεση στήριξη στην ελληνική γλώσσα προσφέρει και ο περιφερειάρχης (Chief Minister) της Βόρειας Περιφέρειας, Πολ Χέντερσον (Paul Henderson). Σε επιστολή του προς την υπουργό Παιδείας, τάσσεται αναφανδόν υπέρ της ένταξης των Ελληνικών στο Εθνικό Πρόγραμμα Εκπαίδευσης και πληροφορεί την υπουργό ότι το 10% των κατοίκων της Βόρειας Περιφέρειας είναι ελληνικής καταγωγής, που αγωνίζονται για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού.

Τη στήριξη της ελληνικής γλώσσας ζητά από την υπουργό Παιδείας και ο ομογενής βουλευτής του Εθνικού Κόμματος (Νational party) της Νέας Νότιας Ουαλίας, Γεώργιος Σουρής. Ο ομογενής πολιτικός υπογραμμίζει, με τη σειρά του, το ενδιαφέρον των Ελλήνων της Αυστραλίας για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού, και προσθέτει ότι "προκύπτουν σημαντικά οφέλη και για την Αυστραλία από τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε όλα τα σχολεία της επικράτειας".

Εξάλλου, η υπουργός Παιδείας, σε επιστολή της προς τον ομογενή βουλευτή του Εργατικού Κόμματος, Στιβ Γεωργανά, αναγνωρίζει ότι "η ελληνική γλώσσα είναι μία από τις κυρίαρχες κοινοτικές γλώσσες, γεγονός που τονίζει τη σημαντική προσφορά των Ελλήνων για την οικονομική, πολιτισμική και πολιτική ανάπτυξη της Αυστραλίας, ιδιαίτερα μετά το 1945".

Η κ. Γκίλαρντ δεν δεσμεύεται, αλλά προτρέπει τον Ελληνισμό της Αυστραλίας να καταθέσει τις εισηγήσεις του στην Επιτροπή Διαμόρφωσης του Εθνικού Προγράμματος Διδασκαλίας Γλωσσών (ACARA).

(αναδημοσίευση από http://www.protothema.gr/article/?aid=65968)

Μοιρασμένες εντυπώσεις άφησε η εξαγγελία του υπουργείου Παιδείας για κατάργηση της βάσης του δέκα, ως προϋπόθεσης για την είσοδο στα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Ιδρύματα. Το βασικότερο ζήτημα προέρχεται από την αίσθηση της Πολιτείας η οποία συμπεριφέρεται ανάλογα με τις θέσεις εντυπωσιασμού ενός εκ των δύο κομμάτων που νέμονται την εξουσία επί 35 χρόνια τώρα και τα οποία φέρουν τη συντριπτική μερίδα ευθύνης για τις χρόνιες αδυναμίες και παθογένειες στη λειτουργία του ελληνικού κράτους. Αντί λοιπόν να αρχίζουμε από τη βάση των πραγμάτων και να ιεραρχούμε τις τομές που καθίστανται αναγκαίες σε θεσμικό επίπεδο, παρακολουθούμε έναν διαρκή ανταγωνισμό εντυπωσιασμού στην κατεύθυνση που την εκάστοτε εξουσία βολεύει.
Όταν πριν μερικά χρόνια η κυρία Γιαννάκου είχε θεσπίσει τη βάση για τις εισαγωγικές εξετάσεις θεωρήσαμε όσο και αν ήταν μια απόφαση που αποσκοπούσε στην καλύτερη λειτουργία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τον αποκλεισμό των μαθητών χαμηλού επιπέδου, που θα εξυπηρετούσε την ιδιωτική εκπαίδευση, ταυτόχρονα θεωρήσαμε πως δεν ήταν κακό να υπάρχει μια βάση σε κάπως χαμηλότερο επίπεδο για παράδειγμα στο οκτώ ή στο επτά, ώστε να αποκλείονται οι κακοί μαθητές αλλά εκείνοι που κυμαίνονται σε μέτρια επίπεδα να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Στην περίπτωση κατάργησης της βάσης θα υπάρξει μια αύξηση των σπουδαστών στις σχολές των ΤΕΙ γεγονός που θα ευνοήσει την περιφέρεια, επίσης θα ενσωματωθεί στη φοιτητική κοινότητα ένας υπολογίσιμος αριθμός νέων οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα να αποφοιτήσουν με ένα πτυχίο. Προκύπτουν όμως δυο - τρία ή και περισσότερα σημαντικά θέματα: Θα προκληθεί σημαντική αύξηση του αριθμού των σπουδαστών σε μια περίοδο που τα κονδύλια για την Παιδεία έχουν μειωθεί δραματικά, είναι έτοιμα τα ιδρύματα να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των σπουδών; Ποια διαδικασία θα εφαρμοστεί προκειμένου οι σπουδαστές που θα απέχουν της βάσης να εμπεδώσουν τη δυνατότητα παρακολούθησης των σπουδών χωρίς να υποχρεωθούν να καταφύγουν στην παραπαιδεία; Ποιο νόημα έχει η αύξηση των σπουδαστών όταν η ανεργία μαστίζει χιλιάδες πτυχιούχους; Ορισμένα ερωτήματα σε ένα πλέγμα ζητημάτων τα οποία ανοίγουν και απομένουν πολύ σοβαρότερα ακόμα.

του Λάζαρου Τσουμέντη

(αναδημοσίευση από ''Έρευνα'' Τρικάλων,16 Απριλίου 2010,αρ.φύλλου 15476,σελ 6)

Του Μανόλη Γ. Δρακάκη, Φιλολόγου, προϊσταμένου των κρατικών αρχείων Ηρακλείου*

Ανδρας δεν επορπάτηξε στο Καστρινό σαντζάκι,

ωσάν τον καπετάν Ηρακλή,

τον γιο του Νικολάκη..

Νέος είναι στο πρόσωπο

μ' άχει γερόντου γνώσιν,

το ζήτημα όπου ζητά,

ο Θιός να του τ' αξιώση..

Το ζήτημα όπου ζητά

όλοι το πεθυμούμεν,

Την Κρήτη, την πατρίδα μας,

Ελλάδα να τη δούμεν...

Ένα από τα όμορφα αμπελοχώρια του Μαλεβιζίου, το Κεραμούτσι, σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν χωριό με συμπαγή μουσουλμανικό πληθυσμό. Δυο μόνο οικογένειες χριστιανικές αναφέρονται στις αρχές του 19ου αι. και μόλις δώδεκα στην επίσημη απογραφή του Ν. Σταυράκη το 1881. Μία από αυτές ήταν των Κόκκινων, που είχαν έρθει από την Κράνα του Μυλοποτάμου πιθανόν στα τέλη του 18ου αιώνα.

Από την Κράνα ή το Κεραμούτσι, οι Κόκκινοι είχαν να επιδείξουν σε όλη τη διάρκεια του 19ου αι. αυτό που οι σύγχρονοι ερευνητές ονομάζουν ιστορικές συνέχειες, μικρής και μεγάλης διάρκειας: Πρώτη, που αξίζει να σημειωθεί είναι αυτή της συνύπαρξης των Κόκκινων και των τουρκοκρητών συγχωριανών τους, των συνθηκών συνύπαρξης με άλλα λόγια μεταξύ των δύο εθνικών στοιχείων του νησιού: του μουσουλμανικού και του χριστιανικού.

Ο κύρης του΄χενε μισό χωριό στο Κεραμούτσι

Τ' άλλο μισό ωρίζανε εξήντα σαφή Τούρκοι.

Όταν ο έφηβος Νικόλαος, επέστρεφε μπαρουτοκαπνισμένος από την μόλις απελευθερωμένη Ελλάδα, ως Κοκκινίδης, έβρισκε την ιδιαίτερη πατρίδα του, κατεστραμμένη από τη συμμετοχή της στην Επανάσταση του 1821, αλλά και την προσωπική, οικογενειακή περιουσία δημευμένη, από τις οθωμανικές αρχές, λόγω της αγωνιστικής του δράσης. Δεν το έβαλε όμως κάτω. Εργαζόμενος σκληρά, μέσα στο όποιο πλαίσιο ελευθερίας παρείχε το νέο καθεστώς της αιγυπτιοκρατίας στο νησί, κατάφερε να δημιουργήσει εκ νέου μία σημαντική περιουσία και να αποκτήσει το σεβασμό των συγχωριανών του τουρκοκρητικών.

Στο εκτενέστερο από τα ποιήματα που συνέθεσε η λαϊκή μούσα για να τραγουδήσει τα επικά κατορθώματα του Ηρακλή Κοκκινίδη, σώζεται ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον δραματικός διάλογος ανάμεσα σε ένα Κεραμουτζιανό Τουρκοκρήτα αγά και τον καπετάν Ηρακλή:

Οι Τούρκοι είχανε γνωριμιά 'ς στον Ηρακλή περίσση

Κ' επρόβαλε ένας χωριανός Τούρκος να του μιλήση.

Γιατ' Ηρακλή μας πολεμάς και μας σκοτώνεις γιάντα,

Που τρώγαμεν κ' επίναμεν ωσάν τ'αδέλφια πάντα;

Δεν μας αφίνεις 'ς το χωριό να κάτσωμεν, Ηρακλή

Απού σ' αποξανοίγαμε οι Τούρκοι βάκλη βάκλη, Άφη μας εις τα σπήθια μας κι' ας μην έχουν και πόρτα σύ, θα είσ' αφέντης μας κ' εδά, καθώς και πρώτα...

Οι Τουρκοκρητικοί της περιοχής του Γαζανού κάμπου και όχι μόνο, τιμούσαν ως αφέντες τους Κοκκινίδηδες, και σε καιρό ειρήνης και στον πόλεμο. Κι αυτοί, οι Κόκκινοι, που αναθράφηκαν μαζί τους, ήξεραν να συμβιώνουν μαζί τους σε καιρό ειρήνης και να τους προστατεύουν μάλιστα κάποιες φορές, αλλ' όταν οι χριστιανοί της Κρήτης ξεσηκώνονταν για τη λευτεριά, για τους Κόκκινους, δεν υπήρχε άλλη επιλογή:

Καιρός δεν είνε να ζητώ εδά αφεντηλίκι

Γυρεύγω, είπ' ο Ηρακλής, γη θάνατο, γη νίκη...

Στον αγώνα τους αυτό για την τελική νίκη, θα μπορούσαν να συμμετάσχουν και οι Τουρκοκρητικοί, αλλά στο πλευρό των χριστιανών αδελφών τους, αν ήθελαν πραγματικά την ελευθερία και την αδελφοσύνη. Η πρόταση του Ηρακλή ήταν ξεκάθαρη και όπως ο χαρακτήρας του, παράτολμη, επαναστατική, σε κοινωνικό, αλλά και σε πολιτικό και εθνικό επίπεδο:

...Ως πότε μπλιό ο Κρητικός, αγά μου, θ'ανιμένη

Ίδρω και αίμα πίνουνε 'πο μας καί Τούρκους ξένοι,

Μαζή να θυσιάσωμε, σα θες, αίμα και πλούτο,

Ώστε να φύγη η Τουρκιά από τον τόπο τούτο,

Σαν ελευθερωθούμενε πολλά καλά θα ίδης,

Και κάθε δόσιμο θα ιδής για ίντα θα το δίδης,

Ετότες θα γενούμενε ωσάν αδέλφια φίλοι,

Και θα μιλούμε ο γεις τ'αλλού με παστρεικόν αχείλι

Σκέψου καλά και μέτρησε τα λόγια μου, αγά μου,

Κ' αν θες, έλα να πολεμάς, ξένους Τούρκους κοντά μου,

Ώστε να φύγη η Τουρκιά από τον τόπο τούτο...

Οι μουτισμένοι όμως κρητικοί δεν θα τολμήσουν να πάνε κόντρα στο Ντοβλέτι. Υποταγμένοι στο κισμέτι τους, όχι μόνο δεν συνεργάζονται με τους χριστιανούς συμπατριώτες τους για να αποτινάξουν τα δεσμά κάθε ξένου κυρίαρχου και να γίνουν αυτοί κύριοι του τόπου τους, αλλά γίνονται οι σκληρότεροι πολέμιοί των χριστιανών στον αγώνα τους για τη λευτεριά.

Αντίθετα, οι Κόκκινοι ήταν παρόντες σε όλους τους αγώνες, σε όλες τις επαναστάσεις του 19ου αιώνα, του 1821, του 1842, του 1858, του 1866-69, το αποκορύφωμα της εθελοθυσίας, αλλά και του 1878 και 1896-98. Και αυτή είναι η δεύτερη συνέχεια στην ιστορική διαδρομή της οικογένειας Κοκκινήδη. Την ανατροφή, την μύηση στην αξία των αγαθών της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, την είχε δώσει ο πατέρας Νικόλαος.

Έγραφε στον επικήδειο του θανάτου του, τον Ιανουάριο του 1887, ο καθηγητής και ιδρυτής του Λυκείου ο Κοραής, Ιωάννης Περδικάρης: Το όνομα του γέροντος Κοκκινίδου είνε αρρήκτως συνδεδεμένον προς την δόξαν του νέου Ηρακλέους ...Η μεγάλη προς την πατρίδα αγάπη και η εθελοθυσία του γέροντος εμόρφωσε την καρδία του νέου, η δε αίγλη ήτις τοσούτον ενωρίς περιέβαλε το μέτωπον του νέου, αντανακλά και επί του πατρός το μέτωπον...

Στη μεγάλη Κρητική Επανάσταση του 1866, συμμετείχαν όλοι οι Κόκκινοι, οι δυο γιοί, Μανώλης και Ηρακλής, ο γαμπρός Μιχάλης Καλυτεράκης, και ο ίδιος ο γενάρχης, ο πατέρας Νικόλαος. Και η συμμετοχή τους φτάνει στο μέγιστο σημείο προσφοράς, στη θυσία, στο μαρτυρικό θάνατο του γενναιότερου όλων, του Ηρακλή.

Ο νεαρός Μαλεβιζιώτης οπλαρχηγός, έχοντας πάρει το βάπτισμα της φωτιάς σε ηλικία μόλις 16 ετών στην εξέγερση του 1858, μετείχε ενεργά στην προετοιμασία, στην οργάνωση και τη διεξαγωγή της Επανάστασης του '66. Ως εκλεγμένος αντιπρόσωπος Μαλεβιζίου, έδωσε το "παρών" σε όλες τις κρίσιμες συνελεύσεις των Επαναστατών: στον Άγιο Γεώργιο Γοργολαΐνη, στον Άγιο Μύρωνα, άλλά και στα Μπουτσουνάρια και στον Καλλικράτη Σφακίων. Στην συνέλευση του Άγιου Μύρωνα, τον Αύγουστο του 1866, παρουσία του καπετάν Μιχάλη Κόρακα και όλων των οπλαρχηγών, αποφασίζεται μεταξύ των άλλων και η συγκρότηση του Ιερού Λόχου με 400 αγωνιστές και αρχηγό Μαλεβιζίου και Τεμένους τον Παύλο Ντεντιδάκη. Υπαρχηγός και πρωτοπαλίκαρό του ήταν ο Ηρακλής Κοκκινίδης. Μάχη στο Γοργολαΐνη, στον Σερβιλή, στα σύνορα με τον Μυλοπόταμο για την ανάσχεση του Ρεσίτ Πασά που κατεθυνόταν στο Αρκάδι και η φονική μάχη μεταξύ Αστυρακίου και Καμαριώτη, στις 15 και 16 Ιανουαρίου 1867, που στοίχισε τη ζωή σε 16 αγωνιστές, ενώ σε αυτή τραυματίστηκε θανάσιμα και ο Αρχηγός Παύλος Ντεντιδάκης. Λίγο πριν πεθάνει, πρόλαβε και όρισε ως διάδοχό του, Αρχηγό Μαλεβιζίου και Τεμένους, το πρώτο από τα παλληκάρια του, τον Ηρακλή Κοκκινίδη.

Η ψυχή του Παύλου Ντεντιδάκη βρήκε δικαίωση στη διάκριση του διαδόχου του Ηρακλή κατά την πολυήμερη μάχη στο Οροπέδιο του Λασιθίου. Η στρατηγική του ευφυΐα, η ορμή και ο ηρωϊσμός του ξεπέρασαν σε ελάχιστο χρόνο και τα σύνορα της Κρήτης και προκάλεσαν ρίγη συγκίνησης και πατριωτικού ενθουσιασμού σε όλη την Ελλάδα:

Αυτός ο περιβόητος που μπάλα δεν τρομάζει

Οι Τούρκοι λέν' του Κόρακα στην ανδρειά πως μοιάζει

Ηράκλης ονομάζεται και Ηράκλ' έχει χάρη

Μασεί και σπα τα σίδερα, σαν άγριο λιοντάρι...

Η συνεχής και παράτολμη δραστηριότητα στοίχισε στον Ηρακλή τουλάχιστον τέσσερις τραυματισμούς. Σοβαρότερος ήταν ο τραυματισμός στο στήθος, στις 6 Νοεμβρίου 1867, κατά την επίθεση που πραγματοποίησε στον Άγιο Μύρωνα για να εκδιώξει τους Τούρκους από την Πυργού. Αρχικά νοσηλεύτηκε στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, αλλά στη συνέχεια οι φίλοι του τον μετέφεραν στην Αθήνα, για να αποθεραπευτεί. Ανήσυχος για την κατάσταση που επικρατούσε στην πατρίδα του, δεν θα περιμένει να αναρρώσει πλήρως, και στις 17 Φερβουαρίου, με το ατμόπλοιο «Κρήτη», αποβιβάζεται στο Φόδελε, πατώντας ξανά τη γενέθλια γη και συνεχίζοντας με τη χαρακτηριστική του ορμή την αγωνιστική δράση στην ευρύτερη περιοχή του Μαλεβιζίου. Σε μία από τις γνωστές του παράτολμες επιθέσεις, στις 2 Μαρτίου 1868, εναντίον του πολυάριθμου τουρκικού στρατού στο Γάζι, στη θέση Βαγιδάκια (πάνω από 2.000 ήταν οι Τούρκοι, μόλις 150 ήταν τα παλληκάρια του Ηρακλή), θα βρει μαρτυρικό θάνατο:

Ετότες...ο Ηρακλής ατρόμητος πάει απάνω κάτω,

Το ύστερό του ήτανε εκείνο το Σαββάτο.

Με τη φοράδα έκανε απόπειρα μεγάλη,

Μια σφαίρα τον εχτύπησε ανάμεσα στο φάλι,

Πού τη φοράδα έπεσε πάνω στη γη, στην ξέρα,

Ο θάνατός του ήτανε εκείνη την ημέρα...

Ο μαρτυρικός θάνατος του Ηρακλή, δε λύγισε το αγωνιστικό φρόνημα της οικογένειας. Ο γαμπρός Μιχάλης Καλημεράκης ορίζεται διάδοχος του ως αρχηγός Μαλεβιζίου και Τεμένους, έχοντας δίπλα του τον κουνιάδο του Μανόλη, ενώ ο πατέρας Νικόλαος, συμμετέχει, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, στην ομάδα του καπετάν Κόρακα. Η προσφορά της οικογένειας συνεχίζεται και στους επόμενους ξεσηκωμούς της Κρήτης μέχρι την απελευθέρωση και την αποχώρηση και του τελευταίου Τούρκου στρατιώτη από το νησί, το φθινόπωρο του 1898.

Αυτή η προσφορά της οικογένειας δεν περιοριζόταν στη δυναμική και αποφασιστική συμμετοχή όλων των μελών της στις επαναστάσεις του γένους, αλλά περιελάμβανε και την οικονομική ενίσχυση από την προσωπική, οικογενειακή τους περιουσία.

Η μεγάλη περιουσία, που είχε δημιουργήσει ο πατέρας Νικόλαος, μετά τον επιστροφή του από την επαναστατημένη Ελλάδα του '21, αναλώνεται στην οικονομική στήριξη των αγώνων των Κρητών για την ελευθερία, στην οικονομική στήριξη της ομάδας του καπετάν Μιχάλη Κόρακα και της επαναστατικής ομάδας που είχε επικεφαλής τον Ηρακλή:

Μη φοβάστε, μωρέ, έλεγε στα παλληκάρια του ο Ηρακλής, και το κεμέρι μου είναι ακόμη γεμάτο.

Δεν είμεθα μεις νταρκαούκηδες. Έχομε να αγοράσουμε και τουφέκια και φυσέκια κ' άλευρα. Κι αν δεν έχωμε, έχουνε οι Τούρκοι και κατέχουμε πώς να τα πάρουμε...

Δεν περίμενε λοιπόν τα βαπόρια που έφερναν, όταν και όποτε έφερναν, τη βοήθεια από την Ελλάδα στην Αγία Πελαγία και στο Μπαλί, για να τρέξει και να πάρει το μερίδιο που του αναλογούσε για τα παλληκάρια του, σε πολεμοφόδια και τρόφιμα. Τα άφηνε για άλλους, που τα είχαν περισσότερο ανάγκη. Και φρόντιζε ο ίδιος από το κεμέρι του πατέρα του, που το 'χε κρυμμένο σε μια κουφαλοελία στου Γούμενου το Λιόφυτο ή κάπου αλλού, φρόντιζε, δαπανώντας την οικογενειακή του περιουσία, να εξοπλίζει και να συντηρεί τα παλληκάρια του.

Αυτή, την περήφανη, ανιδιοτελή και γενναιόδωρη προσφορά προς την πατρίδα, θα δείξει και μπροστά στο βασιλιά Γεώργιο και τη βασίλισσα Όλγα, αλλά και στα μέλη της Κεντρικής Υπέρ των Κρητών Επιτροπής της Αθήνας, που ζήτησαν και συναντήθηκαν μαζί του, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στην Αθήνα, τον χειμώνα του '67-68. Δεν ζήτησε και δεν δέχτηκε, όπως σώζουν οι πηγές, ούτε τις τρεις καινούργιες, τσόχινες φορεσιές για τα παλληκάρια που τον συνόδευαν, δώρο από τα μέλη της Επιτροπής:

Να τωσέ πείτε πως έχω εγώ για να ντύνω τα παλληκάρια μου. Το μόνο που ζητώ είνε να στείλουν χωρίς καθυστέρηση φυσέκια, ντουφέκια, φάρμακα και αλεύρι, σε αυτούς που πολεμούνε...

Περηφάνια και ανιδιοτέλεια και στην προσφορά οικονομικών μέσων προς την πατρίδα.

Κι όλα αυτά, όλες αυτές οι θυσίες των Κόκκινων, των κάθε Κόκκινων, των αγωνιστών της Κρήτης, επώνυμων και ανώνυμων, γίνονταν για ένα σκοπό, την ελευθερία του τόπου και την ένωση με την Ελλάδα. Αυτό έπραξε ο γερο-Κόκκινος όταν αμούστακο παιδί πολέμησε στην Πελοπόννησο και στην Αττική το 1821, αυτό έκανε ο Ηρακλής, ο Μανώλης, ο Μιχάλη...Αυτό τονίζουν και οι λαϊκοί ποιητάδες σε όλες τις ρίμες που συνέθεσαν για να τιμήσουν τον ήρωά τους, τον Ηρακλή:

Μέρα και νύχτα ήτονε απάνω 'ς τη φοράδα

Και επολέμα για να ιδή τον τόπον μας Ελλάδα...

Ή αλλού: Το ζήτημα όπου ζητά όλοι το πεθυμούμεν,

Την Κρήτη, την πατρίδα μας, Ελλάδα να τη δούμεν...

Σε δύσκολες μέρες, σε μέρες εθνικής, συλλογικής ευθύνης, οι όποιες πικρίες, λιγότερο ή περισσότερο δικαιολογημένες, πρέπει να παραμερίζονται και προπάντων να μη γίνονται σημαίες, μπαντιέρες ιστορικής αμάθειας και αγνωμοσύνης, νερό στο μύλο ξένων καλοθελητών μυλωνάδων, που δεν γνωρίζουν ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν την Ιστορία του τόπου αυτού και των ανθρώπων της. Η κοινή προσπάθεια, η ένωση όλων των δυνάμεων μας για το καλό επιτέλους του τόπου μας, για το συλλογικό καλό του τόπου, είναι η πιο μεγάλη τιμή, το καλύτερο μνημόσυνο στον Ηρακλή Κοκκινίδη, στον κάθε Ηρακλή της κρητικής μας, της ελληνικής μας Ιστορίας.

Σας ευχαριστώ....

Σ.Σ. Ο καλός φίλος Ηρακλής Πυργιαννάκης, ήταν ο πρώτος που το 2001 δημοσίευσε μία ολοκληρωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη μονογραφία για τον καπετάν Ηρακλή Κοκκινίδη, σημείο αναφοράς για όλες τις μετέπειτα σχετικές εργασίες, αλλά και αφετηρία των εκδηλώσεων, που κάθε χρόνο οργανώνουν οι Δήμου Γαζίου και Τυλίσου σε συνεργασία με τους Πολιτιστικούς Συλλόγους της περιοχής. Όλους αυτούς, τον Ηρακλή Πυργιαννάκη, τους εκπροσώπους των Δημοτικών Αρχών και των Πολιτιστικών Συλλόγων, ευχαριστώ θερμά για την ευγενική πρόσκληση και την πολύπλευρη βοήθειά τους. Ευχαριστώ επίσης θερμά τον Μιχ. Τρούλη, πρόεδρο της Ι.Λ.Ε.Ρ., και τον δημοσιογράφο και ιστορικό ερευνητή Αλέκο Ανδρικάκη, για το αρχειακό υλικό που έθεσαν στη διάθεσή μου.

*Το κείμενο βασίζεται στην ομιλία που έγινε στο Κεραμούτσι σε εκδήλωση για τον Ηρακλή Κοκκινίδη, το Σάββατο.

(αναδημοσίευση από http://www.patris.gr/articles/176744 )

Επιστολή διαμαρτυρίας προς τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και την υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου απέστειλαν τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου Πομάκων νομού Ξάνθης, τονίζοντας πως το επίσημο ελληνικό κράτος τους υποχρεώνει να μάθουν τουρκικά, μία γλώσσα που όπως τονίζουν «δεν θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ».

Μεταξύ άλλων στην επιστολή τους τονίζουν:«Το ελληνικό κράτος, παραβιάζοντας θεμελιώδη δικαιώματα που παρέχει το Σύνταγμά του και οι ευρωπαϊκές συνθήκες, αλλά και τα άρθρα 40 και 45 της συνθήκης της Λοζάνης, τα οποία παρέχουν στις μουσουλμανικές μειονότητες της Ελλάδας το δικαίωμα «να ποιώνται ελευθέρως εν αυτοίς χρήσιν της γλώσσης των», στερεί από μας και τα παιδιά μας όχι μόνο το δικαίωμα της εκπαίδευσης στην μητρική μας γλώσσα, αλλά ακόμη και το πλέον στοιχειώδες δικαίωμα της αποκλειστικής εκπαίδευσης στην επίσημη γλώσσα του, την ελληνική, και μας επιβάλλει την υποχρεωτική εκπαίδευση σε μία ξένη γλώσσα, την οποία δεν μιλούμε και δεν επιθυμούμε να χρησιμοποιούμε, δηλαδή την τουρκική», τονίζουν τα μέλη του συλλόγου και προσθέτουν: «Εδώ και πολλές δεκαετίες συντελείται εις βάρος μας μία μορφωτική, γλωσσική και πολιτισμική γενοκτονία. Μία γενοκτονία εις βάρος αυτών των ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ανήκουν και τα μέλη του συλλόγου μας, που έχουμε το θάρρος να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Πομάκοι της Ελλάδας».

Και συνεχίζουν λέγοντας ότι ζητούν το αυτονόητο, δηλαδή όπως αναφέρουν ζητούν «Tο δικαίωμα ο γιος μας ο Μεχμέτ να μαθαίνει ό,τι μαθαίνει ο γιος σας ο Νίκος. Ζητάμε η κόρη μας η Φατμέ, όταν θα δώσει εξετάσεις για να περάσει στο ελληνικό πανεπιστήμιο, να έχει τις ίδιες γνώσεις, δεξιότητες και προοπτικές που θα έχει η κόρη σας η Άννα. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό τώρα, όταν στα πιο ευαίσθητα και κρίσιμα μαθησιακά χρόνια τους τα παιδιά μας διδάσκονται μια γλώσσα που δεν μιλούν και δεν θα την χρησιμοποιήσουν ποτέ στο σπίτι και στο πανεπιστήμιό τους;».

Οι αλήθειες για τα δημόσια σχολεία στα Πομακοχώρια με αριθμούς

Στην επιστολή του το Δ.Σ. του συλλόγου θυμίζει το παράδειγμα των δημόσιων (μη μειονοτικών) γυμνασίων και λυκείων στα Πομακοχώρια, για τα οποία όπως αναφέρεται, «ενώ ξεκίνησαν με 15 μαθητές και πόλεμο από πολλές πλευρές, τα σχολεία αυτά κατά το σχολικό έτος 2008-9 είχαν:
Γυμνάσιο Σμίνθης 145 μαθητές
Γυμνάσιο Γλαύκης 140 μαθητές
Λύκειο Γλαύκης 150 μαθητές
Τεχνικό Λύκειο Γλαύκης 60 μαθητές
Γυμνάσιο Θερμών 25 μαθητές

με αποτέλεσμα να μην επαρκούν οι κτιριακές εγκαταστάσεις τους. Η σιωπηλή ή φανερή, σκόπιμη ή μη σκόπιμη, άρνηση ή αδράνεια του υπουργείου Παιδείας, των αρμοδίων φορέων της Α/βάθμιας Εκπαίδευσης και εν τέλει του ελληνικού κράτους της στοιχειώδους δημοτικής εκπαίδευσης των παιδιών μας αποκλειστικά στην ελληνική γλώσσα ή στην ελληνική και στην πομακική ως μητρική τους, αποτελεί στην πραγματικότητα άρνηση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού των Πομάκων, του δικαιώματός μας στην παιδεία και στην μόρφωση, της αξιοπρέπειάς μας ως πολιτών αυτής της χώρας. Γι' αυτό πρέπει η ελληνική Πολιτεία να βρει τον τρόπο και τα μέσα να αλλάξει άμεσα αυτήν την κατάσταση και να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά μας.

Δεν αρνούμαστε σε κανέναν από τους Πομάκους της πατρίδας μας το δικαίωμα να στέλνει τα παιδιά του στα μειονοτικά σχολεία για να μορφώνονται και στην τουρκική γλώσσα, ακόμη και εάν αυτός δεν την μιλά στο σπίτι του, εφόσον φυσικά επιθυμεί εκπαίδευση και στην τουρκική γλώσσα. Ζητούμε όμως και εμείς από το ελληνικό κράτος, αλλά και από όλους τους συμπατριώτες μας μουσουλμάνους και μη, πομακόφωνους, τουρκόφωνους και ελληνόφωνους, ανεξάρτητα αν οι ίδιοι αισθάνονται φυλετικά Έλληνες, Τούρκοι ή Πομάκοι, να σεβαστούν το δικαίωμά μας να μορφώνονται τα παιδιά μας αποκλειστικά στην ελληνική γλώσσα ή στην ελληνική και στην μητρική μας γλώσσα, την πομακική. Όποια δικαιώματα απολαμβάνουν και ζητούν οι τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι της Ελλάδας για την γλώσσα και παιδεία τους, τα ίδια δικαιώματα ζητούμε και εμείς για τους πομακόφωνους μουσουλμάνους της Ελλάδας, μία μεγάλη μερίδα των οποίων εκπροσωπούμε.

Τι ζητούν οι Πομάκοι της Ξάνθης

1. Την ίδρυση δημόσιων, μη μειονοτικών, σχολείων σε όλα τα πομακοχώρια και την παράλληλη λειτουργία τους με τα μειονοτικά. Τελικός στόχος της ελληνικής Πολιτείας θα πρέπει να είναι να προσφέρει σε κάθε Πομάκο, ανεξάρτητα του τι αισθάνεται φυλετικά, το δικαίωμα να επιλέξει την γλώσσα στην οποία θα μορφωθεί το παιδί του. Έτσι, όσοι γονείς επιθυμούν αποκλειστικά ελληνική Παιδεία για τα παιδιά τους, θα μπορούν να τα στέλνουν στο δημόσιο σχολείο και όσοι θέλουν να μορφωθούν τα παιδιά τους και στα τουρκικά, να τα στέλνουν στο υπάρχον μειονοτικό.
2. Την εισαγωγή στα δημόσια δημοτικά σχολεία της Θράκης της διδασκαλίας του Κορανίου για τους μουσουλμάνους μαθητές.
3. Την γενίκευση της προσχολικής αγωγής στην ελληνική γλώσσα, με την ίδρυση παιδικών βρεφονηπιακών σταθμών και δημόσιων νηπιαγωγείων σε όλα τα πομακοχώρια.
4. Την άμεση λειτουργία των τεσσάρων δημόσιων ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων, που ορθώς έπραξε και ίδρυσε ο προκάτοχός σας στο υπουργείο Παιδείας στα τέσσερα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης. Αναμένουμε από εσάς την υλοποίηση της λειτουργίας των τεσσάρων αυτών σχολείων που έχουν συσταθεί.
5. Την άμεση ικανοποίηση του αιτήματος των κατοίκων της Μάνταινας, που εκκρεμεί από το 2006, για ίδρυση δημόσιου (μη μειονοτικού) σχολείου.
6. Την δημιουργία πιλοτικών σχολείων, όπου τα παιδιά θα διδάσκονται την μητρική τους γλώσσα (πομακική) και πολιτισμό, παράλληλα με την ελληνική. Η καταγραφή της έχει ήδη προχωρήσει σε ικανοποιητικό βαθμό, ενώ σήμερα πλέον υπάρχουν και Πομάκοι, αλλά και μη Πομάκοι (χριστιανοί) εκπαιδευτικοί, με γλωσσολογική παιδεία και επαρκή γνώση της πομακικής γλώσσας, οι οποίοι μπορούν να αναλάβουν το έργο της διδασκαλίας της στα σχολεία, έστω και μέσω πιλοτικών προγραμμάτων. Στα ίδια σχολεία να χρησιμοποιείται η πομακική, παράλληλα με την ελληνική κατά την υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και σχολικών δραστηριοτήτων.
7. Την επίσημη και συστηματική καταγραφή της πομακικής γλώσσας από το ελληνικό κράτος, από επιτροπή επιστημόνων που διαθέτουν την σχετική παιδεία και γνώση, με την επίσημη καθιέρωση ειδικού αλφαβήτου, με βάση το ελληνικό αλφάβητο, προκειμένου να διδαχθεί στα σχολεία, αλλά και να χρησιμοποιείται δημόσια παράλληλα με την ελληνική, για να καλύψει τις ανάγκες διγλωσσίας. Στην καταγραφή της πομακικής μπορούν και πρέπει να συμμετέχουν και αρμόδια τμήματα πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (Α.Π.Θ., Δ.Π.Θ., ΕΠΑΘ).
8. Την συνεργασία της ελληνικής Πολιτείας με τον σύλλογό μας για την επίσημη καταγραφή και είσοδο της πομακικής γλώσσας στα σχολεία και στην δημόσια ζωή του τόπου, στην θέση της τουρκικής γλώσσας. Ο σύλλογός μας έχει υπόψη του κατάλληλα εκπαιδευμένα πρόσωπα και μπορεί να υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις στην ελληνική Πολιτεία για την υλοποίηση του σκοπού αυτού και είναι έτοιμος να συνεργαστεί μαζί της, προσφέροντας κάθε δυνατή βοήθεια.
9. Τον σεβασμό της Συνθήκης της Λωζάνης από το ελληνικό κράτος για την θρησκευτική (και όχι εθνική) μουσουλμανική μειονότητα των Πομάκων της Ελλάδας. Συγκεκριμένα το άρθρο 40 της συνθήκης προβλέπει: «Οι Τούρκοι υπήκοοι, οι ανήκοντες εις μη μουσουλμανικάς μειονότητας, ...; θα έχωσι ιδίως ίσον δικαίωμα να συνιστώσι, διευθύνωσι και εποπτεύωσι ...; σχολεία και λοιπά εκπαιδευτήρια, μετά του δικαιώματος να ποιώνται ελευθέρως εν αυτοίς χρήσιν της γλώσσης των ...;». Εξάλλου το άρθρο 45 της ίδιας συνθήκης προβλέπει: «τα αναγνωρισθέντα διά των διατάξεων του παρόντος τμήματος δικαιώματα εις τας εν Τουρκία μη μουσουλμανικάς μειονότητας, αναγνωρίζονται υπό της Ελλάδος εις τας εν τω εδάφει αυτής ευρισκομένας μουσουλμανικάς μειονότητας». Μητρική γλώσσα είναι για μας τα πομακικά, και όχι τα τουρκικά, που μας έχουν επιβληθεί. Μέχρι να αρχίσει η διδασκαλία της μητρικής μας γλώσσας δεν επιθυμούμε να την αντικαταστήσει καμία άλλη γλώσσα εκτός από την ελληνική.

Το υπόμνημα που υπογράφουν για το διοικητικό συμβούλιο του πολιτιστικού συλλόγου Πομάκων Νομού Ξάνθης ο πρόεδρος Ταχήρ Κόντε, η γραμματέα Αλιέ Εφέντη και ο ταμίας Χαμδή Εφέντη, κοινοποιήθηκε επίσης στους, αντιπρόεδρο της Κυβερνήσεως Θεόδωρο Πάγκαλο, γενική γραμματέα Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας - Θράκης Θεοδώρα Κόκλα, πρόεδρο Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά, γεν. γραμματέα ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, πρόεδρο ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργο Καρατζαφέρη, πρόεδρο Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα, πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, Φίλιππο Πετσάλνικο, βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ξάνθης Σωκράτη Ξυνίδη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ξάνθης Τσετίν Μάντατζη, βουλευτή Ν.Δ. Ξάνθης Αλέξανδρο Κοντό, Καπνεργατών.

(αναδημοσίευση από  http://www.xronos.gr/detail.php?ID=53798)

Η λοιπή Πελοπόννησος είχε υποταχτεί στους Τούρκους με τη βοήθεια εισροής χιλιάδων Αλβανών πολεμιστών τους οποίους άλλοι ανεβάζουν σε 18.000 και άλλοι σε 50.000.Δύσκολο όντως ο αριθμητικός προσδιορισμός τους,γιατί έφταναν κατά κύματα και κατά κύματα έφευγαν για την Αλβανία.Στο δύσμοιρο Μοριά ρήμαζαν τα πάντα.Ήταν ελεύθεροι να κάνουν ό,τι ήθελαν και παντού σκορπούσαν τη φρίκη και το θάνατο.Έκαψαν πόλεις και χωριά και ρήμαξαν ότι έβρισκαν στο πέρασμα τους.Υπολογίστηκε πως από τις 300.000 χριστιανούς της Πελοποννήσου χάθηκαν περί τις 100.000,δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού.Μόνο η Μάνη και η Κυνουρία γλίτωσαν τις θηριωδίες των Αλβανών.

Το 1774 η Αικατερίνη της Ρωσίας υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία στο χωριό Κιουτσούκ Κα'ι'ναρτζή της Βουλγαρίας.Έτσι,οι Έλληνες που επαναστάτησαν με τις απατηλές υποσχέσεις των Ρώσων,εγκαταλείφθηκαν τελικά στη μοίρα τους.Από τότε η Πελοπόννησος ονομάστηκε ''Κατακαημένος Μοριάς''.Με την απόλυτη κυριαρχία των Αλβανών στην Πελοπόννησο,άρχισαν μαζί με τους Χριστιανούς να υποφέρουν και οι Τούρκοι γιατί τα αλβανικά στίφη ζητούσαν υπέρογκους λουφέδες αλλά και δε δίσταζαν να στρέφονται κατά των τουρκικών περιουσιών.

Για αυτό η Πύλη αποφάσισε να δώσει τέρμα στην αλβανοκρατία.Δώδεκα πασάδες στάλθηκαν στον Μοριά προκειμένου να πείσουν τους Αλβανούς να επιστρέψουν στις εστίες τους αλλά επέστρεψαν άπρακτοι.Τέλος η αρχηγία ανατέθηκε στον αρχιναύαρχο Χασάν Τζεζαερλή Μαντάλογλου (Καπουδάν Χασάν πασά),ο οποίος πήρε επιπλέον τους τίτλους του Μορά Βάλεση και του Σερασκέρη της Ρούμελης.Ζήτησε βοήθεια από τους ντόπιους Τούρκους αλλά πήρε ελάχιστη.Με την υπόδειξη όμως πιθανότατα του δραγουμάνου του στόλου Νικόλαου Μαυρογένους,προσεταιρίστηκε τους Κλέφτες για την εκδίωξη των Αλβανών.Έπεισε μάλιστα και τον Σουλτανο πως δε συμφέρει να εξολοθρευτούν οι ραγιάδες.Φτάνοντας λοιπόν ο Καπουδάν πασάς στην Κόρινθο το 1779,κάλεσε τους Αλβανούς να φύγουν από τον Μοριά.Αρκετοι συμμορφώθηκαν καιέφυγαν για την Αλβανία.Την πρότασή του όμως απέρριψαν περί τους 7.000 Αλβανοί.Ο Χασάν πασάς κάλεσε Τούρκους και Κλέφτες να συνεργαστούν κατά των Αλβανών με την υπόσχεση ότι θα δώσει γενική αμνηστία στους τελευταίους.Όλοι οι Κλέφτες του Μοριά δέχτηκαν εκτός από τους Παναγιώτη Βενετσανάκη (Παναγιώταρος) και Κων/νο Κολοκοτρώνη,οι οποίοι δεν δέχτηκαν να προσκυνήσουν.

Τον Ιούλιο του 1779 οι εναπομείναντες Αλβανοί έπαθαν σωστή πανωλεθρία στην Τρίπολη.Ελάχιστοι κατόρθωσαν να σωθούν και να διαπεραιωθούν στη Ρούμελη και από εκεί στην Αλβανία.

Η Μάνη είχε περάσει από το 1776 στη δικαιοδοσία του Καπουδάν πασά.Υποχρεώθηκε μάλιστα να πληρώνει ετήσιο φόρο 30.000 γρόσια (για άλλους 16.000),τον οποίο όμως ουδέποτε κατέβαλε.Η περιοχή διαιρέθηκε σε 15 καπετανίες και έγινε αποδεκτός ο θεσμός του Μπέη.Καπετανέοι,ιερείς και πρόκριτοι εξέλεγαν έναν ηγεμόνα γιαόλη τη Μάνη και υπέβαλλν την εκλογή τους στην Πύλη για έγκριση.Ο Σουλτάνος πάντως διόριζε Μπέη όποιον εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντα της Τουρκίας.

Αφού η Πελοπόννησος απαλλάχτηκε από τη μάστιγα των Αλβανών,ο Καπουδάν πασάς στράφηκε δολίως κατά των Κλεφτών,οι οποίοι τον βοήθησαν στην εκδίωξη των Αλβανών.Πάγια τακτική παρασπονδίας της τουρκικής πολιτικής.Ο Τούρκος πασάς στράφηκε αρχικά κατά των πρωτοκλεφτών Παναγιώταρου και Κολοκοτρώνη με το πρόσχημα ότι αρνήθηκαν να προσκηνύσουν.Αυτοί,κυνηγημένοι από χιλιάδες Τούρκους,κλείστηκαν στο πύργο του Παναγιώταρου,στη Καστανιά με 150 παλικάρια-για άλλους 300-και πολέμησαν ηρωικά 12 μερόνυχτα τις ισχυρές δυνάμεις του πασά.Τέλος,αφού τους σώθηκαν τα πυρομαχικά και τα τρόφιμα,επιχείρησαν ηρωική έξοδο στις 19 Ιουλίου 1780.Σκοτώθηκαν οι δύο αρχηγοί και τα περισσότερα παλικάρια τους.Μεταξύ των διασωθέντων ήταν και ο δεκάχρονος τότε Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,ο μετέπειτα αρχιστράτηγος της εθνεγερσίας.

Στην Κρήτη επίσης,τα πράγματα δεν πήγαν καλύτερα.Οι Κρητικοί με αρχηγό τον Δασκαλογιάννη,αγωνίστηκαν απεγνωσμένα αλλά τελικά υπέκυψαν.Ο Δασκαλογιάννης πιιάστηκε αιχμάλωτος και γδάρθηκε ζωντανός.

Ετσι η Επανάσταση του 1770,που άρχισε με τόσες ελπίδες κατέληξε σε οικτρή αποτυχία.Όλες οι περιοχές που επαναστάτησαν,δοκιμάστηκαν σκληρότατα από τα αλβανοτουρκικά στρατεύματα,ενώ ο Μοριάς κινδύνευσε να  αφανιστεί.

Η συνθήκη του Κιουτσούκ Κα'ι'ναρτζή ωφέλησε έμμεσα τους υπόδουλους Έλληνες.Δύο από τους όρους της ρωσοτουρκικής ειρήνης υπήρξαν ευνο'ι'κοί,διότι:

1)Οι Τούρκοι αναγνώριζαν στους Ρώσους το δικαίωμα να υπερασπίζονται τους υπόδουλους χριστιανούς και να φροντίζουν για τις εκκλησίες και

2)Στα ελληνικά εμπορικά πλοία επιτρεπόταν να υψώνουν τη ρωσική σημαία ώστε να μην παρενοχλούνται.

Έτσι δημιουργήθηκε ρωσοτουρκικός ανταγωνισμός για την προσέλκυση Ελλήνων πλοιοκτητών,οι οποίοι με τη σειρά τους εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για μεγαλύτερο δικό τους όφελος αλλά και του υπόδουλου Γένους.

(του Κυριάκου Δ. Νικολαρέα,αναδημοσίευση από την εφημερίδα ''Η Φωνή του Αγίου Νίκωνα'',αριθμός φύλλου 47,Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009,σελ 3)